ind spot

"Φεύγω ήσυχα..."

2010-07-09T00:24:00.003+03:00

Κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι γαληνεύω και δε ξέρω καν αν θα 'πρεπε.

Θέλω να γράψω αλλά δυσκολεύομαι να ορίσω αυτό που με κατατρέχει. Θα 'ναι μια από αυτές τις νύχτες -μήπως είμαι πολύ μεγάλος γι' αυτές τις νύχτες;
Σε λίγες μέρες ξεκινάει μια σειρά "σημαντικών" αλλαγών στην καθημερινότητά μου. Θα αλλάξει η κατανομή του χρόνου στις ασχολίες μου, το αντικείμενο της δουλειάς, ο χώρος εργασίας, οι άνθρωποι που συνεργάζομαι, οι άνθρωποι που συναναστρέφομαι και σύντομα ακόμη και η χώρα που κατοικώ. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσω αν πρόκειται για μια νέα αρχή, ή για ένα νέο κύκλο, ή ακόμη και για τον ίδιο κύκλο αλλά (ελπίζω) με άλλα μάτια.
Μπορεί να είναι μόνο αυτό. Μπορεί να είναι αυτό συν άλλα, περισσότερο μυστικοπαθή, που δεν αντέχουν τη "δημοσιότητα" ενός blog.

Αν φτάσατε μέχρι εδώ απογοητευμένοι από το post, δώστε μια ευκαιρία στο τραγούδι να σας αποζημιώσει και θυμηθείτε πότε ήταν η τελευταία φορά που περάσατε μια από εκείνες τις νύχτες. :-)

Επαγγελματικός προσανατολισμός [fail!]

2010-02-22T20:19:00.009+02:00

Ένα από τα δυσκολότερα ίσως κομμάτια στο blogging είναι να ξεκινήσεις ένα νέο entry. Απ' όσο θυμάμαι τουλάχιστον, καθώς το 'χω αφήσει λίγο στην τύχη του το blog :-).

Σήμερα όμως κάτι με πνίγει και θέλω να γράψω γι' αυτό. Για δύο λόγους: ο πρώτος είναι ότι δε θέλω να "φορτώσω" τα αγαπημένα μου άτομα με τις έγνοιες αυτές -δε χρειάζεται αφού ακόμα κι αν με βοηθάει δεν αξίζει- κι ο δεύτερος, περισσότερο ενδογενής, γιατί όταν γράφω μάλλον οργανώνω καλύτερα τις σκέψεις μου. So:

Στη ζωή μου σε κάθε ευκαιρία έλεγα αυτό που πίστευα (σχεδόν όπως, σχεδόν όλοι -no typo) . Στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά και βέβαια στην οικογένεια και στις φιλικές, κοινωνικές κι άλλες σχέσεις μου. Και το έκανα "χωρίς να υπολογίζω το κόστος" (τόσο κλισέ όσο αληθινό) όχι γιατί αυτό είναι το σωστό ή το καθήκον ή οτιδήποτε άλλο heroic/poetic/glorious ή σπουδαίο, αλλά κυρίως γιατί είμαι αρκετά εγωιστής ώστε να πιστεύω ότι αυτό που πιστεύω έχει μεγαλύτερη αξία από (όλα ή σχεδόν όλα) όσα έχουν ειπωθεί ως εκείνη τη στιγμή και πρέπει να ειπωθεί. Dunning-Krugger effect or not, συνήθως όσα λέω έχουν μη αμελητέα επίδραση στις καταστάσεις ή στους ανθρώπους γύρω μου. Από την άλλη, η παραπάνω διαπίστωση καθαυτή μπορεί να εντάσσεται στο effect αλλά ας το δεχθούμε ως αλήθεια για να αποφύγουμε το livelock που κλείνει το μάτι.

Όπως και να 'χει αυτή η συμπεριφορά έχει ενσωματωθεί στο τρόπο ζωής μου και πολλές φορές καθοδηγεί τις αντιδράσεις μου.
Ενίοτε και τις επιλογές μου. That is, σε ανελεύθερα ή αντιδημοκρατικά κλίματα δεν ευδοκιμώ.
Όχι όμως όλες τις επιλογές μου. That is: βιοπορισμός, also know as δουλειά, μεροκάματο, "κομμάτι ψωμί".

Είχα/έχω/θα έχω(;) την τύχη/ατυχία να δουλεύω υπό ένα σχετικά ασφαλές εργασιακό καθεστώς. Με αυτό εννοώ ότι ο εργοδότης μου οφείλει να τεκμηριώνει με συγκεκριμένο τρόπο τα επίσης συγκεκριμένα αίτια τα οποία μπορεί να επικαλεστεί πριν λύσει τη σχέση του με οποιοδήποτε εργαζόμενο, ώστε να είναι καλυμμένος νομικά. Ο εξωτερικός παρατηρητής ίσως αναρωτιέται πως κάτι τέτοιο μπορεί να θεωρηθεί "ατυχία" και είναι εύλογο. Το άτυχο της υπόθεσης είναι ότι ένα τέτοιο περιβάλλον παράγει στάσιμους κι αποκομμένους από το εξωτερικό περιβάλλον μικρόκοσμους στα μυαλά πολλών εργαζομένων και κυρίως, ιθαγενών στελεχών (ή "στελεχάρων"). Δε μιλάω στον αέρα -πέντε (5) χρόνια μπαινοβγαίνω καθημερινά στο σύμπαν αυτό... Και τι θα ήταν ένα σύμπαν χωρίς αξιώματα...;

1ον, η αξιοκρατία είναι ανέκδοτο.
Δεν είναι καν η εξαίρεση στον κανόνα των γνωριμιών ή/και του βύσματος. Αν εμφανιστεί, είναι micromanagement serendipity και μαζευόμαστε όλοι οι "ανένταχτοι" και τη θαυμάζουμε: "σκέφτεσαι να λειτουργούσαν έτσι τα πράγματα;".
Και υπάρχει λόγος που δε λειτουργούν: κανείς ποτέ δε χάνει τη δουλειά του γιατί δεν είναι αρκετά "καλός" ώστε να τη διατηρεί. Κι όχι απλώς δε χάνει την εργασία του, αλλά δε χάνει καν το οποιοδήποτε αξίωμα του έχει αποδοθεί στην πορεία του χρόνου. Σα να υπάρχει "μαξιλαράκι" σε κάθε ερώτηση του "Εκατομμυριούχου". Κανείς βεβαίως δε γίνεται εκατομμυριούχος μετά από 35 ή 40 χρόνια "ευδόκιμης υπηρεσίας", αλλά επίσης κατά κανόνα, μεταξύ μας πάντα, ελάχιστοι θα άξιζαν να γίνουν. Από την άλλη, ποιος είμαι εγώ να κρίνω, κλπ. Σε κάθε περίπτωση άπαξ και βαφτίστηκες, κάθεσαι (στο σβέρκο άλλων) και κοιτάς μόνο προς τα πάνω.

2ον, δεν επιτρέπονται προσπεράσεις.
Οι 1002 κανόνες της "υπηρεσιακής εξέλιξης" είναι οι ράγες στις οποίες οι εργαζόμενοι κυλάνε ουσιαστικά ανεξαρτήτως των ικανοτήτων και της επίδοσής τους. Πρακτικά, χρειάζονται 15+ χρόνια έως ότου το όνομά σου φτάσει σε κάποια λίστα "κατ' εκλογήν" προαγωγών. Για την οποία λίστα βέβαια "ακούγεται" πως ακολουθούνται πιστά όσα αναφέρονται στο "1ον" :-P.

3ον, ευδοκιμεί ο αλεξιπτωτισμός ο οποίος και επικροτείται φαντασμαγορικά -καμία ηθική ή άλλη αναστολή. Δεν επιτρέπονται προσπεράσεις αλλά, χρησιμοποιώντας τη φράση ενός συναδέλφου "αν την κατάλληλη στιγμή σε στηρίξουν οι κατάλληλοι άνθρωποι, εκτοξεύεσαι". Και βέβαια έπειτα προσγειώνεσαι επίσης στο σβέρκο των προηγουμένων δύσμοιρων, καημένων και σίγουρα άξιων της μοίρας τους. Ο αλεξιπτωτισμός αν και εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο των φαινομένων αναξιοκρατίας, διαφέρει στο ότι αν και γίνεται τόσο εξόφθαλμα και υποκριτικά αποτελεί συχνά αντικείμενο θαυμασμού ή έστω φθόνου και ταυτόχρονα αναδεικνύει την ποιότητα, την ηθική και την καλλιέργεια που επικρατεί στους μικρόκοσμους. Ο αλεξιπτωτιστής χαίρει σεβασμού όσο το βύσμα του μεσουρανεί. Στη συνέχεια, συνήθως τοποθετείται στο λεγόμενο "ψυγείο" και αναμένει ωσάν ενδοσπόριο τις κατάλληλες συνθήκες για την επόμενη περίοδο αφθονίας.

4ον, υπερβολικά πολλοί θεωρούν αυτό που κάνουν πολύ πιο σπουδαίο από αυτό που είναι. Κι αυτό βέβαια δημιουργεί έναν ανάλογο, εντελώς άστοχο και συνήθως εξαιρετικά αντιπαραγωγικό ανταγωνισμό. Ενδεχομένως στον παρατηρητή να φαίνεται ασήμαντο αλλά απλώς ως ασήμαντο ξεκινάει. Όταν εκτίθεσαι καθημερινά σ' αυτό εξελίσσεται: γίνεται "αστείο", έπειτα "γελοίο", συνεχίζει για ένα διάστημα ως "ενοχλητικό" κι όταν αρχίζει να επηρεάζει σημαντικά την καθημερινότητά σου σταθεροποιείται ως "ανυπόφορο".
To my knowledge, για τους συνάδελφους που πάσχουν από τη θεώρηση αυτή παρατηρούνται δύο φαινόμενα από χιλιόμετρα:
α. το πόσο ελάχιστα είναι τα ερεθίσματα που δέχονται από το εξωτερικό περιβάλλον, και
β. το πόσο ζωτικής σημασίας νιώθουν ότι είναι η τήρηση της "ιεραρχίας" για την διατήρηση του status quo που με τόσο κόπο (και συνήθως σάλια) έχουν αποκτήσει.
Το πρώτο φαινόμενο, σε συνδυασμό με το ότι τα αντικείμενα εργασίας είναι ιδιαιτέρως επαναληπτικά, γενικά ανιαρά και αναμφίβολα μικρού εύρους και ειδικού ενδιαφέροντος, μετατρέπουν χρόνο με το χρόνο τα υποκείμενα σε λιγότερο ανταγωνιστικά και αξιόμαχα. Αν καλούνταν να βρεθούν στην αγορά εργασίας θα έπεφταν ωσάν μύγες -όπως έχει δείξει η εμπειρία όσων εξ' αυτών βρέθηκαν :-P. Συχνά και οι καλύτεροι σκουριάζουν στο πέρασμα του χρόνου, σταματούν να παρακολουθούν τις εξελίξεις και βουλιάζουν σε κάποια γωνία, λέγοντας λίγα, κουνώντας το κεφάλι τους, χαμογελώντας "στους ανωτέρους" και περιμένοντας το δικό τους δρομολόγιο. Ο κόσμος τους πια είναι τάξεις μεγέθους μικρότερος από τον πραγματικό κι αυτό μοιάζει βολικό.
Το δεύτερο φαινόμενο είναι και το πιο ενδιαφέρον ιδιαιτέρως όταν το αντικείμενο εργασίας περιλαμβάνει και κάποια μορφή εξουσίας (that is θέση προϊσταμένου). Η μετριότητα τρέχει να οχυρωθεί πίσω από "γαλόνια" τα οποία, τι κι αν απονεμήθηκαν αναξιοκρατικά, τι κι έχουν ασήμαντο ή σχεδόν ασήμαντο περιεχόμενο, για κάποιο μυστήριο λόγο, στο μικρό-οικοσύστημα τούτο, είναι σπουδαία κι αξιοσέβαστα κι ανακλούν την υποτιθέμενη σπουδαιότητα και το εκτόπισμα του ατόμου που τα φέρει. Ξαφνικά, ο Χ χαμερπής γυμνοσάλιαγκας αποκτά κύρος και ειδικό βάρος, κυρίως και περισσότερο απ' όλους στο δικό του μυαλό. Εδώ να σημειώσω ότι δε δουλεύω στο στρατό (μάλλον :-P).

5ον, τελευταίο και most fancy, η βλακεία.
Διακρίνω τη βλακεία από την ηλιθιότητα. Η δεύτερη μάλλον φέρει βιολογικές αναφορές ενώ η πρώτη όχι απαραίτητα. H βλακεία μοιάζει να είναι το bad equilibrium στο οποίο ισορροπεί το οικοσύστημα κι ίσως να μην είναι αξίωμα -αναλόγως τη γεωμετρία που ορίζουμε. Όπως και να 'χει τα φαινόμενα, τα παραδείγματα κι ακόμη χειρότερα ορισμένα βιώματα στην κατηγορία αυτή υπερβαίνουν το χρόνο που έχω στη διάθεσή μου και κυρίως τη θέλησή μου να τα επαναφέρω στην ενεργό μνήμη μου.

Εγώ τα έγραψα και νιώθω καλύτερα (αν και θα πάω και για ένα ποτό). Σε τελική ανάλυση, more or less, this is what blogging is about, σωστά; ...
Τώρα αν τα διαβάσει και κανείς κακό του κεφαλιού του :-D. Αν και παραδόξως, ειδικά αν τώρα ξεκινά την "καριέρα" του σε κάποιο ανάλογο περιβάλλον, ίσως και να του φανούν, κάπου, κάπως και κάποτε χρήσιμα.

Τέλος, προφανώς αργά ή γρήγορα εγώ θα φύγω από το περιβάλλον αυτό (κι όπως λέει το άσμα, "κι έχει ψέμα κι εκεί πέρα θα ζω για πάντα αυτή τη μέρα")। Επιπλέον δεν είμαι αγνώμων/αχάριστος/whatever -εκτιμώ και τα θετικά κι έχω κουραστεί πολύ να τα εντοπίζω και να τα διατηρώ ζωντανά αλλά μάλλον δεν αξίζει τόσος κόπος. Η δουλειά είναι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένη με την ποιότητα της ζωής μας που θέλει χρόνο, πείσμα και ρίσκο έως ότου ισορροπήσει σε κάτι που σε καλύπτει ή έστω σε κάτι που δε σε πνίγει. Δε διαπραγματεύομαι την ενοχλητική μου συνήθεια να λέω αυτό που πιστεύω και θα συνεχίσω να το κάνω no matter what γιατί είπαμε, είμαι πολύ εγωιστής.
Επίσης, αν στα παραπάνω που και που βάζει το χέρι της και η υπερβολή, give me a break. Συχνά η υπερβολή μπορεί να κάνει το εκνευριστικό, αστείο -και να του δώσει τελικά την πραγματική του διάσταση. Try it out yourself ;-)

Η "αντιληπτική συναίνεση"

2010-02-06T22:30:00.005+02:00

Αντιγράφω από το κεφάλαιο "Νοητικές ή γνωσιακές λειτουργίες" (Ιωάννης Γ. Παπακώστας) του διδακτικού (med@uoa) βοηθήματος "ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ":

"[..] την παρελθούσα πείρα, η συμβολή της στην επεξεργασία των πληροφοριών κατά την αντιληπτική φάση είναι εκσεσημασμένη. Όμως, παρόλη τη μεγάλη συμμετοχή της πείρας, που υπολογίζεται στο 90%, υπάρχει μια αρκούντως ικανοποιητική συναίνεση και ακρίβεια μεταξύ των ανθρώπων για την εικόνα του εξωτερικού κόσμου. Το γεγονός αυτό παρέχει ενδείξεις, ότι υπάρχουν αντιληπτικοί περιορισμοί και κανόνες, προφανώς δημιουργημένοι από την πιεστική ανάγκη προσαρμογής στο περιβάλλον και επιβίωσης κατά την φυλογενετική εξέλιξη, που επιβάλλουν αυτή την αντιληπτική συναίνεση."

Χα.

Σιγή

2009-12-19T20:43:00.004+02:00

"Λαμποκοπούν, αντηλαρίζουν οι στοχασμοι και τα κορμιά μας. Γαλήνιος στέκουμαι ανάμεσα στις δυο πυρές κι είναι τα φρένα μου ακίνητα μέσα στον ίλιγγο και λέω:

Πολύ μικρός είναι ο καιρός, πολύ στενός είναι ο τόπος ανάμεσα στις δυο πυρές, πολύ οκνός είναι ο ρυθμός ετούτος της ζωής· δεν έχω καιρό, δεν έχω τόπο να χορέψω! Βιάζουμαι!

Κι ολομεμιάς ο ρυθμός της γης γίνεται ίλιγγος, ο χρόνος εξαφανίζεται, η στιγμή στροβιλίζεται, γίνεται αίωνιότητα, το κάθε σημείο -θες έντομο, θες άστρο, θες Ιδέα· γίνεται χορός."

Ασκητική, Ν. Καζαντζάκης

Δεν υπάρχει αυτό το video! Δε γίνεται να υπάρχει!

2009-10-15T23:51:00.001+03:00

"Κι εγώ χαίρουμαι

2009-07-30T01:33:00.001+03:00

νιώθοντας ανάμεσα στα δυο μελίγγια μου, σαν ανοιγοσφάλιγμα ματιού, την αρχή και το τέλος του κόσμου."
(Ασκητική, Νίκος Καζαντζάκης)

Web μνήμες

2009-05-01T21:32:00.009+03:00

Σήμερα έπεσα σε ένα παλιό back up CD.

"Ζω" το Web (και γενικότερα το Internet) περισσότερα από 10 χρόνια και σχεδόν από την αρχή της ενασχόλησής μου με αυτό, με ενδιέφερε τόσο η τεχνολογική όσο και η κοινωνικο-οικονομική του διάσταση.

16 χρονών ξεκίνησα ένα .com site για τον ελληνικό ιστό (χοντρικά ένα directory με προτεινόμενες ιστοσελίδες, διαγωνισμούς & βραβεύσεις κ.ά.) που έφτασε τελικά να έχει κατά μέσο όρο περισσότερους από 200 επισκέπτες τη μέρα και πολλαπλάσια page views -και για τα δεδομένα του 2000 ο αριθμός αυτός ήταν αρκετά σημαντικός, δεδομένου μάλιστα ότι ξεκίνησε ως ένα "pet project" για να μάθω HTML :-). Έτσι, το εγχείρημα ήταν μηδενικού budget αλλά ήμουν τυχερός γιατί ήρθανε εύκολα και σχετικά γρήγορα συνεργασίες με εταιρίες hosting και διαφήμισης όπως και με επιλεγμένα κι ανερχόμενα τότε sites (κάποια από αυτά μετά από λίγα χρόνια έφτασαν στα top-30 του ελληνικού Iστού). Σύντομα όμως οι προτεραιότητές μου διαφοροποιήθηκαν (βλ. Γ' Λυκείου, πανελλήνιες...) οπότε το site κατάφερε να επιζήσει στον "αυτόματο πιλότο" για λίγο και μετά το κατέβασα. "Τι θα γινόταν αν δε το έκλεινα ή αν το έδινα;" αναρωτιέμαι συχνά-πυκνά. Ίσως και τίποτε. Όπως και να 'χει όμως η όλη εμπειρία ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη σε προσωπικό επίπεδο.
Παράλληλα με αυτό, "έτρεχα" ακόμη ένα site με θέμα κάποιο συγκεκριμένο είδος μουσικής, το οποίο αναπτύχθηκε σημαντικά κι εκ των υστέρων συνειδητοποιώ ότι κάποια στιγμή βρέθηκε αρκετά μπροστά από την εποχή του καθώς εξελήχθηκέ σε μια Web 2.0-like κοινότητα ανταλλαγής απόψεων και υλικού που παρήγαγαν τα μέλη της. Δυστυχώς, ο μεγάλος περιορισμός που αντιμετώπιζα τότε ήταν τεχνικός -τόσο ως προς τις δικές μου γνώσεις, όσο και ως προς τη διαθέσιμη υποδομή και τεχνολογία. Αλλά κι από εκεί έμαθα σημαντικά πράγματα και κυρίως το πόσο σημαντικός είναι ο σεβασμός στην "προσωπική" σχέση του χρήστη του Web με αυτό που βρίσκεται απέναντί του. Είναι εντυπωσιακά απογοητευτικό το πόσο δυσκολεύονται ακόμη και σήμερα ορισμένοι marketers να αντιληφθούν ότι οποιαδήποτε "πράξη" στον Ιστό είναι ΕΠΙΛΟΓΗ του χρήστη και το πόσο ριζικά διαφέρει αυτό από τα παραδοσιακά μέσα. Γνησιότητα και σεβασμός: οποιαδήποτε προσπάθεια χωρίς αυτά τα δύο χαρακτηριστικά είναι καταδικασμένη.

