Παραθέτω τμήμα ενός άρθρου του Παπαχελά στην Καθημερινή με ημερομηνία δημοσίευσης 24.1.07.
Είναι πραγματικά τρομακτική η ευστοχία των παρατηρήσεων που κάνει ένα μήνα πριν κι όσα περιγράφει μοιάζουν να εξελίσσονται με μαθηματική ακρίβεια...
Και μάλλον ο κ. Παπαχελάς δε διαθέτει μαντικές ικανότητες.
[...] Τώρα όμως ο φόβος υποχωρεί και έχει γίνει θυμός, η κοινωνία θέλει να σπάσει το κακό σπυρί. Και εδώ γεννιέται το μεγάλο δίλημμα. Ο νόμος επιτρέπει την αυτόφωρη παρέμβαση εισαγγελέα και δημόσιας δύναμης όταν διαπράτετται ένα κακούργημα σε πανεπιστημιακό χώρο. Οι πολιτικοί φοβούνται όμως, η αστυνομία τρέμει, ο ίδιος ο πρωθυπουργός ζει με το άγχος ενός νεκρού φοιτητή που θα μπορούσε να του κοστίσει το κεντρώο μετριοπαθές προφίλ. Και η αλήθεια είναι πως η ίδια η κοινωνία, που τώρα βράζει και απαιτεί λύσεις στο θέμα των «γνωστών-αγνώστων», μπορεί με ένα τραγικό συμβάν να γυρίσει «τούμπα». Το δυστύχημα δε είναι πως ο αντιεξουσιαστικός χώρος ψάχνει χρόνια για ένα νέο ήρωα, ενώ στις ομάδες του υπάρχουν πολλά παιδιά που ευχαρίστως θα έβαζαν υποψηφιότητα γι’ αυτόν τον ρόλο.
Η κοινωνία ψάχνει να βρει την ισορροπία ανάμεσα στην ασύδοτη βία και το αμαρτωλό παρελθόν. Αν δεν το κάνει γρήγορα, ο ακροδεξιός λόγος θα αποκτήσει πληθώρα οπαδών, τα ζητήματα θα λύνονται στα χέρια στα πανεπιστήμια και η ελίτ που «δεν θέλει να μπλέξει» θα αδιαφορεί μιας και τα παιδιά της θα σπουδάζουν σε πανεπιστήμια μακρινά και πολιτισμένα.
(ολόκληρο το άρθρο)
Αυτό που συμβαίνει γύρω μας τις τελευταίες μέρες είναι εξωφρενικό. Συνειδητοποιείτε που μπορεί να οδηγήσει;
Κι αν αυτό γίνει θα 'ναι πολύ αργά να βρούμε ποιος φταίει.
Τα ΕΑΑΚ και τα "παιδιά" (που άλλοτε είναι σύντροφοι που κτυπούν την κρατική καταστολή, τις κάμερες ή ό,τι άλλο κι άλλοτε ασφαλίτες καρναβαλιστές) οδηγούν με επιμονή τα πράγματα σε απρόβλεπτες καταστάσεις. Πόσο μακρυά είναι η "συμπλοκή" από την "τραγωδία"; Υπάρχουν φανατισμένοι που θα έκαναν "τα πάντα για τον Αγώνα"; Υπάρχουν "καιόμενοι" ή μη που θα εγκληματούσαν εν βρασμώ/αμυνόμενοι ή όχι;
Προσωπικά αρνούμαι να ρίξω νερό στον ηλίθιο αυτό μύλο.
Τέσσερα χρόνια έχω χάσει ελάχιστες συνελεύσεις κι ήμουν όπου μπορούσα κι όπου θεωρούσα ότι μπορώ ή ήλπιζα να προσφέρω κάτι (εκλογές, ΓΣ/ΔΣ σχολής, τομείς, συνεδριάσεις/συζητήσεις κλπ).
Έχω πει ακριβώς αυτά που πιστεύω για τα ΕΑΑΚ τόσο στο φόρουμ όσο και σε συνελεύσεις επώνυμα και δημοσίως -είναι καθήκον οποιουδήποτε ισχυρίζεται ότι πιστεύει στη δημοκρατία και την ελευθερία να έρθει σε σύγκρουση με όσους τις καταπατούν.
Αρνούμαι όμως να τους κάνω το χατίρι.
Στο δρόμο που επέλεξαν ας πορευθούν μοναχοί τους -κι αν όχι μοναχοί τους, εγώ τουλάχιστον δε θα 'μαι εκεί.
Κι εφόσον ο "κόσμος" τους εξουσιοδοτεί ή έστω δε τους καταδικάζει στην πράξη, ας τους έχει κι ας τους χαίρεται. Κι όχι, η έμπρακτη "καταδίκη" δε είναι απαραίτητα, ούτε σε καμία περίπτωση μπορεί να εξαντληθεί σε ψήφο στη ΔΑΠ. Από μόνο του αυτό προσωπικά δε μου λέει τίποτα.
Ας συνειδητοποιήσει κι ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του -σε αντίθετη περίπτωση είναι άτοπο να διαμαρτύρεται: έχει ακριβώς αυτό που του αξίζει.
