Το Πολυτεχνείο επιζεί...

...υπό το βάρος φοιτητικών και καθηγητικών συνδικαλιστικών απολιθωμάτων μιας άλλης εποχής.

Και καταφέρνει να επιζεί εξ' αιτίας ορισμένων -μετρημένων στα δάκτυλα- εμπνευσμένων καθηγητών και μιας μερίδας συνειδητοποιημένων φοιτητών.

Δεκάδες μαθήματα κι εργαστήρια χάνονται κάθε εξάμηνο, στο όνομα δήθεν της ποιότητας της παιδείας. Πριν προλάβουμε να κάνουμε κάτι για τα συγγράμματα, τις υλικοτεχνικές υποδομές, τις αυθαιρεσίες ορισμένων καθηγητών, την οργάνωση, ή για οτιδήποτε άλλο, κλείνουμε τη σχολή και ισχυριζόμαστε ότι έτσι αγωνιζόμαστε. Η δημόσια δωρεάν παιδεία είναι μια τεράστια κατάκτηση. Εξίσου τεράστιο είναι το κακό που της κάνουν κάποιοι φοιτητές της σήμερα.

Η πλειονότητα όμως “απλώς” απέχει: αναμένει τις αποφάσεις της μειοψηφίας και ανάλογα πορεύεται. Αν ρωτήσεις συνήθως διαφωνούν, αλλά αρνούνται να μπούνε στη διαδικασία να κάνουν κάτι.

Έτσι είναι και μερικοί φίλοι μου. Συχνά μου λένε γιατί κάθομαι και ασχολούμαι, αφού ούτως ή άλλως τα πράγματα είναι δεδομένα και συγκεκριμένα. “Εδώ είναι Ελλάδα...”.

Χωρίς να θέλω να το παραδεχθώ αφού πάντα το μεταφορικό αυτής της φράσης με εξόργιζε, μάλλον τελικά βαίνω κι εγώ προς αυτό το συμπέρασμα. Έστω και με κόπο τεσσάρων ετών...

Η όλη ενασχόληση ήταν μάλλον χαμένος χρόνος.

Υπάρχει τεράστιος φανατισμός κι αμάθεια: κανείς δεν ενδιαφέρεται να ψάξει, να μάθει, να συζητήσει, να προτείνει. Κι αν όχι κανείς, ελάχιστοι -λίγοι κι ανίσχυροι για να τους ακούσει κάποιος.

Η βούληση του Υπουργείου Παιδείας για μεταρρύθμιση μάλλον βούλιαξε κι αυτή στον βραχνά των μεταπολιτευτικών υπολοίπων – που στην ανάγκη αυτοπροσδιορισμού τους δαιμονοποιούν τα πάντα, αρκεί να πολωθούν αρκετά ώστε να θεμελιώσουν “της γενιάς τους τα Πολυτεχνεία”. Μια ανούσια ανάγκη για “αντίδραση” κι “επανάσταση”: και ισχυρίζομαι ότι είναι ανούσια γιατί δε παράγει απολύτως τίποτα, απλώς εκτονώνει. Βάψτε όλους τους τοίχους, κάντε συνέλευση κάθε μέρα, σπάστε όλα τα γραφεία, χτίστε όλα τα εργαστήρια – τι θα γίνει;

Άργησα σίγουρα να τα βαρεθώ, αλλά αυτό ελπίζω να είναι το τελευταίο κείμενο που γράφω για όλα αυτά. Δεν είναι απογοήτευση, είναι ρεαλισμός: από τη στιγμή που δεν υπάρχει κανένα απολύτως ίχνος συναίνεσης, για να αλλάξουν τα πράγματα πρέπει οι συνθήκες να γίνουν οριακές -ή και κάτι παραπάνω. Ως τότε φοβάμαι ότι τα Πανεπιστήμια θα συνεχίσουν να βουλιάζουν στις “αγωνιστικές” αναμνήσεις τους και να επιζούν στα καχεκτικά και μίζερα περιθώρια των ιδεοληψιών που τα βασανίζουν...

Μακάρι να κάνω λάθος.

ΥΓ: Το κείμενο αυτό είναι επετειακό, αφιερωμένο στο δεύτερο κύριο αίτημα: παιδεία.