Είναι βέβαιο ότι το Web του 2000 με το Web του 2009 διαφέρει σημαντικά τόσο για τον "καταναλωτή" όσο και για τον "παραγωγό". Για παράδειγμα το να ξεκινήσεις και να στήσεις κάτι τότε ήταν δυσκολότερο, το να "διακριθείς" όμως ευκολότερο. Επίσης, σήμερα η κλίμακα είναι τελειώς διαφορετική: το πλήθος των χρηστών και το πλήθος των sites. Ταυτόχρονα οι διαχωριστικές γραμμές και οι όποιες διαφοροποιήσεις μεταξύ ελληνικού και παγκόσμιου ιστού είναι αμελητέες -κυρίως εφόσον οι μεγάλοι παίκτες θεωρούν πλεον μη αμελητέα την ελληνική αγορά.
Επιπλέον, το 2000 αυτό που ενοούσε κάποιος με τη λέξη Google (εφόσον την είχε ακούσει) μοιάζει ελάχιστα με αυτό που σημαίνει σήμερα, χωρίς αυτό να είναι πάντα καλό για το Web αλλά και για τον ίδιο. Αλλά αυτό είναι ένα διαφορετικό θέμα κι έχει να κάνει με το μέλλον κι όχι με το παρελθόν.

Συμπέρασμα: Ασύμμετρα μεγάλο impact για ένα παλιό και άχρηστο πλέον CD.

WebSci'09 & design flaws

2009-02-18T18:49:00.005+02:00

Σκεφτόμουν να παρακολουθήσω το WebSci'09 -σήμερα μάλιστα εκπνέει το deadline για early registration- αλλά μάλλον δε θα τα καταφέρω. Θα είναι δύσκολο να πάρω άδεια από τη δουλειά εκείνες τις μέρες (φαινόμενο γνωστό και ως project-o-καταιγίδα), ενώ συμπίπτουν και τα deadlines για τις εργασίες που έχω αναλάβει στα 2 από τα 3 μαθήματα αυτό το εξάμηνο.

Anyway, παρότι Web Science Conference το site του μάλλον πάσχει σχεδιαστικά σε δύο σημεία:
1. Break in the chain of trust (ορισμός εδώ). Συγκεκριμένα, το domain του registration form είναι διαφορετικό από αυτό του συνεδρίου χωρίς να ενημερώνεται ο χρήστης ότι μεταβαίνει σε κάποιο third party site στο οποίο πρέπει να υποβάλει τα στοιχεία του. Βέβαια, ούτε η προηγούμενη σελίδα είναι secure οπότε κάποιος θα μπορούσε να πει ότι πρακτικά κανένα chain of trust δε σπάει αφού δεν υπάρχει trust ούτως ή άλλως :-)
2. Το registration form είναι σε insecure page.

Αυτό που σε ένα βαθμό ίσως αντισταθμίζει τον κίνδυνο είναι ότι οι users στους οποίους απευθύνεται είναι εκ των πραγμάτων υποψιασμένοι -τουλάχιστον κάτι τέτοιο (πρέπει να) ισχύει για του εκπροσώπους του κεντρικού προς βορίου τμήματος των colliding web sciences.

Τραγική ειρωνεία; Από την αρχική σελίδα:

"In addition, we are interested in papers that concern the cross-cutting infrastructure issues on which these areas depend including, but not limited to:
[..]

Security and Privacy"

Ο Νίτσε για τη λήθη

2009-02-15T21:03:00.003+02:00

Ένα ενδιαφέρον τμήμα από το δεύτερο Ανεπίκαιρο Στοχασμό (On the Use and Abuse of History for Life) του Νίτσε για τη λήθη:

"[..] Είτε στη μεγαλύτερη, είτε στη μικρότερη ευτυχία ένα είναι αυτό που κάνει την ευτυχία να γίνεται τέτοια: η δυνατότητα να ξεχνάμε ή, με μια πιο λόγια έκφραση, η δυνατότητα να νιώθουμε, όσο μπορεί κάτι τέτοιο να διαρκέσει, με μη ιστορικό τρόπο.
Όποιος δε μπορεί να σταθεί στο κατώφλι της στιγμής, ξεχνώντας όλα τα περασμένα, όποιος δε μπορεί να σταθεί όρθιος, σαν τη θεά της Νίκης, χωρίς να νιώσει ίλιγγο κι φόβο, δεν θα μάθει ποτέ τι είναι η ευτυχία και, ακόμα χειρότερα, δεν θα κάνει ποτέ τίποτα για να νιώσουν ευτυχισμένοι οι άλλοι. Φανταστείτε ένα ακραίο παράδειγμα, έναν άνθρωπο που δεν έχει τη δύναμη να ξεχάσει, που είναι καταδικασμένος να βλέπει παντού ένα γίγνεσθαί: ένας τέτοιος άνθρωπος δεν θα πίστευε πια ούτε στην ίδια την ύπαρξη, δεν θα πίστευε στον εαυτό του, θα έβλεπε τα πράγματα να περνούν από το ένα στο άλλο σαν κινούμενα σημεία και θα χάνοταν μέσα σ' αυτό το ποτάμι του γίγνεσθαι: στο τέλος, από πραγματικός μαθητής του Ηράκλειτου, θα καταντούσε να μην τολμά καν να κουνήσει το δάκτυλό του. Για κάθε δράση, χρειάζεται λήθη, όπως για τη ζωή κάθε οργανικού πλάσματος χρειάζεται, όχι μόνο φως, αλλά και σκοτάδι. Ένας άνθρωπος που θέλει να νιώθει πάντα και αποκλειστικά ιστορικά, θα ήταν ίδιος μ' εκείνον που αναγκάζεται να στερηθεί τον ύπνο ή με το ζώο που πρέπει να ζήσει μόνο μηρυκάζοντας και μ' αυτόν τον επαναλαμβανόμενο μηρυκασμό. Επομένως, είναι δυνατόν να ζήσεις σχεδόν χωρίς αναμνήσεις, και μάλιστα να ζήσεις ευτυχισμένα, όπως μας δείχνουν τα ζώα αλλά είναι απολύτως αδύνατο να ζήσεις χωρίς λήθη. Ή μάλλον, για να ξεκαθαρίσω αυτό το σημείο ακόμα περισσότερο: υπάρχει ένας βαθμός αϋπνίας, μηρυκασμού, ιστορικής αίσθησης, ο οποίος βλάπτει τον ζώντα οργανισμό και τελικά το καταστρέφει, είτε πρόκειται για έναν άνθρωπο, είτε για έναν λαό, είτε για έναν πολιτισμό."

Ανοιχτό πρόβλημα

2008-12-23T01:05:00.005+02:00

Είναι κοινός τόπος ότι οι γιορτές ως περίοδος διαφοροποιείται. Για να μην αποκλίνω (και;) από αυτή την κοινωνική σύμβαση αλλά κυρίως επειδή θα έχω 4 μέρες άδεια θέλω να μετατοπίσω τα αναγνώσματα του τελευταίου διαστήματος (web meta-search, neural networks, SOA) που είναι περισσότερο τεχνικά (ή στην καλύτερη περίπτωση ερευνητικά) σε κάτι διαφορετικό. Με λιγότερα λόγια, ψάχνω "βιβλίο για τις γιορτές".

Προς το παρόν προσανατολίζομαι στο The Singularity Is Near του Raymond Kurzweil που φαίνεται ενδιαφέρον κυρίως λόγω της επιστημονικής κατάρτισης του συγγραφέα. Δεδομένου όμως ότι συνήθως διαβάζω βιβλία με σειρά LIFO παρά FIFO και ότι έχω 1.7 μέρες ακόμη για να αποφασίσω το πρόβλημα παραμένει ανοιχτό και βέβαια καλοδεχούμενη η οποιαδήποτε πρόταση.

"Και που είσαι ακόμα..."

2008-12-14T12:37:00.004+02:00

Το ΕΜΠ το κλείσανε επικαλούμενοι τη νέα εφεύρεση της "Γενικής Συνέλευσης Πολυτεχνείου": βρήκανε μια fancy επωνυμία, μαζεύτηκαν μεταξύ τους (ΕΑΑΚ, ΠΑΣΠ) και αποφασίσανε για τους χιλιάδες φοιτητές (προπτυχιακούς, μεταπτυχιακούς), ερευνητές και καθηγητές του ΕΜΠ (ref).

Στο Πάντειο Πανεπιστήμιο η ΚΝΕ/ΠΚΣ πήγε ένα βήμα παραπέρα και προσπέρασε τους θεατρινισμούς: παρέλαβαν την απόφαση του κόμματος και την υλοποίησαν (ref). Just like that.

"Και που είσαι ακόμα...", μου είπε ένας φίλος μου.
Αυτό αναρωτιέμαι... που είμαι ακόμα και γιατί να είμαι εδώ που είμαι;

Ως πότε;

2008-12-07T17:40:00.005+02:00

Χθες έπεσε νεκρός από σφαίρα ειδικού φρουρού ένας έφηβος. Δε μπορώ καν να φανταστώ τον πόνο των δικών του.

Πέρα από οτιδήποτε άλλο, πλήρωσε με τη ζωή του την ηθική παρακμή αυτής της χώρας.

Πέρσι τον Μάρτιο αναδημοσίευσα ένα τμήμα ενός άρθρου του Α. Παπαχελά. Μόλις έμαθα για το χθεσινό γεγονός και παρακολουθώντας όσα διαδραματίστηκαν στη συνέχεια μου ήρθε στο μυαλό μια ανατριχιαστικά προφητική φράση του άρθρου:

"[...] Και η αλήθεια είναι πως η ίδια η κοινωνία, που τώρα βράζει και απαιτεί λύσεις στο θέμα των «γνωστών-αγνώστων», μπορεί με ένα τραγικό συμβάν να γυρίσει «τούμπα». Το δυστύχημα δε είναι πως ο αντιεξουσιαστικός χώρος ψάχνει χρόνια για ένα νέο ήρωα, ενώ στις ομάδες του υπάρχουν πολλά παιδιά που ευχαρίστως θα έβαζαν υποψηφιότητα γι’ αυτόν τον ρόλο.

Η κοινωνία ψάχνει να βρει την ισορροπία ανάμεσα στην ασύδοτη βία και το αμαρτωλό παρελθόν."

Ο θάνατος του νεαρού είναι το αποκορύφωμα του δράματος, το οποίο όμως ξεκινά πολύ νωρίτερα και εκτείνεται και προς τις δύο κατευθύνσεις.

Από τη μία ανειδίκευτοι-"ειδικοί" φρουροί, "παρκάρουν παραδίπλα" και κατεβαίνουν να επιδείξουν την "ισχύ" τους σε εφήβους βράδυ Σαββάτου στα Εξάρχεια. "Τακτική" που θυμίζει μπράβους που πάνε να λύσουν διαφορές: να χτυπήσουν, να "διδάξουν σεβασμό" και να φύγουν. Κι όταν τα πράγματα βγαίνουν εκτός ελέγχου -κάτι που δε χρειάζονταν ιδιαίτερη ανάλυση για να θεωρηθεί ως πιθανή έκβαση- τι κάνουν; Ρίχνουν χειροβομβίδες και πυροβολούν!
Ποιος επέλεξε και ποιος εκπαίδευσε τους ανθρώπους αυτούς; Ποιος πήρε την ευθύνη να φέρουν οπλισμό; Ποιος ανέθεσε να περιπολούν την περιοχή των Εξαρχείων;
Πότε και ποια πολιτική ηγεσία θα σταθεί στο ύψος των ευθυνών της; Πότε θα επιχειρήσει την ουσιαστική ρήξη; Πότε θα σταματήσουν να αντιμετωπίζουν επιδερμικά τα προβλήματα του κρατικού μηχανισμού στη χώρα μας; Ποιος θα βρει ποτέ το πολιτικό θάρρος και τη συνέπεια που απαιτείται για να συγκρουστεί ουσιαστικά με τα συντεχνιακά συμφέροντα, τη συγκάλυψη και το βόλεμα; Πόσοι θα τον ακολουθήσουν στο δρόμο αυτό;
Πόσο ώριμη είναι η κοινωνία μας στο να δεχθεί ότι η "αλλαγή" αφορά πριν από οποιονδήποτε άλλο την ίδια; Τον τρόπο που σκέφτεται και δρα ο κάθε ένας και η καθεμία από μας.

Από την άλλη, ένα παιδί 16 χρονών που πιστεύει ότι βρίζοντας, πετώντας αντικείμενα ή και επιτιθέμενο σε αστυνομικούς γίνεται "επαναστάτης", "αναρχικός", λαμβάνει αναγνώριση και θαυμασμό από τους γύρω του. "Κάποιοι" τον έχουν πείσει ότι για κάποιο λόγο οι "μπάτσοι" είναι οι εχθροί, είναι το πρόβλημα της δικής του ζωής και η σύγκρουση μαζί τους είναι ένδειξη "ηρωισμού" και "θάρρους". Κι εκεί δεν υπάρχει καμία οικογένεια, κανένα εκπαιδευτικό σύστημα και καμιά "κοινωνία" να γκρεμίσει το μύθο, να μετατρέψει την εφηβική οργή σε όραμα για το μέλλον, δημιουργία και σκληρή δουλειά.

Ως τραγική ειρωνεία, πάνω από τη σωρό του παιδιού αυτού, και κάθε παιδιού, μαζεύονται "κοράκια", οι ίδιοι "κάποιοι" και από την πρώτη κιόλας στιγμή μάχονται να "εισπράξουν". Αηδιαστική εικόνα. Ψήφους; Φήμη; Με μια λέξη: δυναμική. Δυναμική που ενισχύει την "διαπραγματευτική τους ικανότητα" -την οποία έπειτα σε κάθε ευκαιρία προσπαθούν ρευστοποιούν.
Και από τα συνθήματα, τις πολεμικές ιαχές και το εύκολο μοντέλο "των κακών και των καλών", νέο αίμα, μίσος και καταστροφή έρχεται να γυρίσει τον μύλο τους. Να ενισχύσει τη θέση τους σ' αυτό το ιδιότυπο "πολιτικό" χρηματιστήριο -που καμία σχέση δεν έχει με τη δημοκρατία.

Αυτός είναι ο κύκλος κι αυτός ο κύκλος είναι που έβαλε ένα όπλο στο χέρι του συγκεκριμένου (και ποιος ξέρεις σε πόσων άλλων) "αστυνομικού" κι έφερε απέναντί του το αθώο αυτό παιδί. Και για να είμαι σαφής, εύχομαι όντως το πρόβλημα να είναι η ΝΔ, ο Καραμανλής, ο Παυλόπουλος ή όποιος άλλος, γιατί αυτό είναι το μόνο εύκολο να αλλάξει. Στη δημοκρατία όντως δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αλλά, πραγματικά, αυτό είναι;

Σε κάθε περίπτωση, το μόνο σαφές σε όλο αυτό το "παιχνίδι" είναι το ποιος πληρώνει τα σπασμένα. Οι άνθρωποι που χάνονται, οι οικογένειες που θρηνούν, οι περίοικοι, οι καταστηματάρχες και οι εργαζόμενοι που καταστρέφονται, οι φοιτητές που θέλουν να σπουδάσουν αλλά θα βρούνε κατεστραμμένες αύριο στις σχολές τους και πάει λέγοντας...
Νομίζω ότι αν κάτι μένει να βουίζει στις σκέψεις όσων πραγματικά θλίβονται σήμερα είναι ένα απλό αλλά αναπάντητο ερώτημα: ως πότε;

Δηλαδή έχει κάποιο νόημα...

2008-12-04T00:04:00.002+02:00

να διακόπτεται η εκπαιδευτική και η ερευνητική δραστηριότητα για να παίζουν δέκα τύποι μπάλα έξω από τη σχολή;

Αν αυτό είναι που ονειρεύεστε για τα ελληνικά πανεπιστήμια τότε συγχαρητήρια μπορείτε να είστε χαρούμενοι για την επιτυχία σας. Εσείς και οι managers των ΚΕΣ.

A simple way to become a CERN "hacker"?

2008-09-13T22:24:00.008+03:00

Do the following:

0*. View the Update.
1. nslookup cmsmon.cern.ch
(if nslookup is too advanced, just use ping)
2. copy the IP
3. visit www.google.com, paste the IP, add next to it the string "ssh lxplus.cern.ch" and click "Google Search"
4. 1 result should come up: click "Cached"

Are you a hacker now?

I don't know whether this is the way they did it or not.

My point is that sometimes things are much simpler than they may seem and sloppy administration may be adequate to "become" "1337", "2600" and the rest.

*Update: It seems PageRank algorithm did its thing. Anyway, you can change the query to "cmsmon parallaxview ssh lxplus.cern.ch", so that you get 1 result again. I rather not provide a direct link. I also assume that CERN admins (or even the "hackers") changed the exposed password.

Το CERN και οι "Greek hackers"

2008-09-13T12:26:00.004+03:00

Αν και το κείμενο που ανέβασαν οι (αυτο)αποκαλούμενοι "Greek Security Team" όπως και τα κίνητρα που επικαλούνται είναι μάλλον αστεία (smells like teen spirit), αυτό που κάνανε δεν είναι.
Η ασφάλεια των συστημάτων του CERN θα έπρεπε να είναι κρίσιμο ζήτημα -ακόμα κι αν μιλάμε "απλώς" για έναν web server και "απλώς" για ένα deface. Βέβαια από αυτό το σημείο μέχρι τις υπερβολές που κυκλοφορούν στο web για το θέμα υπάρχει κάποια απόσταση.

Πάντως, η "μετάφραση" που γίνεται (και κυρίως γίνονταν μέχρι χθες -κάποιοι διόρθωσαν τα κείμενά τους) από τα διάφορα ξένα sites αγγίζει το γελοίο.

Update: A simple way to become a CERN "hacker"?

Η γραμματεία της ΣΗΜΜΥ

2008-09-11T21:58:00.005+03:00

θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο γραφειοκρατίας και κωλυσιεργίας σε πανελλαδικό επίπεδο.

Σίγουρα υπάρχουν κι άλλες υπηρεσίες που διεκδικούν τον τίτλο όμως η γραμματεία της ΣΗΜΜΥ δυστυχώς έχει διάρκεια κι ανθεκτικότητα: ακόμα κι αν "άλλαξε το μαλλί της, μήτε τη γνώμη άλλαξε, μήτε την κεφαλή της".

Τα πράγματα βελτιώθηκαν σε σχέση με παλιότερα αλλά η ποιότητα εξυπηρέτησης είναι πρώτα απ' όλα ζήτημα νοοτροπίας κι έπειτα πόρων και υποδομών.

"Επαναστατικό" web marketing...

2008-08-31T14:13:00.007+03:00

..."για το μέλλον μας, το σοσιαλισμό!"

KNE & Facebook. I didn't see that coming! Way to go!

Notches

2008-08-29T21:57:00.008+03:00

Οι ρυθμοί στη δουλειά ενός "in-source"* προγραμματιστή μου φέρνουν στο μυαλό τις "εγκοπές" -ένα είδος διαταραχών στην κυματομορφή της τάσης (που παρατηρείται συνήθως σε βιομηχανικά περιβάλλοντα) κι έχει πάνω-κάτω την παρακάτω μορφή:

Τα "άλματα" αντιστοιχούν συνήθως σε σήμερα-σε-ενημέρωσα-αύριο-το-deadline κι ενίοτε σε (ακόμη πιο) έκτακτα.
Οι "βυθίσεις" από την άλλη είναι αναμφίβολα οι "συσκέψεις".

*= !out-source = in-house in a context where outsourcing is getting more and more popular.

Random

2008-08-10T15:01:00.008+03:00

Το να δουλεύεις Αύγουστο στην Αθήνα είναι «ιδιαίτερη» εμπειρία. Ένα χρόνο πριν έκανα παρόμοιες «σκέψεις» -αν και λίγο μακάβριες :-).

Παρόλα αυτά υπάρχουν και πλεονεκτήματα.
Το 2ο πιο σημαντικό είναι ότι έχεις το περιθώριο να ανανεώσεις το blog σου -ιδιαίτερα αν είναι τόσο παραμελημένο όσο το δικό μου. Προς το παρόν οι αλλαγές περιλαμβάνουν κάποιες λίστες με βιβλία που διάβασα και ταινίες που είδα πρόσφατα και αν και από μόνες τους δε προσφέρουν κάτι, σκέφτομαι σύντομα να προσθέτω reviews. Επίσης επανέφερα τα σχόλια ελπίζοντας σε περισσότερο interactive blogging. Τέλος, πρόσθεσα ένα twitter feed από ένα account για του οποίου τη δημιουργία βασικό κίνητρο ήταν αυτό το άρθρο. Είναι ιδιαίτερα «ενδιαφέρον» (αλλά και εφιαλτικό) το τι μπορεί να προκύψει σε τεχνικό επίπεδο όταν απαιτείται ανασχεδιασμός της υποδομής μιας Web (2.0) εφαρμογής ακριβώς γιατί η κοινότητα εξέληξε τον τρόπο που τη χρησιμοποιεί, πριν οι μηχανικοί της προβλέψουν κάτι τέτοιο. Προς το παρόν πάντως, το μόνο αρνητικό που θα μπορούσα να αναφέρω ως νέος χρήστης ήταν ότι μια φορά (από μόλις 3) απέτυχε η αποστολή ενός μηνύματος λόγω τεχνικού προβλήματος . Κατά τα άλλα είναι απλό και εύχρηστο -το πόσο χρήσιμο είναι βέβαια αποτελεί διαφορετικό ζήτημα.
Φαίνεται μάλιστα ότι γενικότερα η υποστήριξης ενός «εκθετικού» (ας πούμε) ρυθμού ανάπτυξης που εμφανίζουν συχνά διάφορα social media startups είναι ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα (...κι ένα δεύτερο είναι κάποιο βιώσιμο business model!). Παρατήρησα μάλιστα ότι άλλαξε interface και το facebook, χωρίζοντας πρακτικά τη μια σελίδα σε 2 ή περισσότερες μέσω tabs. Σίγουρα τα κίνητρα για μια τέτοια κίνηση μπορεί να είναι πολλά και ετερογενή αλλά παραπλεύρως μάλλον μειώνει το (ομολογουμένως μεγάλο) φορτίο. (Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την υποδομή του facebook υπάρχει και πάλι στο Technology Review.)

Το 1ο (πλεονέκτημα) είναι ότι βρίσκεις parking στο κέντρο, κατά κανόνα πιο εύκολα απ' ότι βρίσκεις ξαπλώστρα στον Αγιόκαμπο της Λάρισας.

Διαβάζοντας το περιεχόμενο του post θα έλεγα ότι είναι μάλλον random (ράντομ, στα ελληνικά). Παρόλα αυτά, περιλαμβάνει τρια σημεία περιεχομένου:
1. Αυγουστος και Αθήνα δε παλεύονται (ειδικά αν έχεις μεγαλώσει στην επαρχία).
2. Στόχος είναι οι ανανεώσεις του blog να 'ναι πιο συχνές. Γιατί ποιος ο λόγος να έχεις blog αν δε το ανανεώνεις.
3. Interesting Web 2.0 challenges.

Τέλος

2008-07-10T14:35:00.005+03:00

Αυτό το post απευθύνεται στα παιδιά που σπουδάζουν και δουλεύουν παράλληλα:

Γίνεται.
Μην ακούτε κανένα που "έξω από το χορό" μπορεί να λέει διάφορα.

Επίσης απευθύνεται στους ανθρώπους που σήμερα μοιράζονται τη χαρά μου:

Σας ευχαριστώ όλους.
Νιώθω ιδιαίτερα τυχερός που σας έχω γύρω μου.

Nice video

2008-06-20T22:38:00.004+03:00

Debugging

2008-06-14T19:07:00.002+03:00

Everyone knows that debugging is twice as hard as writing a program in the first place. So if you're as clever as you can be when you write it, how will you ever debug it?

Brian Kernighan

32.767

2008-05-22T19:14:00.011+03:00

Το OpenSSL Debian package και η περίεργη σχέση με την τυχαιότητα...

[link]

edit: επίσης [TechnologyReview]

web quotes[0]: "ελευθερία είναι"

2008-05-04T02:46:00.007+03:00

Εγκαινιάζω ένα είδος αναρτήσεων στο blog το οποίο προς το παρόν ονομάζω web quotes γιατί δεν έχω πρόχειρο κάτι πιο ευφάνταστο. Η λογική είναι ότι θα επιλέγω μια φράση και θα την αναζητώ αυτούσια στο WWW μέσω των Google, Yahoo και Live. Οι αναζητήσεις θα είναι κατά το δυνατόν ανεπηρέαστες από personalization techniques ή ιδιαίτερα φίλτρα. Οι πρώτες 15 προτάσεις που θα περιλαμβάνουν τη φράση τη δεδομένη χρονική στιγμή, 5 από την κάθε μηχανή, θα αντιγράφονται ενώ θα προστίθεται το αντίστοιχο link. Οι προτάσεις, τέλος, θα μεταφέρονται χωρίς καμία επέμβαση (ορθογραφική/συντακτική κλπ) και θα λαμβάνεται υπόψη μόνο μια εμφάνιση της φράσης -η πρώτη- σε κάθε σελίδα.

Το ενδιαφέρον, εφόσον ορίζεται, βρίσκεται σε διάφορα επίπεδα. Σε κάθε περίπτωση, ας πούμε ότι η συγκεκριμένη ιδέα προέρχεται από ένα "προβληματισμό" του τύπου "πως θα 'ταν (θα γίνει;) αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως πραγματικότητα/επιστήμη/... αν ρυθμίζονταν από τους web mining και ranking αλγόριθμους μηχανών αναζήτησης;".
Επίσης, πιστεύω ότι τα στιγμιότυπα του Web εμφανίζουν, ούτως ή άλλως στην πορεία του χρόνου, ίδιο ενδιαφέρον.
Παράλληλα, αν και τελείως πρόχειρα, παράγεται μια ένδειξη για την ευστοχία κάθε μηχανής. Ίσως βέβαια και όχι...

Ξεκινώ με τη φράση: "ελευθερία είναι"

Timestamp: 4/5/2008, νωρίς το πρωί.

Google.com (~33,100 αποτελέσματα)

1. "η ελευθερία είναι σαν την ποίηση - δε χρειάζεται να έχει επίθετα, είναι απόλυτη ελευθερία!" (ref)
2. "Η ελευθερία είναι φορτίο για τον άνθρωπο" (ref)
3. "Ελευθερία είναι το δικαιόμα να κάνεις (ελεύθερα) τις επιλογές σου και μετά να δεσμεύεσαι απο αυτές ;-)" (ref)
4. "Η ελευθερία είναι, αναμφίβολα, ένα από τα ανώτερα αγαθά που μπορεί κάποιος να επιδιώξει." (ref)
5. "\"Η ελευθερία είναι θεραπευτική\"" (ref)

Yahoo.com (~31,600 αποτελέσματα)

1. "Σε αυτή την ελευθερία, είναι η άποψη του χρήστη που έχει σημασία, και όχι η άποψη του κατασκευαστή." (ref)
2. "Η ελευθερία είναι αδιαίρετη: δεν μπορεί κανείς να της αφαιρέσει ένα μέρος χωρίς να τη σκοτώσει ολόκληρη." (ref)
3. "Ελευθερία, είναι να είσαι αυτόνομος..." (ref)
4. "\"Η ελευθερία είναι θεραπευτική\"" (ref)
5. "Αλλά η ελευθερία είναι κάτι πολύ περισσότερο." (ref)

Live.com (553 αποτελέσματα)

1. "Το τέλειο αντίδοτο στην ελευθερία είναι οι κανονισμοί, κανονισμοί για να υπακούονται." (ref)
2. "Για άλλον ελευθερία είναι το να είναι μόνος, χωρίς δεσμεύσεις, και να χαίρεται έτσι τη ζωή του· για άλλους, και πιο συχνά για άλλες, ελευθερία είναι ο γάμος και η οικογένεια, για άλλον ελευθερία είναι να κλειστεί σε μοναστήρι, και για άλλον ελευθερία είναι να δουλεύει μπάρμαν, και πάει λέγοντας." (ref)
3. "Μπορεί επίσης, οποιαδήποτε στιγμή το θελήσει,να διακόψει την επαφή του με τη Σχολή, αφού η απόλυτη ατομική ελευθερία είναι η μόνη ορθή βάση για την αφύπνιση του νέου ανθρώπου." (ref)
4. "Η ελευθερία είναι, αναμφίβολα, ένα από τα ανώτερα αγαθά που μπορεί κάποιος να επιδιώξει." (ref)
5. "Όταν κανείς έχει επίγνωση πόσες πολλές περιπλοκές υπάρχουν στο να περιμένει κάτι από τους άλλους, τότε είναι ελεύθερος, κι αυτή η ελευθερία είναι η αρχή της δημιουργικότητας." (ref)

Do it yourself: Google, Yahoo, Live.

"Τελική" κατάσταση

2008-05-01T20:32:00.007+03:00

Ως φοιτητής ΗΜΜΥ σε φάση διπλωματικής αλλά και γενικότερα, τον τελευταίο χρόνο ιδιαιτέρως ακούω διάφορα περί “καψίματος” από γνωστούς και φίλους. Κατά κανόνα απέφευγα να εξηγώ γιατί κι όταν το επιχειρούσα, μάλλον το έκανα χωρίς αποτέλεσμα.

Τις τελευταίες μέρες ξεκουράζομαι. Παράλληλα διαβάζω ένα τελείως διαφορετικό βιβλίο από τα διάφορα βιβλία/papers/theses για τη διπλωματική, το οποίο κατά τα άλλα επέλεξα τυχαία όταν έψαχνα να διαβάσω κάτι που να μην είναι σε ηλεκτρονική μορφή. Ως τώρα έχει αποδειχθεί καλή επιλογή.
Όσα ακολουθούν προέρχονται από το βιβλίο “Ψυχολογία Κινήτρων”, Α. Κωσταρίδου-Ευκλείδη (εκδ. Ελληνικά Γράμματα) και είναι μια σύντομη παρουσίαση στα ελληνικά της δουλειά του Michael Apter.

Pre-requirements:

1. Θεωρία του αρίστου επιπέδου: όταν ο οργανισμός βρίσκεται σε επίπεδο περιβαλλοντικών ερεθισμών κατώτερο από ένα “άριστο”, τότε επιδιώκει την αύξηση των εισερχόμενων ερεθισμών, και όταν βρίσκεται σε περιβάλλον με περισσότερους ερεθισμούς από το “άριστο”, τότε επιδιώκει τη μείωσή τους.

2. Διέγερση: μια κατάσταση βραχυχρόνιας αύξησης της φυσιολογικής δραστηριότητας. Είναι η αναγκαία αντίδραση προσανατολισμού προς τον ερεθισμό (“τι είναι αυτό”) και την αναγνώριση του.

Η θεωρία των ψυχολογικών μεταστροφών

Μια προσέγγιση του προβλήματος του άριστου επιπέδου είναι η θεωρία των ψυχολογικών μεταστροφών του Apter. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή οι άνθρωποι δεν έχουν ένα άριστο επίπεδο διέγερσης αλλά δύο. Ποιο από τα δύο άριστα επίπεδα θα προσδιορίσει τις ενέργειες του ατόμου είναι συνάρτηση του προσανατολισμού προς το περιβάλλον που έχει το άτομο τη συγκεκριμένη στιγμή. Ο προσανατολισμό προς το περιβάλλον συνιστά αυτό που ο Apter ονομάζει μετακίνητρα.

Η πρώτη από αυτές τις καταστάσεις μετακινήτρων παρατηρείται όταν το άτομο είναι στραμμένο προς την ολοκλήρωση ενός σημαντικού έργου. Αυτή η κατάσταση ονομάζεται τελική, διότι η όλη συμπεριφορά του ατόμου προσδιορίζεται από τον τελικό στόχο, την απόφαση για επίτευξη του στόχου, την εμπλοκή του ατόμου με αυτόν και με τη δράση που οδηγεί προς αυτό. Το άτομο που βρίσκεται σε τελική κατάσταση βρίσκει ευχαρίστηση στην πρόοδο που κάνει προς την επίτευξη του στόχου. Το άτομο αυτό επιδιώκει χαμηλό επίπεδο διέγερσης, διότι μόνο έτσι μπορεί να επικεντρώσει όλες του τις προσπάθειες στην επίτευξη του στόχου.

Το άτομο που βρίσκεται στη δεύτερη κατάσταση μετακινήτρων, την παρατελική, δεν ενδιαφέρεται για την επίτευξη ενός συγκεκριμένου στόχου αλλά από οποιαδήποτε δραστηριότητα είναι πρόσφορη στο περιβάλλον εκείνη τη στιγμή. Η δραστηριότητα καθαυτή είναι ο στόχος που προσδιορίζει τη δράση του ατόμου. Η δραστηριότητα είναι στόχος και όχι μέσο για την επίτευξη στόχου. Έτσι το άτομο σε αυτή τη κατάσταση μπορεί να αναλίσκεται στο παιχνίδι, στη διασκέδαση, και σε οτιδήποτε προκαλεί το ενδιαφέρον της στιγμή. Επομένως, ο άνθρωπος που βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση επιδιώκει συνεχή αύξηση του επιπέδου των ερεθισμών, την εναλλαγή, κ.τ.λ., προκειμένου να πετυχαίνει αύξηση του επιπέδου διέγερσης. Η έλλειψη διασπαστικών ερεθισμών, που για το άτομο σε τελική κατάσταση είναι θελκτική, γίνεται απωθητική κατάσταση για το άτομο σε παρατελική συνθήκη.

Η θεωρία των ψυχολογικών μεταστροφών ονομάζεται έτσι διότι υποθέτει ότι οι άνθρωποι μεταπίπτουν από μια κατάσταση μετακινήτρων στην άλλη σε διάφορες φάσεις της ζωής του, καθώς αλλάζουν οι περιβαλλοντικές συνθήκες.

Περισσότερα: http://www.reversaltheory.org/

"Το ζητούμενο είναι να φτιάξουμε ασφαλή συστήματα, σε μια εμπειρική επιστήμη."

2008-02-22T19:55:00.004+02:00

"Βλέπετε, η πληροφορική είναι μια νέα επιστήμη, είναι δεν είναι εξήντα ετών, οπότε δεν έχουμε θεωρίες που να μας επιτρέπουν να προβλέπουμε τη συμπεριφορά ενός συστήματος. Ο μηχανικός που χτίζει μια γέφυρα έχει τέτοιες θεωρίες, που του επιτρέπουν να την κατασκευάσει έτσι που να κρατήσει. Στα συστήματα της πληροφορικής είναι πολύ μικρή η πιθανότητα να πληρούν τις λειτουργικές προδιαγραφές, οπότε αρχίζουμε τις εμπειρικές επαληθεύσεις, αυτό που λέμε testing, για να δούμε αν το σύστημα μπορεί να μας παρέχει ασφαλώς υπηρεσίες.

Επειδή με εμπειρικές επαληθεύσεις δεν είναι δυνατή ολοκληρωτική επαλήθευση, εμείς προτείναμε την κατασκευή ενός μοντέλου του συστήματος, ενός εικονικού προτύπου, το οποίο μας προσφέρει όλη την ευχέρεια να κάνουμε μεταβολές, να έχουμε καλύτερη δυνατότητα παρατήρησης, μεγαλύτερες δυνατότητες επαλήθευσης. Από αυτό και το όνομα, model checking, δηλαδή μια μέθοδος επαλήθευσης που συνίστανται στην ανάπτυξη ενός μοντέλου στο οποίο μπορούμε να εξετάσουμε τις λειτουργικές προδιαγραφές (operational requirements) και να αποφασίσουμε αν το μοντέλο τις ικανοποιεί, ικανοποιεί τις ανάγκες μας."

"Στην Ελλάδα, πως να κάνεις έρευνα; Η έρευνα πρέπει να έχει σύνδεση με τη βιομηχανία. [..] Στην Ελλάδα το τραίνο χάθηκε τη δεκαετία του '80, τότε που, κακώς, δε γίνανε επενδύσεις"
(Σήφης Σηφάκης, πηγή: skai.gr)

Χτες το skai.gr δημοσίευσε μια αρκετά ενδιαφέρουσα συνέντευξη που παραχώρησε ο κύριος Σηφάκης στη Λαμπρινή Θωμά και νομίζω ότι τουλάχιστον όσοι ασχολούνται με την επιστήμη της Πληροφορικής στην Ελλάδα, θα ήταν καλό να τη διαβάσουν. Πέρα από το model checking αναφέρεται στην έρευνα και την Ελλάδα.

Το όνομα του κυρίου Σηφάκη το συνάντησα πρώτη φορά πριν λίγους μήνες διαβάζοντας για τη διπλωματική ως reference σε ένα paper σχετικό με τα colored S- και Τ-invariants των predicate/transition δικτύων (που είναι high level Petri nets).
Συγκράτησα το όνομα γιατί αφενός ήταν το πρώτο ελληνικό που συναντούσα σ' αυτό το χώρο -τελικά βέβαια όχι το μόνο- και αφετέρου γιατί το paper ανέφερε ότι στην εργασία του αποδεικνύονταν κάτι θεμελιώδες: τα place και τα transition invariants ενός Petri net είναι dual.
Θυμήθηκα το όνομα όταν μετά από λίγο καιρό διάβαζα για τον Joseph Sifakis (ο οποίος είναι και απόφοιτος Η.Μ. του ΕΜΠ) και την απονομή του Turing Award σε εκείνον και σε άλλους δύο κορυφαίους επιστήμονες (Edmund M. Clarke και E. Allen Emerson) στο χώρο του model checking.

Η συνέντευξη κλείνει με την ερώτηση:
"Τι θα λέγατε στους νέους Έλληνες που σπουδάζουν πληροφορική;"

"the unhappy path"

2008-01-17T17:02:00.000+02:00

- Γυρνάς από τη δουλειά και ψάχνεις να παρκάρεις. Μπροστά σου προχωρά ένα άλλο αυτοκίνητο.
- Σταματάει χωρίς κάποιον εμφανή λόγο (πεζός/εμπόδιο/πάρκινγκ/οτιδήποτε) και χωρίς αλάρμ. (hint: μόλις προσπέρασε μια στροφή)
- Σταματάς ταυτόχρονα κι εσύ με μια απόσταση 0.5-1 μέτρου και αναμένεις.
- Βάζει όπισθεν και ξεκινάει να έρχεται.
- Κορνάρεις στιγμιαία και βάζεις ανακλαστικώς όπισθεν.
- Σταματά.
- Αναρωτιέσαι για την όραση του οδηγού αλλά ηρεμείς και βγάζεις την όπισθεν.
- Ξαναξεκινά και σκάει στο μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου σου.

Ε Λ Ε Ο Σ.

"Tracking the Internet into the 21st Century with Vint Cerf" video

2008-01-05T19:11:00.000+02:00

To sum up

2008-01-04T01:35:00.000+02:00

Ορισμένες ενδιαφέρουσες nerd-"ανασκοπήσεις" για το 2007:
Technology Review: The Year in Software - The Year in Hardware
dark reading: The Five Coolest Hacks of 2007
adslgr.com: Η ανασκόπηση του adslgr: Τηλεπικοινωνίες 2007

Ενδιαφέρουσα είναι επίσης η φετινή ερώτηση του Edge:

"When thinking changes your mind, that's philosophy.
When God changes your mind, that's faith.
When facts change your mind, that's science.

WHAT HAVE YOU CHANGED YOUR MIND ABOUT? WHY?

Science is based on evidence. What happens when the data change? How have scientific findings or arguments changed your mind?"

και ακόμα πιο ενδιαφέρουσες αρκετές από τις απαντήσεις (163 contributors, 111,000 words...!).

Καλή Χρoνιά

2008-01-01T15:54:00.000+02:00

Με την ευκαιρία ρίξτε μια ματιά στο The 2007 International Privacy Ranking όπου έχουμε την πρωτιά...!

Η "αντικατάληψη"

2007-12-15T00:49:00.000+02:00

(αναφορά)

Τείνει να γίνει η λύση σε όλα τα προβλήματα: λουκέτο στα Πανεπιστήμια.

Το Πανεπιστήμιο Κρήτης έτσι απαντά στους "αμεσοδημοκρατικούς" τύπους που λιμνάζουν στα ελληνικά πανεπιστήμια. Κι αυτό είναι λύση δηλαδή; Το σκεπτικό ποιο είναι; Κλείνει η σχολή, με τον κίνδυνο να χαθεί το εξάμηνο να ελοχεύει => θα πιεστούν οι πολλοί φοιτητές => θα απειλήσουν εκλογικά/συνδικαλιστικά τους αριστερούς "αγωνιστές" => οι αριστεροί θα φοβηθούν και θα αναθεωρήσουν.

Κι εγώ αναρωτιέμαι, τι είναι "οι πολλοί φοιτητές" και οι σπουδές τους; Σάκος του μποξ; Η τακτική αυτή της διοίκησης του Πανεπιστημίου Κρήτης αντιγράφει τις πρακτικές των ίδιων μειοψηφιών, που υποτίθεται προσπαθεί να αντιμετωπίσει.