Είναι πραγματικά τρομακτική η ευστοχία των παρατηρήσεων που κάνει ένα μήνα πριν κι όσα περιγράφει μοιάζουν να εξελίσσονται με μαθηματική ακρίβεια...
Και μάλλον ο κ. Παπαχελάς δε διαθέτει μαντικές ικανότητες.
[...] Τώρα όμως ο φόβος υποχωρεί και έχει γίνει θυμός, η κοινωνία θέλει να σπάσει το κακό σπυρί. Και εδώ γεννιέται το μεγάλο δίλημμα. Ο νόμος επιτρέπει την αυτόφωρη παρέμβαση εισαγγελέα και δημόσιας δύναμης όταν διαπράτετται ένα κακούργημα σε πανεπιστημιακό χώρο. Οι πολιτικοί φοβούνται όμως, η αστυνομία τρέμει, ο ίδιος ο πρωθυπουργός ζει με το άγχος ενός νεκρού φοιτητή που θα μπορούσε να του κοστίσει το κεντρώο μετριοπαθές προφίλ. Και η αλήθεια είναι πως η ίδια η κοινωνία, που τώρα βράζει και απαιτεί λύσεις στο θέμα των «γνωστών-αγνώστων», μπορεί με ένα τραγικό συμβάν να γυρίσει «τούμπα». Το δυστύχημα δε είναι πως ο αντιεξουσιαστικός χώρος ψάχνει χρόνια για ένα νέο ήρωα, ενώ στις ομάδες του υπάρχουν πολλά παιδιά που ευχαρίστως θα έβαζαν υποψηφιότητα γι’ αυτόν τον ρόλο.
Η κοινωνία ψάχνει να βρει την ισορροπία ανάμεσα στην ασύδοτη βία και το αμαρτωλό παρελθόν. Αν δεν το κάνει γρήγορα, ο ακροδεξιός λόγος θα αποκτήσει πληθώρα οπαδών, τα ζητήματα θα λύνονται στα χέρια στα πανεπιστήμια και η ελίτ που «δεν θέλει να μπλέξει» θα αδιαφορεί μιας και τα παιδιά της θα σπουδάζουν σε πανεπιστήμια μακρινά και πολιτισμένα.
(ολόκληρο το άρθρο)
Αυτό που συμβαίνει γύρω μας τις τελευταίες μέρες είναι εξωφρενικό. Συνειδητοποιείτε που μπορεί να οδηγήσει;
Κι αν αυτό γίνει θα 'ναι πολύ αργά να βρούμε ποιος φταίει.
Τα ΕΑΑΚ και τα "παιδιά" (που άλλοτε είναι σύντροφοι που κτυπούν την κρατική καταστολή, τις κάμερες ή ό,τι άλλο κι άλλοτε ασφαλίτες καρναβαλιστές) οδηγούν με επιμονή τα πράγματα σε απρόβλεπτες καταστάσεις. Πόσο μακρυά είναι η "συμπλοκή" από την "τραγωδία"; Υπάρχουν φανατισμένοι που θα έκαναν "τα πάντα για τον Αγώνα"; Υπάρχουν "καιόμενοι" ή μη που θα εγκληματούσαν εν βρασμώ/αμυνόμενοι ή όχι;
Προσωπικά αρνούμαι να ρίξω νερό στον ηλίθιο αυτό μύλο.
Τέσσερα χρόνια έχω χάσει ελάχιστες συνελεύσεις κι ήμουν όπου μπορούσα κι όπου θεωρούσα ότι μπορώ ή ήλπιζα να προσφέρω κάτι (εκλογές, ΓΣ/ΔΣ σχολής, τομείς, συνεδριάσεις/συζητήσεις κλπ).
Έχω πει ακριβώς αυτά που πιστεύω για τα ΕΑΑΚ τόσο στο φόρουμ όσο και σε συνελεύσεις επώνυμα και δημοσίως -είναι καθήκον οποιουδήποτε ισχυρίζεται ότι πιστεύει στη δημοκρατία και την ελευθερία να έρθει σε σύγκρουση με όσους τις καταπατούν.
Αρνούμαι όμως να τους κάνω το χατίρι.
Στο δρόμο που επέλεξαν ας πορευθούν μοναχοί τους -κι αν όχι μοναχοί τους, εγώ τουλάχιστον δε θα 'μαι εκεί.
Κι εφόσον ο "κόσμος" τους εξουσιοδοτεί ή έστω δε τους καταδικάζει στην πράξη, ας τους έχει κι ας τους χαίρεται. Κι όχι, η έμπρακτη "καταδίκη" δε είναι απαραίτητα, ούτε σε καμία περίπτωση μπορεί να εξαντληθεί σε ψήφο στη ΔΑΠ. Από μόνο του αυτό προσωπικά δε μου λέει τίποτα.
Ας συνειδητοποιήσει κι ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του -σε αντίθετη περίπτωση είναι άτοπο να διαμαρτύρεται: έχει ακριβώς αυτό που του αξίζει.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου