Δεν υπάρχει αυτό το video! Δε γίνεται να υπάρχει!

"Κι εγώ χαίρουμαι

νιώθοντας ανάμεσα στα δυο μελίγγια μου, σαν ανοιγοσφάλιγμα ματιού, την αρχή και το τέλος του κόσμου."

(Ασκητική, Νίκος Καζαντζάκης)

Web μνήμες

Σήμερα έπεσα σε ένα παλιό back up CD.

"Ζω" το Web (και γενικότερα το Internet) περισσότερα από 10 χρόνια και σχεδόν από την αρχή της ενασχόλησής μου με αυτό, με ενδιέφερε τόσο η τεχνολογική όσο και η κοινωνικο-οικονομική του διάσταση.

16 χρονών ξεκίνησα ένα .com site για τον ελληνικό ιστό (χοντρικά ένα directory με προτεινόμενες ιστοσελίδες, διαγωνισμούς & βραβεύσεις κ.ά.) που έφτασε τελικά να έχει κατά μέσο όρο περισσότερους από 200 επισκέπτες τη μέρα και πολλαπλάσια page views -και για τα δεδομένα του 2000 ο αριθμός αυτός ήταν αρκετά σημαντικός, δεδομένου μάλιστα ότι ξεκίνησε ως ένα "pet project" για να μάθω HTML :-). Έτσι, το εγχείρημα ήταν μηδενικού budget αλλά ήμουν τυχερός γιατί ήρθανε εύκολα και σχετικά γρήγορα συνεργασίες με εταιρίες hosting και διαφήμισης όπως και με επιλεγμένα κι ανερχόμενα τότε sites (κάποια από αυτά μετά από λίγα χρόνια έφτασαν στα top-30 του ελληνικού Iστού). Σύντομα όμως οι προτεραιότητές μου διαφοροποιήθηκαν (βλ. Γ' Λυκείου, πανελλήνιες...) οπότε το site κατάφερε να επιζήσει στον "αυτόματο πιλότο" για λίγο και μετά το κατέβασα. "Τι θα γινόταν αν δε το έκλεινα ή αν το έδινα;" αναρωτιέμαι συχνά-πυκνά. Ίσως και τίποτε. Όπως και να 'χει όμως η όλη εμπειρία ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη σε προσωπικό επίπεδο.
Παράλληλα με αυτό, "έτρεχα" ακόμη ένα site με θέμα κάποιο συγκεκριμένο είδος μουσικής, το οποίο αναπτύχθηκε σημαντικά κι εκ των υστέρων συνειδητοποιώ ότι κάποια στιγμή βρέθηκε αρκετά μπροστά από την εποχή του καθώς εξελήχθηκέ σε μια Web 2.0-like κοινότητα ανταλλαγής απόψεων και υλικού που παρήγαγαν τα μέλη της. Δυστυχώς, ο μεγάλος περιορισμός που αντιμετώπιζα τότε ήταν τεχνικός -τόσο ως προς τις δικές μου γνώσεις, όσο και ως προς τη διαθέσιμη υποδομή και τεχνολογία. Αλλά κι από εκεί έμαθα σημαντικά πράγματα και κυρίως το πόσο σημαντικός είναι ο σεβασμός στην "προσωπική" σχέση του χρήστη του Web με αυτό που βρίσκεται απέναντί του. Είναι εντυπωσιακά απογοητευτικό το πόσο δυσκολεύονται ακόμη και σήμερα ορισμένοι marketers να αντιληφθούν ότι οποιαδήποτε "πράξη" στον Ιστό είναι ΕΠΙΛΟΓΗ του χρήστη και το πόσο ριζικά διαφέρει αυτό από τα παραδοσιακά μέσα. Γνησιότητα και σεβασμός: οποιαδήποτε προσπάθεια χωρίς αυτά τα δύο χαρακτηριστικά είναι καταδικασμένη.