Κάποια στιγμή οφείλουν όλοι να συνειδητοποιήσουν κάτι προφανές: ζούμε σε μια ευνομούμενη πολιτεία ΚΑΙ η οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια των Πανεπιστημίων (ζητούμενο) δεν σημαίνει κατάργηση των νόμων. Οι κύριοι αυτοί που κάνουν όσα κάνουν δεν είναι υπεράνω κανενός νόμου, ούτε το πανεπιστημιακό άσυλο σημαίνει ατιμωρησία. Αλλά στην Ελλάδα δεν είναι τόσο η άγνοια του προφανούς, αλλά η φοβία στο να ταράξει κάποιος τα νερά και να επαναφέρει τη λογική σε αρρωστημένες καταστάσεις. Αλλά έτσι δε γίνεται: καμία αλλαγή ή μεταρρύθμιση και άρα καμία αναβάθμιση δε μπορεί να συμβεί αν δε ορθώσουν τα Πανεπιστήμια το ανάστημά τους απέναντι στα όποια φασιστοειδή ή λαμόγια επιμένουν να φυτοζωούν σε βάρος τους. Κι αν τόσο πολύ φοβούνται τα δικαστήρια ας κινήσουν τις όποιες εσωτερικές πειθαρχικές διαδικασίες κι ας επιβάλλουν εκεί που πρέπει τις κατάλληλες ποινές.

Αλλά το θέμα είναι σαφές: τα μέλη ΔΕΠ κατά κανόνα "ενοχλούνται" από την κατάσταση μόνο όταν 1. αφορά σε άμεσο βαθμό κάποιο (ιδιωτικό) συμφέρον τους, 2. συμμετέχουν σε σημαντικές θέσεις σε όργανα διοίκησης και είτε προσβάλλονται είτε δε μπορούν να λειτουργήσουν όπως θα ήθελαν (με το 2 ενίοτε να καλεί το 1). Μέχρι τότε είτε σφυρίζουν αδιάφορα, είτε τοποθετούνται "επί της αρχής", αόριστα, ασαφώς αλλά και ασφαλώς για τη ζαχαρένια τους που σε καμία περίπτωση δεν είναι διατεθειμένοι να χαλάσουν. Άλλωστε όποιος ταράζει τα νερά εκτίθεται και για ορισμένους από αυτούς (το πόσοι είναι αυτοί ας προσπαθήσει να το προσδιορίσει κάποιος άλλος), τα νερά αυτά πολύ πιθανόν να γίνουν τελικά χείμαρροι για τους ίδιους. Η διαφθορά στα ΑΕΙ είναι αποπνικτική.

Το τραγικό είναι ότι ανάμεσα στα λουκέτα, τους φασίστες και τα λαμόγια, υπάρχουν "παραφωνίες" που δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό για να διατηρήσουν το συνθετικό της "επιστήμης" στους τίτλους των ιδρυμάτων. Κι όταν καταφέρουν κόντρα σε όλους και σε όλα σπουδαία πράγματα, τότε πραγματικά την έχουν ακόμα πιο άσχημα...!

Το λουκέτο στις σχολές από μειοψηφίες τραμπούκων φοιτητών είναι καταχρηστικό και απαράδεκτο.
Το λουκέτο από το ίδιο το Πανεπιστήμιο απέναντι στις μειοψηφίες αυτές είναι εξοργιστικό, γελοίο, απογοητευτικό κι εξίσου απαράδεκτο.

Μη πετάτε το μπαλάκι αλλού: δώστε λύσεις ως οφείλετε.

Άντε πάλι…

2007-12-14T00:48:00.000+02:00

Μια απ' τα ίδια. Η ακαδημαϊκή κοινότητα του ΕΜΠ αποδεδειγμένα αδυνατεί να αντιμετωπίσει τα επαναλαμβανόμενα φαινόμενα καταστροφών. Που κρύβονται όλοι αυτοί που θα προστάτευαν το άσυλο εκ των έσω; Να τους χαίρεστε!

Για πόσο ακόμα μπορεί κάτι τέτοιο να συνεχίζεται; Τι χρωστάμε ως φορολογούμενοι να πληρώνουμε τα σπασμένα του κάθε "παιδιού" αλλά και της μετριοπαθούς (;) αντιμετώπισης του ζητήματος από τις πρυτανικές αρχές;

Όταν εκείνοι που οφείλουν δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες που τους αναλογούν, τότε είναι συνένοχοι!

Κάτι αλλάζει!

2007-12-11T00:46:00.000+02:00

Η ανακοίνωση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΗΜΜΥ για την "γενική συνέλευση" της 11/12.

Θέλω να συγχαρώ τα παιδιά της ΔΑΠ που υπογράφουν αυτό το κείμενο αλλά και συνολικά τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΗΜΜΥ για τη στάση που επέλεξε να τηρήσει.
Και θέλω να τους συγχαρώ γιατί το κρίσιμο για μένα μετά το αποτέλεσμα των φοιτητικών εκλογών ήταν αν θα έχουν το κουράγιο και αν θα αντέξουν να φέρουν εις πέρας αυτό που οι 408+ φοιτητές τους ζήτησαν να κάνουν...

Μπράβο λοιπόν γιατί επιλέγουν τη ρήξη με το καθεστώς που τα τελευταία χρόνια γελοιοποίησε κάθε έννοια δημοκρατικής λειτουργίας του φοιτητικού συλλόγου και όχι μόνο του συλλόγου (για να μη ξεχνάμε και τις "δημοκρατικές επεμβάσεις" στα όργανα συνδιοίκησης, τα κυνηγητά των μεταπτυχιακών στο ΕΜΠ και πάει λέγοντας...). Ένα καθεστώς που κάνει ό,τι μπορεί για να υποβαθμίσει τη σχολή κρατώντας την όμηρο συνδικαλιστικών και μικροπολιτικών παιχνιδιών -κι αυτό κάποιος είτε έχει την ελάχιστη διαύγεια να το διακρίνει, είτε τυφλώνεται από το μίσος για το μεγάλο εχθρό της (μεστής;) ζωής του, "το δαπίτη".

Αλλά δεν αρκεί καμία ΔΑΠ (ή ΠΑΣΠ -μπράβο και στην ΠΑΣΠ που για πρώτη φορά στα χρονικά της δεν "πειθάρχησε" στις επιταγές των ΕΑΑΚ... είναι καιρός να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν).
Οι αυθαιρεσίες και οι καταχρηστικές πρακτικές που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στη σχολή ΠΡΕΠΕΙ να σταματήσουν κι αυτό περνάει από τον κάθε φοιτητή που απαιτεί αλλά και οφείλει να προστατεύει τα δικαιώματά του.

Συνεχίστε παίδες!

|| (pause)

2007-11-30T00:45:00.000+02:00

Περίμενα να τελειώσει η εξεταστική για να ξεκουραστώ. Έλεγα μάλιστα αν είχα τελειώσει με τα μαθήματα να "επενδύσω" εκείνο το (μικρο)υπόλοιπο άδειας σε ολιγοήμερες διακοπές.

Με τα μαθήματα μπορεί να τελείωσα αλλά ως συνήθως τα πράγματα δε πάνε όπως τα υπολογίζεις, με αποτέλεσμα να "αναπολώ" κατά καιρούς τη ...χαλαρή φάση της διπλής εξεταστικής! Αλλά δε παραπονιέμαι: μακάρι πάντα να έχω ανάλογους λόγους να κουράζομαι.

Πάντως φέτος το καλοκαίρι -μετά από 4 χρόνια- μπορεί να κάνω διακοπές! Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν έμαθα και το τελευταίο αποτέλεσμα που περίμενα.

Μέχρι το καλοκαίρι όμως μεσολαβούν πολύ σημαντικά ανοιχτά ζητήματα.

Κάποια στιγμή θα γράψω για τα χρόνια δουλειάς και σχολής ταυτόχρονα -κυρίως για όσους το σκέφτονται αλλά και για εκείνους που το ζουν.

Το Πολυτεχνείο επιζεί... 2.0

2007-11-17T00:44:00.000+02:00

1.0

Ένα χρόνο μετά, κάτι φαίνεται να αλλάζει. Αλλά είναι ακόμα πολύ νωρίς.

Όσο για την επέτειο/γιορτή/θεσμό/whatever λέγονται τόσα πολλά κάθε χρόνο... Αλλά και τόσο ίδια.

Προσωπικά προτιμώ να μη μολύνω το θαυμασμό και την ευγνωμοσύνη που νιώθω συμμετέχοντας στο πανηγυράκι εκμετάλλευσης, αυθαίρετης οικειοποίησης και μικροπολιτικής καπηλείας που επιχειρούν πολλοί, κατά τα υπόλοιπα ζητήματα -πρακτικά- ανύπαρκτοι, πολιτικοί χώροι.

Πρόσφατα σε μια συζήτηση, ανέφερε ένας φίλος: "Φτάσαμε στην Ελλάδα, θεματοφύλακες του αγώνα για την ελευθερία που συμβολίζει η εξέγερση του Πολυτεχνείου, να αυτοαναγορεύονται τα διάφορα φασιστοειδή."

Δε συμφωνώ απόλυτα αλλά με προβλημάτισε γιατί η φράση αυτή ειπώθηκε από ένα άτομο που για χρόνια δραστηριοποιούνταν στον "αριστερό χώρο" -όπως κι αν αυτός ορίζεται.

Σε κάθε περίπτωση, η κομματική/συνδικαλιστική καπηλεία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου είναι τουλάχιστον αηδιαστική. Κι άντε πες στο 1ο έτος, δε το βλέπεις -όπως και αρκετά άλλα. Μετά όμως, αν συνεχίζεις να ρίχνεις νερό σ' αυτό το μύλο τότε μάλλον εθελοτυφλείς...

Πάλι καταστροφές...

2007-11-13T00:43:00.000+02:00

Σ' αυτή την ανακοίνωση αναδεικνύεται η "γιορτή της δημοκρατίας" υπό το κράτος της οποίας βρίσκονται εδώ και χρόνια οι ιστορικοί χώροι του Συγκροτήματος Πατησίων του Ε.Μ.Π.

Σ' αυτή την ανακοίνωση, η Σύγκλητος κινείται προφητικά μεν, αποτυχημένα δε καθώς επιμένει να μη λαμβάνει τις αποφάσεις που οφείλει απέναντι στα μέλη της πολυτεχνειακής κοινότητας αλλά κυρίως απέναντι στους φορολογούμενους.

Πέρα από τους φυσικούς, υπάρχουν και τους καλύπτουν επανειλημένα, ηθικοί αυτουργοί για τη κατάσταση αυτή. Είναι άδικο να καταλογίζεις σε κάποιο πολιτικό χώρο τις πράξεις κάποιων "εξωπολυτεχνειακών στοιχείων" -σύμφωνοι. Οφείλουν όμως όλοι οι "πολιτικοί χώροι" που δραστηριοποιούνται καλώς ή κακώς και εντός ΕΜΠ όχι μόνο να τοποθετηθούν για τις επαναλαμβανόμενες καταστροφές που συμβαίνουν αλλά ΚΥΡΙΩΣ να προτείνουν τι πρέπει να γίνει για να σταματήσουν (αν βέβαια τους ενοχλεί!). Μέχρι τότε θα είναι συνυπεύθυνοι γιατί υπό τη δική τους ασυλία συμβαίνουν όσα συμβαίνουν...

ΥΓ: Σήμερα έλαβα ένα ενημερωτικό email από το NOC του ΕΜΠ το οποίο πλέον διαθέτει τις ανακοινώσεις και σε RSS. Καλή κίνηση!

Up again!

2007-11-09T23:57:00.000+02:00

Αρκετά κείμενα που έχω γράψει αναφέρονται στη καταχρηστική πρακτική της κατάληψης, στη λειτουργία του φοιτητικού συλλόγου αλλά και γενικότερα της ΣΗΜΜΥ του ΕΜΠ. Δυστυχώς τείνουν να γίνουν και πάλι επίκαιρα -κάτι διαφορετικό από το εύστοχα ή μη.

Το blog εξαρχής δημιουργήθηκε για λόγους "αναφοράς". Αν και -για μια περίοδο τουλάχιστον- "μετακομίζω" για αλλαγή και δοκιμή, θα συνεχίσει να υπάρχει έστω και για λόγους "αρχείου" και συνέχειας. Και βέβαια θα παραμείνει ανοιχτό προς οποιοδήποτε σχολιασμό.

To “statement of purpose” του καλού οπαδού

2007-11-06T00:40:00.000+02:00

Διάβασα το παρακάτω κειμενάκι σε ένα φόρουμ. Δεν έχει να κάνει ούτε με το άτομο που το υπογράφει, ούτε πολύ περισσότερο με την ομάδα στην οποία αναφέρεται -γι' αυτό και δεν αναφέρονται/αφαιρέθηκαν. Άλλωστε στη λογική του, πόση σημασία έχει τελικά ποια είναι η ομάδα; Στην αρχή θεώρησα ότι είναι ειρωνικό. Δεν είναι.

Ειμαι περιπου τεσσερα χρονια στο συνδεσμο και συνειδητοποιω οτι εχω αλλαξει νοοτροπια.Εχω αποκτησει νοοτροπια οπαδου.Ακολουθω την ομαδα οχι για να την βλεπω να κερδιζει( αυτο θα ηταν το ιδανικο) αλλα για να ζησω τον αγωνα μεσα απο την σκοπια του οπαδου, που φωναζει,ματωνει και πορωνεται με την κερκιδα και οχι με αυτο που βλεπει στον αγωνιστικο χωρο.Για μενα αγωνας πλεον δεν ειναι ο Χ να μαρκαρει καλα τον αντιπαλο και να τον χειροκροτησω.Για μενα αγωνας ειναι πλεον η φωνη μου να ακουγεται πιο δυνατα απο την φωνη του αντιπαλου.Αγωνας ειναι να κοιταζω με την γωνια των ματιων μου τον αντιπαλο "οπαδο" και να βρισκω τροπο να τον "ξεφτιλιζω".Να φωναζω τα συνθηματα που φωναζει ολη η κερκιδα μετα απο εντολη καποιου "ανωτερου" κια οχι να κανω οτι μου κατεβει.Να ειμαι στην ωρα μου σε καθε συναντηση για πορεια στο γηπεδο.Και πολλα αλλα....Στην αλλαγη της αντιληψης αυτης μεγαλο μεριδιο ευθυνης εχει ο Συνδεσμος που μεσα απο συζητησεις προσπαθει να μεταδωσει και στους καινουργιους πως πρεπει να αντιδρα ενας οπαδος σε ολες τις καταστασεις.Οσο περισσοτεροι ειμαστε τοσο καλυτεροι οπαδοι θα γινουμε .Οποιος θελει να εχει την τιμη και το προνομιο να αποκαλειται απο τους αλλους και οχι απο τον ιδιο ΟΠΑΔΟΣ τΧ Χ αξιζει να μπει στην παρεα μας.

Αρχίσαμε... 1η Γ.Σ. του Φ.Σ. την Πέμπτη

2007-11-05T00:42:00.000+02:00

2 μέρες μάθημα (Τρίτη, Τετάρτη), 1 συνέλευση.

Απορία: Είναι η παραδοσιακή συνέλευση "για το Πολυτεχνείο" ή αυτό θα εξαρτηθεί από το αποτέλεσμα;

Θέμα συνέλευσης: Εντυπωσιάζοντας πρωτοετείς.

Η ΚΕΔ και η φαρσοκωμωδία

2007-10-22T23:59:00.000+03:00

Η ΠΑΕ ΑΕΛ 1964 εξέδωσε μια πολύ σκληρή ανακοίνωση. Φορτισμένη σίγουρα, άδικη όμως όχι.

"Είδαμε την ανίκανη ΚΕΔ να μας εκδικείται, χωρίς να κρατά τα προσχήματα. Είδαμε τον διαιτητή να σκοράρει κατ απαίτηση του κοινού πριν το ματς, αλλά κατά τη διάρκειά του να «απαγορεύει» στην ομάδα μας να βάλει γκολ!…

Είδαμε τους επόπτες να παίρνουν το… 50-50 κάθε φορά, που έπρεπε να αποφασίσουν αν είναι οφσάιντ ή όχι. Ακούσαμε τον διαιτητή να μας λέει: «Κάτι μεταφυσικό μου συμβαίνει με τη Λάρισα. Ίσως πρέπει να ζητήσω την εξαίρεσή μου από τους αγώνες της».

Διαβάσαμε την έκθεση του εκ Θεσσαλονίκης παρατηρητή, που βγάζει άριστη τη διαιτησία (γκολ πέτυχε ο άνθρωπος, να μην πάρει καλό βαθμό;).

Διαβάσαμε ρεπορτάζ, που δείχνουν ότι η ΑΕΛ ευνοήθηκε από τη διαιτησία στο ματς αυτό!Θαυμάσαμε τηλεοπτική απάθεια από τηλε-αστέρες, που συνεχίζουν να ειρωνεύονται (δήθεν χιούμορ) την οργή του φίλαθλου κοινού της Λάρισας.

ΜΑΣ συμβούλευσαν να μην βγάλουμε ανακοίνωση για τη νέα σε βάρος μας φαρσοκωμωδία, γιατί θα κινδυνεύσουμε να γίνουμε γραφικοί… ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ… Δεν έχει χώρο το ελληνικό ποδόσφαιρο και για άλλους τέτοιους…

Υ.Γ. 1: Ρώτησε κανείς την κοινή γνώμη τι λέει για όλα αυτά;

Υ.Γ. 2: Καλή επιτυχία σε όλες τις ελληνικές ομάδες στην Ευρώπη αυτή την εβδομάδα. Συγχαρητήρια και στην Εθνική Ελλάδος για την τεράστια επιτυχία της πρόκρισης στο Euro.

Πιστεύουμε να γίνεται αντιληπτό από τον πρόεδρο της ΕΠΟ το μέγεθος της ιστορικής ευθύνης για κάθαρση, που δημιουργούν οι - επί των ημερών του - διεθνείς επιτυχίες.

Για να μην συνεχίσουμε να πανηγυρίζουμε στα ευρωπαϊκά μεσοβδόμαδα και να μας εκθέτουν στα ελληνικά Σαββατοκύριακα"

Πηγή: ael.gr

Τα διαιτητικά λάθη σε βάρος της ΑΕΛ είναι επαναλαμβανόμενα και πολύ κρίσιμα (από άκυρα γκολ αντιπάλων που βαφτίζονται έγκυρα, ως ακυρώσεις δικών μας γκολ ή πέναλτι που βγάζουν μάτι αλλά δε δίνονται). Είναι άλλο τα λάθη που είναι φυσιολογικό και "μέσα στο πρόγραμμα" να συμβαίνουν και άλλο το "σφάξιμο" της ομάδας σε κάθε παιχνίδι. Ποδόσφαιρο έτσι δε γίνεται.

Παρόλα αυτά, η ΚΕΔ "απαντάει" προκαλώντας μας όλους, όχι μόνο τους υποστηρικτές της ΑΕΛ αλλά οποιονδήποτε φίλαθλο έχει μάτια και βλέπει.

Και για να μη μιλάμε στον αέρα, ακολουθούν κάποια βίντεο με φάσεις από τα τελευταία παιχνίδια, για να βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του.

Το site της ΕΠΟ και πάλι hacked

2007-10-18T13:03:00.000+03:00

(άρθρο Ναυτεμπορικής) (το site της ΕΠΟ)

Άντε λες, ένα deface είναι, έτυχε, σε όλους μπορεί να συμβεί, μικρό το κακό. Αυτό το λες στις 26/3 μετά τον πρώτο αγώνα.

Χτες όμως ξανάγινε. Πράγμα που δείχνει ότι δεν είναι "απλώς ένα deface" κι ότι κάποιοι μάλλον δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους.

Η πραγματικότητα και η "πραγματικότητα"

2007-10-12T21:25:00.000+03:00

Τις τελευταίες μέρες έχω κολλήσει με αυτή την ιστοσελίδα: 73 Optical Illusions and Visual Phenomena την οποία συντηρεί (από το '99!) ο καθηγητής Michael Bach.

Πολλά από αυτά τα illusions είναι πολύ πιθανό να τα έχετε ξαναδεί -ειδικά αν έχετε ασχοληθεί. Το ιδιαίτερο μ' αυτή τη σελίδα είναι ότι πέρα από το να τα περιγράφει περιλαμβάνει πρωτότυπες flash εφαρμογές, σχολιασμό, σύντομη εξήγηση και παραπομπές σε σχετικές εργασίες -όταν υπάρχουν.

Ένα από τα κλασικά και, κατά τη γνώμη μου, πιο εντυπωσιακά illusions είναι το "Checkershadow Illusion" του Edward H. Adelson (MIT).

"The squares marked A and B are the same shade of gray."

Τόσο απλό όσο κι απίστευτο. Μπορείτε να το διαπιστώσετε εδώ/εδώ ...ή πιο πειστικά, να πειραματιστείτε με κάποιο πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνων...

Τελικά, πόσο πραγματικότητα είναι η "πραγματικότητα" που αντιλαμβανόμαστε;

"Last Public Lecture"

2007-10-07T22:53:00.000+03:00

Ο Randy Pausch είναι καθηγητής CS στο Carnegie Mellon University, 47 ετών, πατέρας 3 παιδιών και πάσχει από καρκίνο. Όπως ο ίδιος αναφέρει τον Αύγουστο ενημερώθηκε ότι έχει ακόμα 3-6 μήνες καλής υγείας.

Στις 18/9/07 έδωσε μια "τελευταία διάλεξη" με τίτλο "Really Achieving Your Childhood Dreams" η οποία υπάρχει εδώ και η οποία μαζί με τα αυτοβιογραφικά της στοιχεία στέλνει, κατά τη γνώμη μου, ένα πολύ ηχηρό μήνυμα δύναμης και ζωής.

"Για 'σένα έχω χάσει το μυαλό..."

2007-10-05T00:12:00.001+03:00

Μπράβο στους παίχτες που παίξανε με πάθος και πιστέψανε στην πρόκριση.

Μπράβο στον προπονητή που αποδεικνύει στην πράξη αυτά που έλεγε πριν λίγες μέρες.
Μπράβο στη διοίκηση η πολιτική της οποίας έφερε την ομάδα στο σημερινό της επίπεδο.

Μπράβο στον κόσμο της ΑΕΛ που δε χρειάζεται να αποδείξει τίποτα, γιατί πολύ απλά διδάσκει*. Και που όχι μόνο τραγουδάει αλλά τιμά το "στις χαρές και στις λύπες κοντά, μοναχά ΛΑΡΙΣΑ".

Μεγάλο μπράβο και στις υπόλοιπες ελληνικές ομάδες!

*"ΑΕΛ ΠΑΝΤΟΥ 2003-2004" (Γ' Εθνική):

edit: Εδώ ένας που θυμήθηκε ΤΟ άσμα.
Όλοι μαζί: "Λάρισα Ελλάδα, Λάρισα Ευρώπη, έφτασε η ώρα, είσαι και η πρώτη"

Σε 10 λεπτά...

2007-10-04T21:37:00.001+03:00

Μαθαίνω ότι όλη η πόλη βρίσκεται στο ρυθμό αυτού του παιχνιδιού. Αλλά όχι μόνο η πόλη, οι απανταχού Λαρισαίοι και γενικότερα φίλοι της ΑΕΛ.

"Απόψε γράφουμε ιστορία", λένε οι πιο αισιόδοξοι.

Τα τελευταία αυτά λεπτά οι συζητήσεις έχουν σταματήσει.
Αγωνία, άγχος και ταυτόχρονα ελπίδα και πίστη στην ομάδα.

Πάνω από 1000 άτομα, εκστρατεία, στο πλευρό της.

Άντε ρε ΑΕΛΑΡΑ!

"Ή θα χαθώ, ή θα σωθώ"

2007-10-03T17:03:00.000+03:00

Πάντα διαβάζω ακούγοντας μουσική. Σήμερα θυμήθηκα ένα εξαιρετικό τραγούδι, από το δίσκο Kramahoperrata II της Warner/Freestyle Productions στο οποίο συμμετέχουν: 843, Βαρώνος, Pinata, Τοτέμ, Τοιχοδιώκτες, Θηρίο και Xray.
Η ειρωνεία είναι ότι οι περισσότεροι βρίσκονται εκτός FP (ή όπως αλλιώς λέγεται πλέον) κι άλλοι σταμάτησαν να ασχολούνται τελείως με τη μουσική. Οι Pinata απ' ότι ξέρω παίζουν μαζί με άλλους στους Psyclowns, το Θηρίο πλέον στο Family του Ν. Βουρλιώτη και βέβαια ο Νικήτας Κλιντ (Xray) στις Ρόδες (btw προτείνω το «δύσκολο» αλλά ενδιαφέρον "Silent Disco").

Και το τραγούδι:

Ή ΘΑ ΧΑΘΩ Ή ΘΑ ΣΩΘΩ

Ρίχνω τα ζάρια στο τραπέζι, κάθε φορά που πιάνω
μικρόφωνο στα χέρια μου , νικάω και χάνω·
πέφτω σηκώνομαι λυγίζω κι ορθώνομαι
ήσυχος κοιμάμαι, μα στο ξύπνιο μου αγχώνομαι.
Ιδρώνω, όταν τα χώνω βλέπω οράματα,
κυνηγάω τον εαυτό μου σε hip hop παροράματα
με λέξεις κι ήχους κράματα λιωμένα πυρωμένα
μ’ αντοχές και ελαστικότητα καλά δουλεμένα
στη φωτιά παίρνω κι άλλους στο λαιμό μου
χάνω τον καιρό μου, μα γεμίζω το κενό μου
κερδίζω στα λόγια κι άλλα λόγια φευγάτα
– καλή ώρα και η δεύτερη η Kramahoperrata
Άλλο ένα μονοπάτι κόντρα σε μεγάλους δρόμους
λεωφόρους και εθνικές που σε πανε σ’ άλλους κόσμους
μεγάλους και μικρούς, πάντα διαφορετικούς
κοσμοπολίτικους ανάκατα με πιο κλειστούς.
Όσα είχα κι όσα βρήκα μοιράζω, δανείζω,
μα τα θέλω πίσω, όσο ζω, ελπίζω, δε δακρίζω,
αγκομαχώ, παλεύω, γυρεύω, αντέχω,
απέχω απ’ όσα ζουν άλλοι για μένα και τους τρέχω
ακόμα για άλλη μια φορά με πρόβα τα θεριά
με λύκους καλούς φίλους ξεκινάμε τη σπορά.
Θα γίνουμε η βορά τους όσα πανε κι όσα ’ρθουνε
δε το ξέρω αν θα χαθούμε ή θα σωθούμε

Στης χαράς την κορυφή έχασα γεύση και αφή
ό,τι ακουμπάω γίνεται πέτρα κι όσα είπα χίλια μέτρα.
Από οράματα και θάματα κράμα θα φτιάξω,
θα πετάξω χαμηλά και θα βουλιάξω.
Στη γαλήνη του κενού, στ’ ανοιχτά νερά του νου,
πνίγομαι και κολυμπώ κι απορώ που ακόμη ζω ,
δε θα το μάθει, όμως κανείς ό,τι κι αν βρω,
δε με νοιάζει αν θα χαθώ ή θα σωθώ.

Όποιον κι ό,τι συνηθίζω το βρίζω, το τρομάζω·
όσα αγγίζω τ’ αλλάζω, τ’ αγκαλιάζω και τους τάζω
όνειρα άπιαστα, το πιο κακό μου ελάττωμα
της μουσικής το πάντρεμα θα σπάσει το κεράτωμα
Παράνομα χώνομαι απ’ όσα ζω, απομακρύνομαι
ευθύνομαι για λόγια μου, απ’ τον άλλον δεν κρίνομαι.
Με φτύνουν τα μεγάλα, δε μου δίνουν χαρά
πατώ στα ποδιά μου γέρα κι ας μη πατάω ξηρά.
Ή θα χαθώ ή θα σωθώ κι άμα ρισκάρω να χωθώ
απ’ τη φωτιά κι από όσα καιει κάποτε ίσως πληρωθώ
Δεν το ξέρω, δε με νοιάζει, όσα αξίζω θα ζήσω
ό,τι φέρω θα μου μοιάζει κι όπου βρω θα τ’ αφήσω
στον πρώτο βράχο που βαρέθηκε το κύμα
άλλο ένα θύμα στο λαιμό μου όλο το κρίμα
λεω πολλά και λίγα ξέρω, σε υποσχέσεις δε μένω
πολυπαιγμένο χαρτί, σημαδεμένο, καμένο.
Μα επιμένω στα δικά μας περάσματα
όλου του κόσμου τα περάματα γράμματα και θάματα
τρελού θεού τα πράματα γουστάρω να ζω
ωσότου να παραδοθώ ή θα χαθώ ή θα σωθώ.

Τι άλλο θα δούμε...;

2007-09-30T12:46:00.000+03:00

Ξεφτίλα

Τα είπε όλα ο προπονητής:

Γιώργος Δώνης: "Δίνω υπόσχεση σε όλους τους Έλληνες φιλάθλους και ειδικά στους φίλους της ομάδας μας, ότι την Πέμπτη θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν, θα δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό, ώστε να πάρουμε την πρόκριση στους ομίλους του ΟΥΕΦΑ, απέναντι σε μια πολύ καλή ομάδα και σε μια χώρα, όπου στο ποδόσφαιρο υπάρχει αξιοκρατία, σε αντίθεση με την Ελλάδα. Δεν έχει νόημα να δαπανάς χιλιάδες ώρες για να δημιουργήσεις μια ομάδα στην Ελλάδα. Είμαι υπερήφανος για τους παίκτες μου. Έχουμε σπουδαία ομάδα. Δεν είμαι, όμως, υπερήφανος που υπηρετώ το ελληνικό ποδόσφαιρο"

Δέος

2007-09-20T20:51:00.000+03:00

ref

2-0 η ΑΕΛαρα την Blackburn κι εγώ έδινα μάθημα... %^$&*^&$%#$^&!
Μπακαγιόκο vs. Hoare σημειώσατε 1!

Η πιο σαφής απάντηση

2007-09-17T19:31:00.000+03:00

Η επιβράβευση του Κυβερνητικού Έργου της Νέας Δημοκρατίας, με την επανεκλογή της και παρά το λυσσαλέο πόλεμο -πάνω και κάτω από το τραπέζι- έρχεται να δώσει την πιο σαφή απάντηση σε όλους εκείνους που λέγανε τόσα πολλά...

Η Ελλάδα πρέπει να πάει μπροστά, πρέπει να ξεφύγει από αναχρονιστικές λογικές και να υπερβεί την μεμψίμοιρη και καταστρεπτική νοοτροπία του "εδώ είναι Ελλάδα".
Και γι' αυτό απαιτούνται γενναίες μεταρρυθμίσεις κόντρα σε όλους εκείνους που επιζούν πολιτικά οξύνοντας σύνδρομα και επιστρατεύοντας στείρες, αντιπαραθετικές κι ενίοτε διχαστικές τακτικές.

Συζητώντας την προηγούμενη εβδομάδα με κάποιους φίλους έλεγα ότι οι εκλογές αυτές θα αποτελούσαν κι ένα δείκτη ωριμότητας για το εκλογικό σώμα: πείθεται από κραυγές κι ευχολόγια ή θέλει ειλικρίνεια και ουσία;
Η επιλογή του είναι σαφής κι αυτό είναι πραγματικά πολύ ενθαρρυντικό. Ταυτόχρονα ανεβάζει τον πήχη ακόμα ψηλότερα και καλεί τον κύριο Καραμανλή αλλά και όλα τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων αλλά και των προκλήσεων που θα αντιμετωπίσουν.

Τέλος, κρατάω το τελευταίο κομμάτι της ομιλίας του κυρίου Καραμανλή χθες στο Ζάππειο που αναδεικνύει για άλλη μια φορά την ποιότητα του ανθρώπου αυτού:

"Ελληνίδες, Έλληνες,
Τις εβδομάδες που πέρασαν, αρνηθήκαμε να μπούμε σε στείρες αντιπαραθέσεις. Αρνηθήκαμε να ακολουθήσουμε πολιτικές διχασμού και οξύτητας. Μείναμε πιστοί στις αρχές του νέου πολιτικού πολιτισμού που υπηρετούμε. Τον πολιτικό πολιτισμό, που απαιτούν στην πλειοψηφία τους οι πολίτες, ασχέτως του τι ψηφίζουν. Έτσι θα συνεχίσουμε. Βάζοντας πάνω απ’ όλα τις μεγάλες προτεραιότητες. Τις προτεραιότητες, τους στόχους που μας ενώνουν.
Ελληνίδες, Έλληνες,
Θέλω, από τα βάθη της καρδιάς μου, να σας διαβεβαιώσω ότι θα κάνω ό,τι περνά από το χέρι μου για να τιμήσω την εντολή που μου δίνετε. Για να φανώ αντάξιος της εμπιστοσύνης σας. Ως Πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων. Η εντολή σας είναι για μένα δέσμευση.
Και πάλι σας ευχαριστώ"

ΥΓ: Όλη η Ελλάδα είναι:

Το πίστεψε...!

2007-09-10T01:17:00.000+03:00

Spanoulis (Greece) buzzer beater against Croatia
Uploaded by wunbad

Και φάνηκε! (link)

Ο Kill Bill -πατριώτης κιόλας, όπως κι ο Δήμος- έκανε τη μαγκιά του. Γιατί θέλει πραγματικά μαγκιά να αναλάβεις την ευθύνη σε ένα τέτοιο σημείο και να σουτάρεις από τέτοια απόσταση, μάλιστα μια μέρα που τα σουτ δε σου κάθονται!

Μπράβο σε όλη την ομάδα! Επιστροφή στις νίκες...!

Επιτέλους

2007-09-09T14:59:00.000+03:00

Κάποια στιγμή πρέπει τα Πανεπιστήμια να απαλλαγούν από εκείνους που όχι μόνο δε αντιλαμβάνονται την ακαδημαϊκή ελευθερία αλλά καταχρώνται το Πανεπιστημιακό Άσυλο για να τελέσουν αξιόποινες πράξεις.

Κι όσοι κουβαλάνε σύνδρομα, πρόβλημά τους.

Μακάρι να έγινε η αρχή.
Δείτε σχετικά εδώ, διαβάστε εδώ (in.gr), εδώ (flash.gr), εδώ (skai.gr I) κι εδώ (skai.gr II) .

Αδίστακτη βλακεία

2007-09-02T10:45:00.000+03:00

Κώλυμα συμμετοχής της Φ. Γεννηματά στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ

Οπότε δηλώνει ο κ. Αθανασάκης (αφού αναφερθεί σε "δικαστικό πραξικόπημα"): "Υπάρχει πρόβλημα Δημοκρατίας και Κράτους Δικαίου. Η αποκατάσταση των θεσμών θα είναι το πρώτο μέλημα της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ."

Ενώ η κα. Γεννηματά πάει κι ένα βήμα παραπέρα: "Έχουμε να κάνουμε με μια παλιά, πολύ παλιά και αδίστακτη δεξιά. Ο δημοκρατικός κόσμος της χώρας θα πρέπει να αντιδράσει. Υπομονή, έμειναν μόνο δεκαπέντε μέρες. Δύναμη και αισιοδοξία."

Άρθρο 56 του Συντάγματος (Κωλύματα εκλογιμότητας)

edit: Αποκορύφωμα -μόλις το διάβασα στο forum των ΣΗΜΜΥ:
Από το site της κυρίας Γεννηματά:

Ακούγεται ότι στις φιλοδοξίες σας είναι να επανέλθετε στη Βουλή. Αν κερδίσετε και πάλι την υπερνομαρχία, θα εξαντλήσετε την θητεία σας, ή θα είστε υποψήφια βουλευτής στις εκλογές;

Αν εκλεγώ θα υπηρετήσω τη θητεία μου στην Υπερνομαρχία. Άλλωστε με μία απλή ανάγνωση στο Σύνταγμα, μπορείτε να διαπιστώσετε ότι οι αιρετοί Νομάρχες, σε αντίθεση με τους δημάρχους, δεν έχουν δικαίωμα να θέσουν υποψηφιότητα για το Κοινοβούλιο, κατά τη διάρκεια της θητείας τους.

Συμπέρασμα: Έχουμε να κάνουμε με μια απειλητική, πολύ απειλητική και αδίστακτη βλακεία. Ο νοήμων κόσμος της χώρας θα πρέπει να αντιδράσει. Υπομονή, έμειναν μόνο 14 μέρες. Δύναμη και αισιοδοξία.

Απορώ τι τους κάνει να πιστεύουν ότι ο κόσμος που απευθύνονται (και προσπαθούν να πολώσουν) είναι τόσο ηλίθιος...

Ασύμμετρη απειθαρχία...

2007-08-30T16:04:00.000+03:00

Το "εκλογικό σώμα" δε φαίνεται να πειθαρχεί στην "ανατροπή του εκλογικού σκηνικού" που έβλεπαν (κι ευελπιστούσαν;) πολλοί αντικειμενικοί και ευσυνείδητοι δημοσιογράφοι αλλά και όλοι οι αντίπαλοι της ΝΔ που ξεσπάθωναν κάπου μεταξύ λυγμών και δακρύων.

"Κάψανε την Ελλάδα" φωνάζουν αυτοί, "κάψανε την Ελλάδα" οφείλουμε να αναπαράγουμε κι εμείς, ψηφίζοντας κι ανάλογα.

Θράσος που το έχει πάντως το εκλογικό σώμα...

Οι κορώνες, τα "εικόνα ακυβέρνητης χώρας" πάνω από τα καμμένα και οι προσβλητικές (δε μπορεί να υποτιμούν τόσο τη νοημοσύνη του κόσμου!) υπερβολές, ΔΕ φαίνεται να πείθουν τους πολίτες -τουλάχιστον όχι στον ίδιο βαθμό με παλιότερα.

Βέβαια κι αυτό μια εκτίμηση είναι: σε 17 μέρες θα μάθουμε.

Ώρα για δράση

2007-08-28T22:21:00.000+03:00

Η οδύνη για την τραγωδία πρέπει να δώσει τη σκυτάλη στις δράσεις και τις πρωτοβουλίες. Με τις κατάρες και τα (γνήσια ή ψηφοθηρικά) κλάματα δε διορθώνεται τίποτα.

Οι ευθύνες υπάρχουν. Το που και το πως καταλογίζονται αλλά και το ποιες πραγματικά είναι αυτές, είναι από μόνο του ένα άλλο θέμα. Το οποίο σίγουρα πρέπει να εξεταστεί διεξοδικά.

Οι ηρωικές όμως προσπάθειες και η αυτοθυσία των πυροσβεστών και των λοιπών ένστολων (ο "κρατικός μηχανισμός" που κατά τα άλλα όλοι καταριούνται) και μη που συμμετέχουν στις κατασβέσεις πρέπει να δώσουν αυτή τη στιγμή το παράδειγμα σε όλους μας.

Το μείζον πλέον -πέρα από την ολική κατάσβεση- είναι να δρομολογηθούν οι κατάλληλες δράσεις για την αποκατάσταση των πληγέντων. Η κυβέρνηση έχει αντιδράσει πραγματικά ενθαρρυντικά (ακόμα κι αν αυτό γίνεται για προεκλογικούς λόγους).

Κι ευτυχώς όχι μόνο η κυβέρνηση. Εδώ υπάρχει μια λίστα με τις μεγάλες δωρεές που γίνονται από διάφορους οργανισμούς, κόμματα και εταιρείες η οποία αν και δεν είναι πλήρης αναφέρει πολλές απ' αυτές.
Ο καθένας μας μπορεί επίσης να συνεισφέρει: ο αριθμός λογαριασμού που τηρείται στην Τράπεζα της Ελλάδος είναι ο 2341103053. Καταθέσεις μπορούν να γίνονται σε οποιαδήποτε Τράπεζα οι οποίες συνήθως έχουν ανοίξει τοπικά ανάλογους λογαριασμούς για την αποφυγή των εξόδων.
(Για απ' ευθείας έμβασμα στον λογαριασμό της ΤτΕ: ΙΒΑΝ: GR9801000230000002341103053 και SWIFT/BIC: BNGRGRAA)

Η πρωτόγνωρη αυτή καταστροφή μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με πρωτόγνωρη δραστηριοποίηση. Στο χέρι μας είναι...

Νέκρα...

2007-08-09T17:22:00.000+03:00

Εμείς, τα φαντάσματα αυτής της πόλης, σας ευχόμαστε καλές διακοπές!

Για όποιον όντως νοιάζεται...

2007-07-31T21:45:00.000+03:00

Γράφανε και λέγανε ("δήλωναν") οτιδήποτε -η μεγάλη και γνήσια θλίψη που τους προκαλούσε η καταστροφή δικαιολογούσε τα πάντα.

Και κλάμα, πολύ κλάμα (δικαίως). Μέσα στους πολλούς βέβαια και κάποιοι με πολιτικά, ή ούτε καν πολιτικά: κομματικά εφαλτήρια (δικαίως;).
Μέχρι και αφίσες τρέξανε να κυκλοφορήσουν κάποιες "συγκινημένες" (κι αρκετά γελοίες) οργανώσεις, λίγες μόνο μέρες μετά.

Λοιπόν, ο λογαριασμός για την αποκατάσταση του Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας ανοίχτηκε: link

Ώρα να δείξει ο καθένας το πραγματικό του ενδιαφέρον. ΑΝ όντως νοιάζεται.

Επίσης, ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα 'χε να μας ενημέρωνε ο κύριος Αλαβάνος αν και πόσο βαθιά θα βάλει ο ίδιος το χέρι στην -διόλου ευκαταφρόνητη σύμφωνα με το πόθεν έσχες- τσέπη του. Αφού βάλθηκε να μας πείσει ότι νοιάζεται...
Ιδού κύριε πρόεδρε!