Είναι βέβαιο ότι το Web του 2000 με το Web του 2009 διαφέρει σημαντικά τόσο για τον "καταναλωτή" όσο και για τον "παραγωγό". Για παράδειγμα το να ξεκινήσεις και να στήσεις κάτι τότε ήταν δυσκολότερο, το να "διακριθείς" όμως ευκολότερο. Επίσης, σήμερα η κλίμακα είναι τελειώς διαφορετική: το πλήθος των χρηστών και το πλήθος των sites. Ταυτόχρονα οι διαχωριστικές γραμμές και οι όποιες διαφοροποιήσεις μεταξύ ελληνικού και παγκόσμιου ιστού είναι αμελητέες -κυρίως εφόσον οι μεγάλοι παίκτες θεωρούν πλεον μη αμελητέα την ελληνική αγορά.
Επιπλέον, το 2000 αυτό που ενοούσε κάποιος με τη λέξη Google (εφόσον την είχε ακούσει) μοιάζει ελάχιστα με αυτό που σημαίνει σήμερα, χωρίς αυτό να είναι πάντα καλό για το Web αλλά και για τον ίδιο. Αλλά αυτό είναι ένα διαφορετικό θέμα κι έχει να κάνει με το μέλλον κι όχι με το παρελθόν.

Συμπέρασμα: Ασύμμετρα μεγάλο impact για ένα παλιό και άχρηστο πλέον CD.

WebSci'09 & design flaws

Σκεφτόμουν να παρακολουθήσω το WebSci'09 -σήμερα μάλιστα εκπνέει το deadline για early registration- αλλά μάλλον δε θα τα καταφέρω. Θα είναι δύσκολο να πάρω άδεια από τη δουλειά εκείνες τις μέρες (φαινόμενο γνωστό και ως project-o-καταιγίδα), ενώ συμπίπτουν και τα deadlines για τις εργασίες που έχω αναλάβει στα 2 από τα 3 μαθήματα αυτό το εξάμηνο.

Anyway, παρότι Web Science Conference το site του μάλλον πάσχει σχεδιαστικά σε δύο σημεία:
1. Break in the chain of trust (ορισμός εδώ). Συγκεκριμένα, το domain του registration form είναι διαφορετικό από αυτό του συνεδρίου χωρίς να ενημερώνεται ο χρήστης ότι μεταβαίνει σε κάποιο third party site στο οποίο πρέπει να υποβάλει τα στοιχεία του. Βέβαια, ούτε η προηγούμενη σελίδα είναι secure οπότε κάποιος θα μπορούσε να πει ότι πρακτικά κανένα chain of trust δε σπάει αφού δεν υπάρχει trust ούτως ή άλλως :-)
2. Το registration form είναι σε insecure page.

Αυτό που σε ένα βαθμό ίσως αντισταθμίζει τον κίνδυνο είναι ότι οι users στους οποίους απευθύνεται είναι εκ των πραγμάτων υποψιασμένοι -τουλάχιστον κάτι τέτοιο (πρέπει να) ισχύει για του εκπροσώπους του κεντρικού προς βορίου τμήματος των colliding web sciences.

Τραγική ειρωνεία; Από την αρχική σελίδα:

"In addition, we are interested in papers that concern the cross-cutting infrastructure issues on which these areas depend including, but not limited to:

[..]

• Security and Privacy"

Ο Νίτσε για τη λήθη

Ένα ενδιαφέρον τμήμα από το δεύτερο Ανεπίκαιρο Στοχασμό (On the Use and Abuse of History for Life) του Νίτσε για τη λήθη:

"[..] Είτε στη μεγαλύτερη, είτε στη μικρότερη ευτυχία ένα είναι αυτό που κάνει την ευτυχία να γίνεται τέτοια: η δυνατότητα να ξεχνάμε ή, με μια πιο λόγια έκφραση, η δυνατότητα να νιώθουμε, όσο μπορεί κάτι τέτοιο να διαρκέσει, με μη ιστορικό τρόπο.
Όποιος δε μπορεί να σταθεί στο κατώφλι της στιγμής, ξεχνώντας όλα τα περασμένα, όποιος δε μπορεί να σταθεί όρθιος, σαν τη θεά της Νίκης, χωρίς να νιώσει ίλιγγο κι φόβο, δεν θα μάθει ποτέ τι είναι η ευτυχία και, ακόμα χειρότερα, δεν θα κάνει ποτέ τίποτα για να νιώσουν ευτυχισμένοι οι άλλοι. Φανταστείτε ένα ακραίο παράδειγμα, έναν άνθρωπο που δεν έχει τη δύναμη να ξεχάσει, που είναι καταδικασμένος να βλέπει παντού ένα γίγνεσθαί: ένας τέτοιος άνθρωπος δεν θα πίστευε πια ούτε στην ίδια την ύπαρξη, δεν θα πίστευε στον εαυτό του, θα έβλεπε τα πράγματα να περνούν από το ένα στο άλλο σαν κινούμενα σημεία και θα χάνοταν μέσα σ' αυτό το ποτάμι του γίγνεσθαι: στο τέλος, από πραγματικός μαθητής του Ηράκλειτου, θα καταντούσε να μην τολμά καν να κουνήσει το δάκτυλό του. Για κάθε δράση, χρειάζεται λήθη, όπως για τη ζωή κάθε οργανικού πλάσματος χρειάζεται, όχι μόνο φως, αλλά και σκοτάδι. Ένας άνθρωπος που θέλει να νιώθει πάντα και αποκλειστικά ιστορικά, θα ήταν ίδιος μ' εκείνον που αναγκάζεται να στερηθεί τον ύπνο ή με το ζώο που πρέπει να ζήσει μόνο μηρυκάζοντας και μ' αυτόν τον επαναλαμβανόμενο μηρυκασμό. Επομένως, είναι δυνατόν να ζήσεις σχεδόν χωρίς αναμνήσεις, και μάλιστα να ζήσεις ευτυχισμένα, όπως μας δείχνουν τα ζώα αλλά είναι απολύτως αδύνατο να ζήσεις χωρίς λήθη. Ή μάλλον, για να ξεκαθαρίσω αυτό το σημείο ακόμα περισσότερο: υπάρχει ένας βαθμός αϋπνίας, μηρυκασμού, ιστορικής αίσθησης, ο οποίος βλάπτει τον ζώντα οργανισμό και τελικά το καταστρέφει, είτε πρόκειται για έναν άνθρωπο, είτε για έναν λαό, είτε για έναν πολιτισμό."

Ανοιχτό πρόβλημα

Είναι κοινός τόπος ότι οι γιορτές ως περίοδος διαφοροποιείται. Για να μην αποκλίνω (και;) από αυτή την κοινωνική σύμβαση αλλά κυρίως επειδή θα έχω 4 μέρες άδεια θέλω να μετατοπίσω τα αναγνώσματα του τελευταίου διαστήματος (web meta-search, neural networks, SOA) που είναι περισσότερο τεχνικά (ή στην καλύτερη περίπτωση ερευνητικά) σε κάτι διαφορετικό. Με λιγότερα λόγια, ψάχνω "βιβλίο για τις γιορτές".

Προς το παρόν προσανατολίζομαι στο The Singularity Is Near του Raymond Kurzweil που φαίνεται ενδιαφέρον κυρίως λόγω της επιστημονικής κατάρτισης του συγγραφέα. Δεδομένου όμως ότι συνήθως διαβάζω βιβλία με σειρά LIFO παρά FIFO και ότι έχω 1.7 μέρες ακόμη για να αποφασίσω το πρόβλημα παραμένει ανοιχτό και βέβαια καλοδεχούμενη η οποιαδήποτε πρόταση.

"Και που είσαι ακόμα..."

Το ΕΜΠ το κλείσανε επικαλούμενοι τη νέα εφεύρεση της "Γενικής Συνέλευσης Πολυτεχνείου": βρήκανε μια fancy επωνυμία, μαζεύτηκαν μεταξύ τους (ΕΑΑΚ, ΠΑΣΠ) και αποφασίσανε για τους χιλιάδες φοιτητές (προπτυχιακούς, μεταπτυχιακούς), ερευνητές και καθηγητές του ΕΜΠ (ref).

Στο Πάντειο Πανεπιστήμιο η ΚΝΕ/ΠΚΣ πήγε ένα βήμα παραπέρα και προσπέρασε τους θεατρινισμούς: παρέλαβαν την απόφαση του κόμματος και την υλοποίησαν (ref). Just like that.

"Και που είσαι ακόμα...", μου είπε ένας φίλος μου.
Αυτό αναρωτιέμαι... που είμαι ακόμα και γιατί να είμαι εδώ που είμαι;