Απολογισμός

2007-07-24T22:56:00.000+03:00

Πριν 1 χρόνο τέτοια εποχή περίπου βγαίναμε από μια 2μηνη κατάληψη "έναντι". Πριν καν. Έτσι, για να επιβεβαιώσουμε πόσο αγωνισταράδες είμαστε, εμείς ο "φημισμένος σύλλογος των ηλεκτρολόγων που πρωτοστατεί" (=και καταντά τη σχολή του ...ΣΗΜΜΥ ΕΜΠ 2006-07)...
Τρέχαμε λοιπόν να "αναπληρώσουμε". "Πείσαμε τους εαυτούς μας" όπως γράφουν και στην ανακοίνωση οι ΜΑΓΚΕΣ της Πληροφορικής και προχωρήσαμε σε μια διπλή εξεταστική -"μικρό το κακό κι αν περάσεις και αρκετά μαθήματα δε το θυμάσαι καν".

Το χειμερινό εξάμηνο που μόνο χειμερινό δεν αποδείχθηκε ξεκινήσαμε με "καταληψιακές δόσεις", αθώα διημεράκια που φέρνανε τα πάνω κάτω στις παραδόσεις/εργαστήρια και στον οποιοδήποτε προγραμματισμό προσπαθούσαν να κάνουν οι διδάσκοντες του κάθε μαθήματος αλλά ήταν ανεπαίσθητες σε όποιον δεν παρακολουθούσε. Μέχρι που κάποια στιγμή "just like that" ο κόσμος "στράβωσε" κι έγινε το απίθανο: συνέλευση για την 17/11 -που ψηφίζουν μέχρι και οι αριστερές αγωνιστικές πέτρες- έστειλε τα ΕΑΑΚ αδιάβαστα. 3 δευτερόλεπτα μετά το τελευταίο άθροισμα αποτελέσματος, ορίστηκε δημοκρατικά από το σύλλογο νέα ΓΣ για να λύσει το "πρόβλημα" που είχε προκύψει.

Στο σημείο αυτό και με τη συμμετοχή της ΔΑΠ σ' αυτή τη δεύτερη συνέλευση-ντροπή χάθηκε κατά τη γνώμη μου το όποιο παιχνίδι των ΓΣ για όσους ήταν κατά των καταλήψεων. Πλέον τα ΕΑΑΚ είχανε αποδείξει ότι όπως και να 'χει, δηλαδή προφανώς και ΚΟΝΤΡΑ στη βούληση του σώματος θα υπερίσχυε τελικά, λιγότερο ή περισσότερο "δημοκρατικά", αυτό που θέλανε: θα κάνανε κάθε μέρα δημοκρατική συνέλευση αν χρειαζόταν. Και η ΔΑΠ είχε βλακωδώς παράσχει επικύρωση -μπορούσε να κάνει αλλιώς; Μεγάλη συζήτηση.

Τα δύο σώματα: ένα όσων ήταν υπέρ των καταλήψεων κι ένα όσων ήταν κατά, πέρα από τις όποιες άλλες διαφορές, έχουνε μια πολύ ουσιαστική: τη συσπείρωση. Η ΔΑΠ με δυσκολία κατάφερνε να εμπνεύσει περισσότερους από 100 ανθρώπους να σηκώσουν το χέρι τους σε μια συνέλευση τρομοκράτησης και τραμπουκισμών -κι ας περίμεναν ΠΟΛΛΟΙ περισσότεροι να μάθουν ένα καλό νέο απ' αυτή. Δε θα ξεχάσω τη συνέλευση για τη 17/11 για έναν ακόμη λόγο: για το πόσο χαρούμενοι ήταν πολλοί μη ΔΑΠίτες... Και το αν ήταν πολλοί αυτοί που περίμεναν φάνηκε μερικούς μήνες μετά.

Όπως και να 'χει μετά ήρθε και το ανεξάρτητο πλαίσιο που "δεν ήθελε να χρωματιστεί" και δε δεχόταν το περίφημο πλαίσιο των δύο λέξεων και ήρθε η κατάτμηση να ενισχύσει τα ΕΑΑΚ ακόμα κι όταν η συνεχιζόμενη κατάληψη είχε κουράσει αρκετά.

Είναι απολύτως αποδεκτό και δόκιμο οι "αγωνιστικές" -πήχτρα στους αγωνιστές- δυνάμεις, να βρίζονται κανένα 2ωρο μεταξύ τους στη συνέλευση και ως δια μαγείας να κατεβάζουν κοινό πλαίσιο στο τελευταίο τέταρτο. Αντίθετα είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ, ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ, ΑΤΙΜΩΤΙΚΟ, ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ και ό,τι άλλο τυγχάνει να έχει ακούσει αυτός που το παπαγαλίζει, να "συνεργαστούν" (στο βαθμό έστω των δύο λέξεων) πόλοι/δυνάμεις που θέλουν ανοιχτή τη σχολή. Και μέσα σ' αυτό το λούκι του να μη τους "προσάψουν" κάτι πέσανε και τα παιδιά από το ανεξάρτητο -το οποίο κατά τα άλλα θεωρώ ότι ήταν μια πραγματικά αξιόλογη πρωτοβουλία και προσπάθεια. Όμως περίμενα πιο ανοιχτό μυαλό και μια συμπεριφορά απαλλαγμένη από τα συμπλέγματα και τις αγκυλώσεις που προσπαθούν να επιβάλλουν τα ΕΑΑΚ.

Σε κάθε περίπτωση η σχολή άνοιξε όταν δε πήγαινε άλλο -έπειτα βέβαια και από τα απαιτούμενα επεισόδια, απειλές, ξύλο και νοσοκομεία- και με ακόμα πιο επικίνδυνες ακροβασίες περάσαμε σ' αυτό που ζούμε τώρα: χειμερινή εξεταστική μέσα στον Ιούλιο, 4 εβδομάδες off, σπασμένες παραδόσεις εξαμήνου, μαραθώνιος διπλής (=τριπλής) μετά απ' όλα αυτά.

Αναρωτιόμαστε τώρα: τι να φταίει που η σχολή είναι ένα μπάχαλο; Χαμός στο φόρουμ. Γίνεται γνωστή στον πολύ κόσμο και η μερική αποχώρηση του κ. Σελλή και η περίφημη συζήτηση που είχαμε κάνει στη τελευταία παράδοση στα Προχωρημένα Θέματα ΒΔ.
Πολλά γράφονται. Ακόμα κι αν κάποια απ' αυτά λέγονται σκοπίμως, επιτέλους άνοιξε αυτή η συζήτηση. Ας αναλογιστεί ο καθένας μας τη δική του, ατομική ευθύνη κι ας πράξει αναλόγως.

Και κάτι άλλο. Ήρθε ο καιρός τα πράγματα να μπούνε στη σωστή τους διάσταση και να αποσυρθεί το πρώτο πληθυντικό της ευγένειας: το κακό που κάνουνε στη σχολή κάποιοι "φοιτητές" της είναι προς το παρόν πολύ χειρότερο κι από τον χειρότερο/πιο βολεμένο καθηγητή ή και πρόεδρο. Αυτό μπορούμε να το λύσουμε; Για τους καθηγητές έρχεται κάτι πραγματικά ανατρεπτικό:
Ο νέος νόμος (ναι, γι' αυτόν που κλείσανε τη σχολή 6 μήνες στο σύνολο μέσα σε 1 χρόνο) δίνει τη δυνατότητα στον καθένα μας, σε πρώτο βαθμό να διατυπώσει έμπρακτα και ρυθμιστικά την άποψή του για τη διοίκηση της σχολής και του ΕΜΠ. Κάτι στο οποίο όλες ανεξαιρέτως οι παρατάξεις εναντιώθηκαν σκεπτόμενες "τα μαγαζάκια τους" και που κάποιες έχουν διατυπώσει ήδη ότι θα το πολεμήσουν ώστε "να μην εφαρμοσθεί".

Καλή συνέχεια σε όσους βρίσκονται στην τελική ευθεία της εξεταστικής, καλές διακοπές σε όσους έχουν πάρει ήδη τους δρόμους και ...υπομονή σε όσους δουλεύουν και δεν περίσσεψε τμήμα άδειας καλοκαιρινής περιόδου για ξεκούραση.

Ούτε γάτα, ούτε ζημιά

2007-07-16T20:51:00.000+03:00

Αυτά είναι.

World Community Grid

2007-06-26T20:17:00.000+03:00

Θυμάμαι κάποια grid projects από τις πρώτες μου βόλτες στο διαδίκτυο (από αναζήτηση εξωγήινων ως αποκρυπτογράφηση). Παρόλα αυτά αρκετά πράγματα έχουν αλλάξει από τότε αλλά η ιδέα είναι βασικά η ίδια: κατανομή και συμμετοχή.

Πιστεύω ότι το World Community Grid (non-profit, powered by IBM) είναι μια πολύ αξιόλογη προσπάθεια την οποία θα μπορούσαμε όλοι να υποστηρίξουμε. Δείτε το.

Ζέστη

2007-06-24T17:38:00.000+03:00

ΑΜΕΡΙΚΑ

2007-06-11T21:51:00.000+03:00

Ο τόπος που μεγάλωσα κρυφό παράπονο έχει
που η θάλασσα δεν δέχτηκε το χώμα του να βρέχει
Παρ' όλα αυτά του ωκεανού ξέρω το μαύρο κύμα
σε πάει ίσα στο βυθό σε πάει και στην Κίνα.

Α, και στην Αμερική
μαζί με τη Μαρίκα, τον Δούσα, τον Κωστή

Τους βλέπω μπρος στα μάτια μου μες στο παλιό βαπόρι
σαν στρείδια στο κατάστρωμα οι μετανάστες όλοι
Βουβές γυναίκες άλαλες που δύναμη αναβλύζουν
παιδάκια που δε νιώθουνε το δρόμο που βαδίζουν

Α, τα χρόνια τα παλιά
βαριά φορτία φεύγαν για την Αμέρικα

Του Κατσαρού ανεμίζουνε τα κατσαρά μαλλιά του
καθώς κοιτάζει αντίθετα, προς τη γενέτειρά του
Του φέρνει ο άνεμος στ' αυτιά τραγούδια αγαπημένα
τα 'παιξε στην κιθάρα του, τα 'δωσε και σ' εμένα

Α, απ' την Αμερική
μαζί με τη Μαρίκα, τον Δούσα, τον Κωστή

Και σαν το κουρελόβαρκο αδειάσει στο λιμάνι
θα τους στοιβάξουν στη σειρά οι ξένοι πολιτσμάνοι
Άλλοι θα 'χουν τον τρόπο τους και θα ευδοκιμήσουν
κι άλλοι ως να πεθάνουνε τη δίψα δε θα σβήσουν

Α, στην Αμερική
Ελλάδα* σαν αγριόχορτο φύτρωσες κι εκεί.

Θανάσης Παπακωνσταντίνου

*Αίτημα: Λάρισα. Αφιερωμένο στους ξενιτεμένους! :-)

Το πρόγραμμα της εξεταστικής

2007-06-03T14:26:00.000+03:00

Τον τελευταίο καιρό κυριαρχεί η συζήτηση για το πρόγραμμα της χειμερινής εξεταστικής -η οποία θα γίνει 9 με 27 Ιουλίου αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Ο καθένας έχει τον πόνο του. Παρόλα αυτά πιστεύω ότι είμαι από τους πιο άτυχους...

Θέλω να δώσω 7 μαθήματα. Διόρθωση: θέλω να έχω την δυνατότητα να δώσω 7 μαθήματα για να έχω το περιθώριο αντιμετωπίσω πιο σοβαρά 5 ή 6 από αυτά ανάλογα και με το πως θα έχει πάει το διάβασμα και οι άδειες απ' τη δουλειά.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα της γραμματείας πέφτουν και τα 7 μαθήματα σε 7 εργάσιμες (από 13/7 ως 23/7). 2 μαθήματα συμπίπτουν (άρα 6 εκ των προτέρων) και 2 άλλα είναι την ίδια μέρα.

Σύμφωνα με τις τροποποιήσεις που προτείνει η ΔΑΠ πέφτουν όλα από 17 έως 25/7, με 3 μεμονωμένα και 4 σε ζευγάρια.

Σύμφωνα με την πρόταση του shmmy.gr (vacalo) πέφτουν και τα 7 από 17/7 ως 24/7 με δύο να είναι ίδια μέρα.

Βέβαια, κάτι μου λέει ότι ό,τι και να ισχύσει τελικά η εξεταστική είναι χαμένη από χέρι...
Αλλά μπα... Αποκλείεται.

"ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΧΑΝΕΤΑΙ!" -σωστά;

Όμηροι του "ασύλου" τους

2007-05-20T21:14:00.000+03:00

Αυτή η ανακοίνωση της Πρυτανείας του ΕΜΠ, σε δεύτερη ανάγνωση αποδεικνύει πόσο νοσηρή είναι η πραγματικότητα του "ασύλου" που κάποιοι έχουν επιβάλλει.

Ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα κλείνει τις πόρτες αναγκαστικά και στις εκπαιδευτικές του διαδικασίες γιατί φοβάται τους "άλλους". Οι οποίοι θα εισβάλουν, θα οικειοποιηθούν κι έπειτα θα καταστρέψουν ό,τι τους κάνει κέφι χωρίς να δίνουν λόγο σε κανένα. Όπως συνέβη πριν μερικούς μήνες και στο νέο κτήριο της σχολής (ΗΜΜΥ).

Το ΕΜΠ κλειδώνεται για να μην εισβάλουν και το καταστρέψουν. Γιατί αν δε κλειδωθεί θα μείνει αβοήθητο στο έλεος των "άλλων". Οι οποίοι άλλοι, εκτονωμένοι κι ευχαριστημένοι από τις υπηρεσίες που τους παρείχαν οι σχολές μας αποχωρούν σαν κύριοι το επόμενο πρωί (ή μεσημέρι).

Δεν είναι (μόνο) "τα χρήματα των φορολογούμενων" ή η παρεμπόδιση των λειτουργιών για τις οποίες υπάρχει το ΕΜΠ αλλά το παρανοϊκό κι αστείο μεταπολιτευτικό σύνδρομο ορισμένων το οποίο φροντίζουν να διαχέουν ως φοβικό σε μεγάλη μερίδα της πανεπιστημιακής κι όχι μόνο κοινότητας. Και το πρόβλημα ξεκινάει όταν εκείνοι που δε θα 'πρεπε "φοβούνται" μήπως χαρακτηριστούν από τη μερίδα αυτή.

Γιατί δεν εξηγείται αλλιώς. Ο νέος νόμος προβλέπει ότι:

Αρμόδιο όργανο για την πρόσκληση ή άδεια της προηγούμενης παραγράφου είναι το Πρυτανικό Συμβούλιο για τα Πανεπιστήμια και το Συμβούλιο για τα Τ.Ε.Ι., με δικαίωμα ψήφου όλων των μελών τους. Τα όργανα αυτά συνέρχονται άμεσα, αυτεπαγγέλτως ή μετά από καταγγελία. Το αρμόδιο όργανο αποφασίζει κατά πλειοψηφία, τηρουμένων των διατάξεων του Εσωτερικού Κανονισμού του οικείου ιδρύματος και του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας.

Το γιατί το Πρυτανικό Συμβούλιο δεν απευθύνει πρόσκληση προς τις αρμόδιες αρχές ώστε αυτά τα φαινόμενα να καταπολεμηθούν -ή τουλάχιστον να οδηγηθούν μακριά από τους πανεπιστημιακούς χώρους- έχει να κάνει αφενός με τα αρτηριοσκληρωτικά κι αναχρονιστικά σύνδρομα που επιβάλει η "αριστερά" καθώς ελέγχει σε μεγάλο βαθμό -κι όχι θεσμικά ή πλειοψηφικά, αλλά μάλλον πειθαναγκαστικά κι ενίοτε πραξικοπηματικά- το ΕΜΠ (και πολλά ακόμη πανεπιστημιακά ιδρύματα) κι αφετέρου με την έλλειψη απαιτούμενης βούλησης κι αποφασιστικότητας εκ μέρους των διοικητικών αρχών, ώστε τα πανεπιστήμια στη χώρα μας να πάνε ένα βήμα μπροστά.

Το να κλειδώνεται το Πολυτεχνείο επειδή φοβάται κάθε άλλο παρά βήμα μπροστά δε είναι, και το τελευταίο που θυμίζει είναι πανεπιστημιακό ίδρυμα σε ευνομούμενη και δημοκρατική Πολιτεία.

Παρόλα αυτά η κίνηση της Πρυτανείας είχε κάποια "επιτυχία". Η "εκδήλωση" όντως δεν έγινε μέσα στο ΕΜΠ.

Έγινε όμως στις νέες Εστίες (ένας φράχτης απόσταση...), οι τρόφιμοι των οποίων το μόνο που μπορούσανε να κάνουν ήταν να κλειδώσουν τις πόρτες των δωματίων τους και να ευχηθούν να μη γίνει κάτι άσχημο στα σπίτια τους. Και βέβαια να μη κοιμηθούν για να μη βρεθούν οι χώροι και τα πράγματά τους στο έλεος των "άλλων".
Όμηροι μιας κακοποιημένης έννοιας που κάθε άλλο παρά την ελευθερία τους προστατεύει.

Τα πανεπιστήμια είναι χώροι έρευνας, σύνθεσης, ακαδημαϊκής ελευθερίας, επιστημονικής και κοινωνικής προόδου. Και το άσυλο υπάρχει γιατί απευθύνεται σε μια κοινότητα που μπορεί ή πιο σωστά που θα 'πρεπε να μπορεί να αντιληφθεί το περιεχόμενο ή έστω τον συμβολισμό του και η οποία θα 'πρεπε επίσης να είναι σε θέση να το διαχειριστεί και να το προστατεύσει -κι αυτό μπορεί να σημαίνει ότι αν χρειαστεί θα έχει το ανοιχτό μυαλό που χρειάζεται και θα το άρει.

Σε κάθε περίπτωση περίπτωση, τα πανεπιστήμια δεν μπορούν να συνεχίσουν να αποτελούν χώρους ατιμωρησίας και ούτε μπορούν να αφήνονται έρμαια στις ορέξεις του οποιουδήποτε ο οποίος επιχειρεί να τα καταχραστεί.
Όλοι οι εμπλεκόμενοι οφείλουν να συνειδητοποιήσουν τις ευθύνες τους και να αναλάβουν επιτέλους ουσιαστική δράση, η οποία καμία σχέση δεν έχει με μια ανακοίνωση και ένα λουκέτο...

408 ελπίδες

2007-05-11T01:03:00.001+03:00

Η πρώτη μάχη ανάμεσα στους "δύο κόσμους της σχολής" δόθηκε και το αποτέλεσμά της κουβαλά 408 ελπίδες...

Ένα τεράστιο ευχαριστώ -αλλά κι αυτό είναι λίγο.

Οι 408 αυτοί περίεργοι τύποι που έχουν το παράδοξο όραμα η σχολή τους να ξεφύγει από το τέλμα που την οδηγούν κάποιοι και να γίνει καλύτερη (όπως αξίζει στους κόπους και την προσπάθειά τους), κάνανε το "αποκλείεται" πραγματικότητα και μετέτρεψαν την "φιέστα" που ανέμεναν τα ΕΑΑΚ σε εκλογική συντριβή -την οποία πίστεψαν ότι μπορούν να αντισταθμίσουν με την τρομοκράτηση και τις γνωστές καφρίλες του ενός κόσμου της σχολής.

Το ευχαριστώ από μέρους μου κι από όλα τα μέλη της ΔΑΠ, αν και απαραίτητο είναι λίγο γιατί οι 408 αυτοί φοιτητές μαζί με τη ψήφο δηλώσαν την απαίτησή τους από τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΗΜΜΥ να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να δώσει τον καλύτερό της εαυτό ώστε να γίνει το "παράδοξο" αυτό όραμα πραγματικότητα: δουλειά, δουλειά, δουλειά!

Πιστεύω πραγματικά ότι η ΔΑΠ θα συνεχίσει την συνεπή και υπεύθυνη πορεία της, αλλά και, κυρίως, ότι θα καταφέρει να εκφράσει και να δικαιώσει τους 408 φοιτητές που την εμπιστεύτηκαν. Μου προκαλεί πραγματικά εντύπωση το πόσο συνειδητοποιημένα και ώριμα σκέπτονται και λειτουργούν ιδιαιτέρως τα νεότερα τα μέλη της ΔΑΠ. Ελπίζω και περιμένω πολλά απ' αυτούς κι έχω βάσιμες προσδοκίες ότι θα τα καταφέρουν όπως κατάφεραν κι αυτό που έγινε χθες...!

Παρόλα αυτά, όπως έγραφα και στο προηγούμενο post, οι φοιτητικές εκλογές δεν είναι κάτι περισσότερο από την αρχή: το "πρόβλημα" της σχολής απαιτεί αρκετά περισσότερα για να λυθεί.

Πέρα από το να το ελπίζω όμως, αρχίζω πλέον να πιστεύω ότι από δω και πέρα, όλο και περισσότεροι, όλο και πιο συχνά, θα είμαστε εκεί που πρέπει...!

Ας είμαστε όλοι εκεί

2007-05-08T17:18:00.000+03:00

Δεν επενδύω πολλά στις αυριανές φοιτητικές εκλογές -ανεξαρτήτως αποτελέσματος (αν αυτό βγει).

Θα ψηφίσω όμως και θα στηρίξω όπως μπορώ τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΗΜΜΥ. Φέτος ήταν μια χρονιά που έβλεπα περισσότερο τη ΔΑΠ απ' έξω και λιγότερο από μέσα, λόγω χρόνου, του έτους και αρκετών άλλων.

Θα ψηφίσω ΔΑΠ και μάλιστα πιο συνειδητοποιημένα από ποτέ.

Αν και δε συμφωνώ με όλες τις τοποθετήσεις της -ούτε με όλες τις δράσεις της.
Συμφωνώ σε πολλά, παρόλα αυτά.

Αλλά κυρίως συμφωνώ στο ΗΘΟΣ και στο ΕΠΙΠΕΔΟ. Η υπευθυνότητα με την οποία αντιμετώπισε όλο αυτό που ζήσαμε φέτος, αλλά και η συνέπεια των θέσεών της από μόνες τους την διαφοροποιούν.

Αλλά θα τη ψηφίσω και γιατί οι φοιτητικές εκλογές θέτουν τον πήχη: ό,τι επιβραβευθεί αύριο, αυτό και θα ενταθεί τον επόμενο χρόνο. Αν τα ΕΑΑΚ πάρουν την "επικύρωση" που εκλιπαρούν με πρωτοφανή τρόπο φέτος, τότε πραγματικά λυπάμαι για το μέλλον της σχολής.
Το να εισπράξει η ΔΑΠ ψήφο δυσαρέσκειας προς τα ΕΑΑΚ, σίγουρα δεν είναι αυτό που ελπίζω για την παράταξη στην οποία συμμετέχω ή έστω συμμετείχα και στην οποία στηρίζω πολλά για ένα καλύτερο πανεπιστήμιο.
Από την άλλη όμως, αυτή τη στιγμή περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, η σχολή χρειάζεται ενδυναμωμένη μια υγιή φοιτητική δύναμη. Και δε με νοιάζει τι λέγεται ή ακόμα και το τι κάνουν ή δε κάνουν άλλες ΔΑΠ. Ξέρω ότι η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΗΜΜΥ αν και βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα, αν και δέχθηκε άνανδρες επιθέσεις, στάθηκε στο ύψος της ευθύνης που έχει ως εκπρόσωπος όσων την στηρίζουν, πιστή στις δημοκρατικές και φιλελεύθερες αρχές της. Και πιστέψτε με, όταν έχεις να αντιμετωπίσεις λαμόγια και κάφρους, είναι μαγκιά να διατηρείς το επίπεδο που αρμόζει σε ακαδημαϊκούς πολίτες του ΕΜΠ και της σχολής μας ειδικότερα.

Παρόλα αυτά, οι αυριανές εκλογές δεν θα φέρουν καμία λύση στο πρόβλημα της σχολής. Θα ψηφίσω όμως, και θα 'μαι εκεί ελπίζοντας ότι θα βοηθήσουν στο να γίνει μια αρχή.

Το ίδιο ελπίζω να κάνουν όσοι όλοι πιστεύουν ότι δεν πάει άλλο.
Πρέπει επιτέλους να δώσουμε τον πρώτο λόγο στις σπουδές μας.

Κι αν πιστεύετε ότι αυτό περνάει μέσα από το λευκό, ας το κάνετε έτσι. Προσωπικά όμως, έχοντας ζήσει από πολύ κοντά τη "συνδικαλιστική πραγματικότητα", πιστεύω ότι το λευκό ΔΕ θα καταφέρει τίποτα περισσότερο από το να δώσει εκλογική ώθηση στην παράταξη με τους πιο συσπειρωμένους ψηφοφόρους.

Ειλικρινά μακάρι το λευκό να ήτανε σε θέση να καταφέρει κάτι. Μπορεί να φαίνεται οξύμωρο -αν και για όσους με ξέρουν είμαι σίγουρος ότι δε φαίνεται- αλλά θα ήμουν ο πρώτος που θα καλούσα τους πάντες να ρίξουν λευκό, αν αυτό θα είχε κάποιο αντίκρισμα.

Όπως και να 'χει, ας είμαστε αύριο όλοι εκεί κι ας κάνουμε τις επιλογές μας...

Χωρίς λόγια

2007-05-07T15:51:00.000+03:00

Εύρηκα!

2007-05-04T19:08:00.000+03:00

Απίστευτο!

ΤΡΕΕΕΛΛΛΛΑΑΑΑ!

Θέλω κι εγώ!

2007-05-01T11:32:00.000+03:00

(link)

Τα εισιτήρια γίνονται -αν δεν έγιναν ήδη- καπνός...! Οι κάτοχοι διαρκείας είναι οι πιο άνετοι. Επίσης, πληροφορία αναφέρει ότι με κάποιο τρόπο "οι συνδεσμίτες θα βρούν". Και καλά θα κάνουν: έχουν γράψει αμέτρητα χλμ να κυνηγάνε την ομάδα από τα κατσάβραχα της Γ' ως τα σαλόνια της Α'. (Όχι ΔΕ θα πέσουμε.)

Αλλά τι να μείνει από τα 7500;

Ως απέλπιδα προσπάθεια: υπάρχει κανένας με διαρκείας που για κάποιο λόγο δε θα κάνει χρήση του δικαιώματός του και που για κάποιο δεύτερο λόγο θα παραχωρούσε το δικαίωμα αυτό σε έναν άγνωστο στο διαδίκτυο; Τότε εγώ είμαι ο άνθρωπός σας!

Famagusta Day

2007-04-25T16:24:00.000+03:00

Εδώ υπάρχει ένα βίντεο για την Αμμόχωστο κι εδώ το γιατί να το δείτε σήμερα.

Κι από την άλλη...

2007-04-24T23:33:00.000+03:00

μια απάντηση ενός καθηγητή στην ερώτηση ενός φοιτητή:
"Και γιατί γυρίσατε στην Ελλάδα;"

Επιβεβαιώνει κάτι: την ύπαρξη δύο κόσμων στη σχολή που απέχουν έτη φωτός...

Πάρα πολλοί καθηγητές μας βρέθηκαν στο εξωτερικό και δε γράφω λεπτομέρειες για ευνόητους λόγους. Άλλωστε δεν έχει σημασία το ποιος.

Το δεύτερο σκέλος της απάντησης πάντως έκανε το αμφιθέατρο να σαστίσει. Και μάλλον να προβληματιστεί.

Μεγάλες οι αντιθέσεις στη ΣΗΜΜΥ...

"Σταματήστε να κατέβω"

2007-04-24T22:24:00.000+03:00

(ref)

Μετά από το σημερινό τραγέλαφο θυμήθηκα ένα τραγούδι που 'χω πολύ καιρό να ακούσω. Στο ακαδημαϊκό του ανάλογο έστω...

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΚΑΤΕΒΩ
Καλέ μου φίλε πες μου αν ξέρεις τι δουλειά έχω 'δώ
νιώθω πεζός σε μια αργία μες στην εθνική οδό
δεν είμαι τόσο τρελός δεν έχω τα υπαρξιακά μου
είν' τα κρυμμένα τόσα χρόνια τα δικά μου.
Πες μου πως βρέθηκα σε μονοπάτια τόσο μεγάλα
και γιατί μοιάζω με την μύγα μες στο γάλα
μου τάζαν άλλα όταν ξεκίναγα κι αλλιώς τα βρήκα
ό,τι χειρότερο μπορούσανε μ' αφήσανε για προίκα.
Μεταλλάχθηκα για το κοινό καλό σαν τις ντομάτες
κυφήνιασα τώρα ενώ κι εγώ ήμουν στους εργάτες
έχω ταυτότητα, εκλογικό και διαβατήριο
ατόφιο ατσάλι απ' ευθείας για χυτήριο.
Κάνω δήλωση τίμια, έχω και τα ένσημά μου
είμαι χρόνια στην ουρά, όμως δεν ήρθε η σειρά μου
πήγα μικρός στο στρατό καλό παιδί φευγάτο
και με έβαλε η πατρίδα μου κι ορκίστηκα στο ΝΑΤΟ.
Μου πρότειναν διακοπή της παρουσίας μου
για να ησυχάσουν θ' αναλάβει ένας σωσίας μου
με το στόμα κλειδωμένο, το μυαλό μαζεμένο
ευτυχισμένο ή αλλιώς ευνουχισμένο.
Με θέλουν με πίστη σε ρασάτους χρυσοφορεμένους
και παλιά δεκανίκια ενός παράλυτου γένους
ρε, τι δουλειά έχω εδώ μ' αυτούς, τι γυρεύω
Πείτε μπροστά στον οδηγό να σταματήσει να κατέβω.
Στο δρομολόγιο αυτό δε διάλεξα ν' ανέβω
βαρέθηκα σκουπίδια να μαζεύω
τι δουλειά έχω εγώ μ' αυτά τι γυρεύω
σταματήστε κάπου εδώ να κατέβω.
Μέσα στις μέρες τις παράξενες μεγάλωσα και φώλιασα
γεννήθηκα τυχαία και τυχαία με σκότωσα
βιάστηκε ο Θεός με τα άσχημα να με κεράσει
δεν είχα περπατήσει και σχεδόν είχα γεράσει.
Τώρα είμαι φάντασμα σε τούτες τις μέρες
κλέβω ενέργεια και κρύβομαι μες στις φοβέρες
του μυαλού σου του μικρού, του αρρωστημένου
που είναι κομμάτι ενός κόσμου στοιχειωμένου.
Κι εμένα, ρε, σα να μου φαίνεται πως όλα τα 'δα
αλλά γουστάρω σ' αυτή τη σύγχρονη Ελλάδα
έχει πλάκα που βγάζω την ψυχή μου στο σφυρί
και θέλω απλά να δω αν θα την βγάλω καθαρή.
Εμένα άλλο με τρωει, άλλο μου φταιει
δε μπορώ να καταλάβω πολλά και τι να λεει
19 Νοέμβρη για χάρη του μαλάκα
έφαγα δακρυγόνο ενώ είχα πάει για πλάκα.
Καθένας το βιολί του και την τρέλα του
με τα παράξενα και τα ωραία του
ό,τι μάζευα καιρό στη φωτιά θα τα ρίξω
μη σταματάτε, άμα βιαζόσαστε, εγώ θα πηδήξω.

Active Member (Μέρες Παράξενες Θαυμάσιες Μέρες)

Που θα πάει...

2007-04-19T01:50:00.000+03:00

Ο φοιτητικός σύλλογος σήμερα -χτες- αποφάσισε ότι λιγότερο ή περισσότερο καταλήψεις υπήρξαν μόνο υπό την “κινηματική” τους οπτική (όσο δηλαδή χρειάζονται για την περιγραφή του “μεγαλειώδους” κινήματος).

Το ακαδημαϊκό κόστος των 3+ μηνών κλειστής σχολής απλώς ΔΕΝ υφίσταται.

Κι έτσι, πακέτο 1.5 εξάμηνο + εξεταστική μέχρι 20/7. Τα έχει όλα και συμφέρει...!
Και μέσα σ' όλα άλλη μια μέρα κατάληψη (αύριο) και την επόμενη εβδομάδα πάλι συνέλευση.
Καμία πίεση. Χρόνος άπλετος.

Ξεφτίλα. Προσπαθώ να γράφω “επιχειρηματολογώντας” κι όταν αποδίδω χαρακτηρισμούς να τους τεκμηριώνω όσο καλύτερα μπορώ. Αλλά τόση βλακεία είναι πια αφόρητη... Και πως να τεκμηριώσεις το εξόφθαλμο;
Ή αυτό ή εγώ είμαι εκτός πραγματικότητας και αδυνατώ να αντιληφθώ κάποια στοιχειώδη λογική και υπευθυνότητα πίσω απ' όλα αυτά.

Αυτή η καταπίεση του Λυκείου... Σε τελική ανάλυση, αν σας πέφτει πολύ βαρύ πάρτε το απόφαση και κάντε κάτι άλλο. Δε χρειάζεται να κλείνετε το ΕΜΠ.

Σήμερα δε ψήφισα καν -δεν έχω άλλη υπομονή.

Εκνευρίζομαι γιατί κουράζομαι διπλά ώστε να μπορώ να σπουδάζω στη σχολή αυτή. Όπως και αρκετοί άλλοι -δε το λέω ως ιδιαίτερο. Δε μπορώ να βλέπω όμως αυτοί οι κόποι να γίνονται θυσία στις ηλιθιότητες συνήθως βολεμένων κι άνετων παιδιών που κάνουν την επανάστασή τους στο σβέρκο άλλων.

Κοιτάξτε και λίγο έξω από το μικρόκοσμό σας. Προσπαθήστε, έστω να φανταστείτε πως είναι η πραγματικότητα “out there”. Κι αν δε το μπορείτε ούτε αυτό, κάντε μας τη χάρη και παίξτε παραδίπλα. Δικαίωμά σας να κάνετε όση επανάσταση θέλετε αλλά κάντε τη με τις δικές σας πλάτες (ή των γονιών σας, ή όποιων άλλων τέλος πάντων σας σπονσοράρουν).

Κι όσο για τους “να δούμε τι θα γίνει”, σας αξίζουν ακριβώς αυτοί που σας κάνουν κουμάντο. Και θα συνεχίσουν να σας κάνουν όσο αδιαμαρτύρητα “περιμένετε να δείτε”. Περιμένετε εσείς και μην ανησυχείτε -άλλοι φροντίζουν για σας...

Αν ήμουν 1ο ή 2ο έτος θα έφευγα για το εξωτερικό. Δε ξέρω πως, που (ή ίσως ξέρω που) και με τι μέσα αλλά θα έβρισκα τρόπο να φύγω.
Τώρα μου μένει ένα υπόλοιπο. Που θα πάει όμως...

Τρελαίνομαι...

2007-04-19T00:42:00.000+03:00

Larissa reach Greek Cup final

Και στο Πανθεσσαλικό θα αποτρελαθούμε τελείως...

Ταυτόχρονα

2007-04-16T01:17:00.000+03:00

1 ssh (@ a server [NTUA])
1 remote desktop (@ a -remote- pc [other network])
1 desktop pc με debian [VPN (@ NTUA)]
1 laptop με windows [ISP]

Κάποια στιγμή χάνεσαι και πληκτρολογείς ό,τι να 'ναι!

Θα περιγράψω κάποια στιγμή το πρόβλημα.

Καληνύχτα...!

ΥΓ: Αύριο σχολή... που φτάσαμε...

Η απάντηση στο Planet SHMMY

2007-04-12T18:50:00.000+03:00

RSS? Parsing? PHP? MySQL? Ts ts ts... HTML :P

PS: Μπράβο στα παιδιά που ασχολούνται με τον aggregator!
Planet SHMMY / Planet SHMMY [2]
(Πρόταση: link index.php & index2.php)

Planet SHMMY alternative

Η ιδέα και η πορεία υλοποίησης

wishes(easter);

2007-04-04T12:28:00.000+03:00

Καλή Ανάσταση (στους χριστιανούς), Καλές Διακοπές (στους υπόλοιπους).

Προς το παρόν ο πειραματισμός με apache, php, mysql και wordpress διακόπτεται: η σκυτάλη σε java, jdeveloper, oracle, pl/sql, σούβλισμα αρνιού, κοκορετσιού και τα συναφή.

Το blog's alter ego (upgrated μάλιστα) θα εκπέμπει πιο σπάνια αυτές τις μέρες. Στη δεξιά στήλη υπάρχει το αντίστοιχο εικονίδιο (κι όταν είναι up και το link).

Α, και οι καταχρήσεις με μέτρο...

Το alter ego του blog

2007-04-02T00:21:00.000+03:00

(συχνά-πυκνά online, check out the side-bar)

Βία: σχόλια

2007-03-30T20:15:00.000+03:00

"Φοιτητές"; Κι αν όχι φοιτητές "παιδιά που παίρνουν μια πέτρα να ρίξουν στα ΜΑΤ του Πολύδωρα"; Πόσο διαφέρει: είτε ρίχνεις την πέτρα/μολότοφ/φωτοβολίδα, είτε καλύπτεις όσους το κάνουν. Εσύ οπλίζεις το χέρι του κάθε "μπάχαλου" (αλλά και "συντρόφου") κι έπειτα κλαίγεσαι για "αστυνομοκρατία". Υπάρχουν περιστατικά κατάχρησης εξουσίας από τα ΜΑΤ: όσο όμως βαφτίζεις "πολιτικό" το οποιοδήποτε πέσιμο (=βία) κι όσο συντηρείς μαζί σου "παιδιά με πετρούλες" είσαι εξίσου αν όχι περισσότερο υπεύθυνος με τον αστυνομικό που ασκεί υπέρμετρη (κι απαράδεκτη) βία.

"Φίλαθλοι"; Στρατοί φανατισμένων που σκοτώνονται στους δρόμους. "Ανεγκέφαλοι": παθιασμένοι, απαίδευτοι άνθρωποι, ανίκανοι να αξιολογήσουν και να ιεραρχήσουν έστω και τα στοιχειώδη. Συντηρούμενοι στρατοί; Είναι βέβαιο ότι κάποιοι ρίχνουν νερό στον ηλίθιο αυτό μύλο αλλά όσο αυτό θυματοποιεί τους δράστες τόσο τους αθωώνει. Κι είναι λάθος.
Ούτε μπορεί να φταίει η "κενωνία" πάντα: οι συλληφθέντες είναι θύματα εξαθλίωσης ή ανεργίας;

Και μια απάντηση: ένα τραγούδι των Active Member, Βια (στο στημένο παιχνίδι των δειλών).
(Κατά παράβαση έστω της ιδεολογικής τους και μου τοποθέτησης.)

Πρόκληση το αποψινό παιχνίδι

2007-03-24T16:53:00.000+02:00

Παραμονή 25ης Μαρτίου, γήπεδο "Γ. Καραϊσκάκης".

Περίεργη συγκυρία.

Καλή τύχη στην ομάδα μας!

edit: Πρόκληση στην οποία τελικά δεν ανταποκριθήκαμε. Και μακάρι να 'ταν μόνο αγωνιστικά -αυτό διορθώνεται. Τα υπόλοιπα όμως; Θλιβερή εικόνα...

2 χρόνια

2007-03-21T21:01:00.000+02:00

Σήμερα έχω κάτι σαν γενέθλια. Θα επιστρέψω μ' ένα αναλυτικότερο edit σύντομα (μάλλον -θέλω να το σκεφτώ λίγο καλύτερα).

edit:

Δύο χρόνια με τη ψυχή στο στόμα: πίεση, άγχος, τρέξιμο, νεύρα, κούραση, υπερένταση, εξάντληση. Λίγος ελεύθερος χρόνος αλλά χωρίς διάθεση για οτιδήποτε “θα αντλούσε πόρους από το σύστημα”.

Το να γράψω ένα κείμενο γι' αυτά τα δύο χρόνια θα ήταν επικίνδυνο -δε θέλω να αξιολογήσω τίποτα ακόμα.

Οφείλεις να υποστηρίζεις τις επιλογές σου είτε τις κάνεις ελεύθερα, είτε από ανάγκη, είτε -κι αυτό ίσως είναι το δυσκολότερο- σύμφωνα με κάποιο συμβιβασμό αυτών των δύο. Κι είναι δυσκολότερο γιατί φέρεις ευθύνη για την ισορροπία αυτού του συμβιβασμού: αν καταρρεύσει;

Όταν κάνεις ελεύθερα μια επιλογή, το ίδιο ελεύθερα την αφήνεις αν αλλάξεις γνώμη. Όταν αναγκάζεσαι να επιλέξεις κάτι, αντιλαμβάνεσαι το γιατί, το αποδέχεσαι και το αντιμετωπίζεις (ή τουλάχιστον καλείσαι να το κάνεις).

Όταν όμως η επιλογή σου φέρει τόσο στοιχεία ελεύθερης όσο κι αναγκαστικής πράξης, τότε κουβαλάς και κάτι πέρα απ' την επιλογή αυτή καθ' αυτή: το βάρος της στάθμισης.

Κι αυτό το βάρος είναι απίστευτο: κάθε μέρα αμφισβητείς και τεκμηριώνεις την επιλογή σου.

Ένα τέτοιο post -"προσωπικό"- πέρα από ό,τι άλλο υπάρχει για να 'χω την ευκαιρία να ευχαριστήσω τους κοντινούς ανθρώπους γύρω μου για την κατανόηση που δείχνουν. Και για την απίστευτη υποστήριξή τους.

Η άλλη όψη της "αστυνομοκρατίας"

2007-03-18T16:23:00.000+02:00

Συνέντευξη με έναν αστυνομικό των ΜΑΤ στην Καθημερινή. Πολύ ενδιαφέρουσα. (link)

Να που όλα δένουν σιγά σιγά...

2007-03-18T15:02:00.000+02:00

(Από το φόρουμ των φοιτητών ΗΜΜΥ σε μια συζήτηση - "Εκλογική σφυγμομέτρηση" σχετικά με τη πρόθεση ψήφου των φοιτητών)

Quote:
Καλά κι εγώ στις εκλογές άκυρο σκεφτόμουν να ρίξω ή κανένα κόμμα της πλάκας, αλλά αρχίζω να το σκέφτομαι για ΠΑΣΟΚ. Αφού ένα από τα δύο θα βγει που θα βγει (ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ) καλύτερα ΠΑΣΟΚ.

Quote:
είχα ψηφίσει αποχή,αλλά από το να βγει πάλι αυτο το κωλοκόμμα,προτειμω να ψηφίσω ΠΑΣΟΚ

Quote:
btw εννοείται πως προτιμώ το ΠΑΣΟΚ από την δεξιά του κερατά ΝΔ!!

Αυτό το thread έχει τρομερό ενδιαφέρον (και πλάκα). Να που όλα δένουν σιγά σιγά...

Quote:
"Και νομίζω ότι , εμείς εδώ από το Εθνικό Συμβούλιο μπορούμε να καλέσουμε την νέα γενιά της δικής μας χώρας και να τους πούμε, γίνετε επαναστάτες με αιτία."
ΓΑΠ @ 5η Συνεδρίαση Εθνικού Συμβουλίου (17/3/2006 & 18/3/2006) (link ή ...εδώ -λέμε τώρα-)

ή έστω «επαναστάτες με αφορμή», ή τέλος πάντων επαναστάτες με αντιπολιτευτική στρατηγική.

Πόσο τυχαία γίνονται όλα αυτά; Έχετε διαβάσει το νέο νόμο; Πιστεύετε ότι είναι αρκετός ώστε να προκαλέσει μήνες καταλήψεων, κραυγές και συμπλοκές;
Αν ήταν πραγματικά σε τέτοια θέση, όσοι αντιδρούν κατ' αυτόν το τρόπο θα είχανε και ανάλογα επιχειρήματα. Αλλά έχουμε μπερδέψει το "επιχείρημα" με τη συνθηματολογία ("νόμος έκτρωμα", "γκρεμίζει τα δημόσια Πανεπιστήμια"). Πότε και ποιος από όλους αυτούς άσκησε επί της ουσίας κριτική στο νόμο; Πότε μας εξήγησαν ΠΩΣ (με ποια άρθρα και γιατί) γκρεμίζει τα δημόσια Πανεπιστήμια; Γενικολογίες κι αόριστες αναφορές, συνθήματα και κατάρες.

Αν αναδεικνύεται κάτι απ' όλο αυτό είναι η απουσία πολιτικής καλλιέργειας κάποιων "μαζών" που μεταφέρονται και πείθονται από τσιτάτα.
Αντίθετα όμως η κοινωνία στην πλειονότητά της φαίνεται αρκετά ώριμη, πείθεται δύσκολα και δεν αρκείται στην προπαγάνδα των πολιτικών εφέ, ούτε στις πολεμικές διακηρύξεις, ούτε ακόμα και στα "δάκρυα" για τα παιδιά μας που τους χτυπάνε αλύπητα οι παρανοϊκοί "μπάτσοι" οι οποίοι το μόνο στο οποίο ελπίζουν στη ζωή τους είναι να δέρνουν φοιτητές.
Από την άλλη τηρεί υγιείς αποστάσεις κι από τους κυβερνητικούς παροξυσμούς. Μάλλον γίνεται περισσότερο απαιτητική κι αυτό είναι το μόνο ελπιδοφόρο.

Κάποιοι απέτυχαν να φέρουν την όξυνση και την πόλωση στην οποία ήλπιζαν -αν οι κινητοποιήσεις φτάνουν στο τέλος τους. Ενδεχομένως να συνειδητοποίησαν ότι το να υποτιμούν κατ' αυτό το τρόπο τη νοημοσύνη του κόσμου γυρνάει τελικά μπούμερανγκ. Το κόστος βέβαια γι' αυτή τους την απόπειρα έχω την εντύπωση ότι ξέρουμε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο, ποιοι θα κληθούν να το πληρώσουν.

Αντεπίθεση στην προπαγάνδα

2007-03-16T16:59:00.000+02:00

Να και κάτι που δεν είχαμε ξαναδεί. Απάντηση από τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ σε δρόμους και πλατείες σε όλη την Ελλάδα.
Μπράβο για την πρωτοβουλία!

ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ
ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

Σήμερα, Παρασκευή 16/03/2007 η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ σε όλες τις πόλεις της Ελλάδος έλαβε την πρωτοβουλία ενημέρωσης των πολιτών για την κατάσταση που επικρατεί στα Ελληνικά Πανεπιστήμια. Απευθυνόμενη στην κοινωνία εξήγησε τους λόγους για τους οποίους είναι αναγκαίες οι μεταρρυθμίσεις στο χώρο της παιδείας.

Μέλη της παράταξης μας, σε όλες τις κεντρικές πλατείες της χώρας, στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα, στην πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη, στην Κομοτηνή, στη Ξάνθη, στα Χανιά, στο Ηράκλειο, στο Ρέθυμνο, στην Πάτρα και σε όλα τα νησιά της Ελλάδας απευθύνθηκαν στους πολίτες της χώρας μας εκθέτοντας την άποψη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ για την επικρατούσα κατάσταση στα Ελληνικά Πανεπιστήμια.

Κάθε κλειστό Πανεπιστήμιο είναι ουσιαστικά μία κοινωνία χωρίς ζωή. Μία κοινωνία που συμβιβάζεται και υπονομεύει την παρεμβατική της δυνατότητα στο διαρκή αγώνα για την πρόοδο και την εξέλιξη.

Το πανεπιστήμιο δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Το Πανεπιστήμιο δεν πρέπει να είναι χώρος στείρας μικροκομματικής αντιπαράθεσης. Δεν μπορεί να παραμείνει στάσιμο και αδρανές, καθηλωμένο σε συντηρητικές αντιλήψεις άρνησης της πραγματικότητας και της εξέλιξης. Δεν μπορεί να παραδίδεται στην εσωστρέφεια και να αυτοϋπονομεύεται.

Λέμε ΟΧΙ στις σχολές χωρίς ζωή. Σπάμε τα λουκέτα της σιωπής, της άρνησης και του μηδενισμού. Όλοι μαζί μπορούμε να γίνουμε συμμέτοχοι στη δημιουργία της παιδείας του μέλλοντος μας.

Σήμερα, από τους 193 φοιτητικούς συλλόγους της χώρας, οι 117 έχουν πει ΝΑΙ σε ανοιχτές σχολές, ενώ, 76 έχουν πάρει απόφαση για κλειστές σχολές.

Μέλη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ έδωσαν το παρόν σε εκδήλωση του Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας(ΕΣΥΝ) κατά του ρατσισμού και κατέθεσε λουλούδια στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.
Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ θα συνεχίσει να προωθεί τις αλλαγές που ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των καιρών με ειλικρίνεια και ρεαλισμό.

ΑΠΟ ΤΟ ΓΡAΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΑΕΙ

Η ΣΗΜΜΥ και η παρακμή

2007-03-15T21:59:00.000+02:00

Στους ΗΜΜΥ του ΕΜΠ εδώ και αρκετά χρόνια μπαίνουν αριστούχοι των πανελληνίων είτε γιατί τους οδηγούν εκεί φήμες περί "καλής" ή ακόμα και "της καλύτερης" σχολής, είτε το ενδιαφέρον και το μεράκι για το αντικείμενο (κάποιο απ' όλα τα διαθέσιμα έστω).

Το ακαδημαϊκό επίπεδο της σχολής έχει να κάνει με πολλά. Ένα απ' αυτά είναι η ποιότητα των φοιτητών που δέχεται. Σ' αυτό το κομμάτι η ΣΗΜΜΥ είναι προνομιούχα (αν τα αποτελέσματα των πανελληνίων αντικατοπτρίζουν κάτι).
Ένα δεύτερο είναι η ακαδημαϊκή ποιότητα των καθηγητών. Τολμώ να πω, παρόλα όσα έχω ζήσει κατά καιρούς ότι και σ' αυτό το σκέλος η ΣΗΜΜΥ του ΕΜΠ μπορεί να πει κανείς ότι είναι σε καλύτερη θέση σε σχέση πάντα με τα εγχώρια δεδομένα. Αρκετοί από τους καθηγητές μας είναι εξαιρετικοί, αγαπούν αυτό που κάνουν και ξεχωρίζουν διεθνώς.

Υλικοτεχνικά η σχολή πάσχει. Αλλά πάσχει λιγότερο απ' ότι αλλού και όχι τόσο ώστε να μη μπορεί να δώσει την ευκαιρία στον καθένα (εφόσον και ο ίδιος το κυνηγήσει) να διδαχθεί και να μάθει. Ό,τι και να λέγεται, η πραγματικότητα δείχνει ότι με εξαίρεση συγκεκριμένα μαθήματα -μετρημένα στα δάκτυλα του ενός χεριού- του κορμού (=των πρώτων 5 εξαμήνων) οι αίθουσες κάθε άλλο από ασφυκτικά γεμάτες είναι και οι φοιτητές μόνο από τα παράθυρα δε κρέμονται. Στα εργαστήρια υπάρχουν ελλείψεις, αλλά θα 'ταν υπερβολή να πει κάποιος ότι δεν είναι σε θέση να φέρουν σε πέρας το σκοπό τους.

Μακάρι τέτοιου είδους να ήταν τα προβλήματα που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε. Δυστυχώς πάσχουμε και η νόσος διαβρώνει σταδιακά κάθε κομμάτι της σχολής και δεν είναι άλλη από τη νοοτροπία που επικρατεί.
Φοιτητές άλλοτε από την επιτυχία των πανελληνίων που νιώθουν "φτασμένοι" και αρκούνται στο να αυτοεπιβραβεύονται. Κι άλλοτε ανθρώπινα "χαλαρώνουν" μετά την πίεση της Γ' Λυκείου. Τα όρια είναι ασαφή.
Καθηγητές που διαχειρίζονται πακέτα, στοχεύουν στα πακέτα και περιορίζονται στα πακέτα. Που δεν ελέγχονται ποτέ κι από κανένα -πέρα από τα συναδελφικά "χαμόγελα" και συγκάλυψη.
Μηδαμινή οργάνωση: χαρακτηριστικό παράδειγμα, 5 χρόνια αποφασίζεται η "ηλεκτρονική γραμματεία" σε μια σχολή που ως παράπλευρη εργασία μαθήματος είναι συχνά ανάλογης ή και μεγαλύτερης κλίμακας έργα. Γραφειοκρατία, αναβλητικότητα, αδιαφορία, έλλειψη ελέγχου, μια Γενική Συνέλευση Σχολής που συχνά εντοπίζεται σε προσωπικές ή συμφεροντολογικές διαμάχες και μάλιστα ρουτίνας...
Ο καθένας κοιτάει να εξασφαλίσει από φωτοτυπικά ως ΔΕΠ για το εργαστήριό του και όλα τα άλλα...

Θέματα όπως ανανέωση και βελτίωση του προγράμματος σπουδών (εντοπισμός κι αντιμετώπιση δυσλειτουργιών, εκσυγχρονισμό κλπ), πρακτική άσκηση, θεσμοθέτηση συνεργιών-συνεργασιών με αντίστοιχες σχολές του εξωτερικού, διασύνδεση με αγορά εργασίας, αναβάθμιση των συγγραμμάτων, εναλλακτικές μορφές διεξαγωγής μαθημάτων και αξιολόγησης των φοιτητών και αρκετά ακόμα κατά κανόνα δε τίθενται καν προς συζήτηση.
Και ποια είναι η στάση των φοιτητών σε όλα αυτά; Αποχή, αδράνεια και χώρος σε "δυναμικές" ομάδες να επιβάλλονται με καθαρά φασιστικές πρακτικές.

Και αναφέρομαι σε μας τους φοιτητές της σχολής, γιατί το κακό που κάνουμε στη σχολή και στις σπουδές μας είναι περισσότερο κι από το πιο κακό καθηγητή / πρόεδρο / διοικητικό υπάλληλο κλπ.

Μήνες χωρίς μάθημα, μαραθώνιες εξεταστικές. Αν ισχύει κάτι είναι ένα: όπως όπως να περάσεις. Απίστευτη αντιγραφή (αποπνικτική), όλα για το "χαρτί"...
Κι όλοι κρεμιούνται από το λαιμό του "brand name" του ΕΜΠ και της ΣΗΜΜΥ -το οποίο δύσκολα χτίζεται, πολύ εύκολα γκρεμίζεται.

Φέρουμε ευθύνη συνάδελφοι.
Γι' αυτό που έχουμε σήμερα κουραστήκατε να μπείτε στη σχολή;

Η υποχρηματοδότηση, ο κομματισμός που επικρατεί στα πανεπιστήμια, άλλα συμφέροντα και εξωγενείς παράγοντες, καταχρήσεις κλπ σίγουρα αποτελούν τεράστια ζητήματα. Αλλά δε φαίνεται να έχουμε την πρόθεση και τη διάθεση να αντιμετωπίσουμε και τα πιο απτά, πρακτικά αλλά επίσης σημαντικά.

Οι περισσότεροι δυστυχώς δείχνουν να βολεύονται στην απραξία και να κρύβονται πίσω από μια "υψηλή βάση εισαγωγής"...

Οφείλει ο καθένας μας να πάρει θέση.

Πάλι κατάληψη ε; Ποιος νοιάζεται!

2007-03-04T13:41:00.000+02:00

Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα για τα Πανεπιστήμια της χώρας εξαιτίας των καταληψιών, δεν αξίζει τον κόπο να νοιάζεσαι και πολύ.
Αποδέχεσαι το γεγονός ότι οι φασίζουσες λογικές, οι καταχρήσεις και τα σύνδρομα έχουν καταλάβει τους χώρους που υποτίθεται θα σε βοηθούσαν να γίνεις καλός επιστήμονας και καλύτερος άνθρωπος.

Και απλώς αναμένεις... Ειδικά όταν ό,τι είχες να κάνεις το έκανες κι ό,τι είχες να πεις το είπες. Δεν υπάρχουν "επιχειρήματα" για να αντιμετωπίσεις φασιστικές πρακτικές, τραμπούκους κι απρόκλητες επιθέσεις.

Μάλιστα αν είσαι στο 5ο έτος του Πολυτεχνείου παρηγορείσαι γιατί, αργά ή γρήγορα, εκ των πραγμάτων θα "διαφύγεις". Μίζερο; Καλώς ή κακώς έτσι σκέφτονται πολλοί -ως πάρα πολλοί- στο έτος μου. Έτσι σκέφτομαι πια κι εγώ.
Ευτυχώς κιόλας που αυτά συμβαίνουν μόνο στα τελευταία εξάμηνα των σπουδών σου κι όχι από νωρίτερα.

Προβλέπω πως αν δεν βγει το ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές για να ηρεμήσουν οι "επαναστάτες με αιτία" (ποιος, να δεις, το 'χε πει αυτό...), οι φοιτητές των μικρότερων ετών θα έχουν πολλές ανάλογες συγκινήσεις να γευτούν...

Αλλά όλα γίνονται δημοκρατικά, είναι απόφαση ΌΛΩΝ* των φοιτητών και βέβαια ο σύλλογος έχει το προφανές και αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα να αποφασίζει και να επιβάλλει οτιδήποτε εμπνευστεί για μας.

Κι εκτός των άλλων η "σωστή δημοκρατία" στις γενικές συνελεύσεις προβλέπει:
- να μη σ' αφήνουν να τοποθετηθείς και να σου παίρνουν το μικρόφωνο όποτε θέλουν
- να ουρλιάζουν, να σε βρίζουν, να σε απειλούν και να προσπαθούν να σε προσβάλουν την λίγη ώρα που σου αφήνουν να μιλήσεις πριν σου ξαναπάρουν με το έτσι θέλω το μικρόφωνο
- να σε απειλούν όποτε ζητάς ψηφοφορία με πάσο
- ο καταμετρητής τους να ανακοινώνει το πλαίσιό σου ως "πλαίσιο τραμπούκων/δολοφόνων κλπ" όταν το θέτει προς ψήφιση
- να εφευρίσκουν αφορμές για να τεκμηριώσουν τους σχεδιασμούς τους και λάσπη για άτομα από άλλες σχολές που δήθεν έφερες να ψηφίσουν, να την πέφτουν σ' αυτά και ...να αποδεικνύεται ότι τελικά είναι της ίδιας σχολής. Κι όταν προτείνεις το προφανές: ΠΑΣΟ, να ισχυρίζονται το "πιασιάρικο" περί "ασφαλίτικων μεθόδων" τη στιγμή που 1. η ψηφοφορία είναι ούτως ή άλλως φανερή (κι αν κάτι πρέπει να αλλάξει είναι αυτό), 2. αυτό που ισχυρίζονται ότι "προστατεύει" τη ψηφοφορία, δηλαδή η "αναγνώριση από συμφοιτητές" είναι ό,τι πιο "ασφαλίτιτκο", "χαφιέδικο" κλπ και προϋποθέτει κάτι: το φακέλωμα. Αλλά το πρόβλημά τους είναι ότι αν ψηφίζαμε με πάσο θα ήταν πολύ δυσκολότερο να ψηφίζουν άτομα από άλλες σχολές στη σχολή μας.
- να σου την έχουν στημένη ακριβώς μετά το τέλος της συνέλευσης με τους "συντρόφους" τους από όλο το Πολυτεχνείο. Οι δήθεν "συνάδελφοι" και "συμφοιτητές" σου...
- κι αν είσαι τυχερός και το καταλάβεις έγκαιρα, από τη λύσσα τους να ξεσπάνε στον παραπάνω ανένταχτο συμφοιτητή που αναγόρευσαν ως "άλλης σχολής" και να υλοποιούν στην πράξη την αντίληψη της δημοκρατίας που έχουν στο μυαλό τους. Διδάσκουν έτσι σε όποιον είχε την πρόθεση να ψηφίσει για να ανοίξει η σχολή ότι "κατά λάθος" μπορεί να τον περάσουν για φοιτητή άλλης σχολής, να διεξάγουν "αμεσοδημοκρατικό" λαϊκό δικαστήριο συνοπτικότατων διαδικασιών και αφού αποφανθούν να του επιτεθούν σαν αγέλη. Αλλά εντάξει, ένα λαθάκι κάνανε. Άνθρωποι είμαστε... Σωστά; Και βέβαια έπειτα να προπονούνται με τραπεζάκια και αφίσες για την εφαρμογή της δημοκρατίας στη Νομική την επομένη.

Να τους χαίρεστε.

*οι υποστηρικτές της κατάληψης είναι πάντοτε λιγότεροι από το 10- 15% του συνόλου των φοιτητών.

Ξεφτίλα κι αηδία [2]

2007-03-01T23:16:00.000+02:00

Παραθέτω τμήμα ενός άρθρου του Παπαχελά στην Καθημερινή με ημερομηνία δημοσίευσης 24.1.07.

Είναι πραγματικά τρομακτική η ευστοχία των παρατηρήσεων που κάνει ένα μήνα πριν κι όσα περιγράφει μοιάζουν να εξελίσσονται με μαθηματική ακρίβεια...
Και μάλλον ο κ. Παπαχελάς δε διαθέτει μαντικές ικανότητες.

[...] Τώρα όμως ο φόβος υποχωρεί και έχει γίνει θυμός, η κοινωνία θέλει να σπάσει το κακό σπυρί. Και εδώ γεννιέται το μεγάλο δίλημμα. Ο νόμος επιτρέπει την αυτόφωρη παρέμβαση εισαγγελέα και δημόσιας δύναμης όταν διαπράτετται ένα κακούργημα σε πανεπιστημιακό χώρο. Οι πολιτικοί φοβούνται όμως, η αστυνομία τρέμει, ο ίδιος ο πρωθυπουργός ζει με το άγχος ενός νεκρού φοιτητή που θα μπορούσε να του κοστίσει το κεντρώο μετριοπαθές προφίλ. Και η αλήθεια είναι πως η ίδια η κοινωνία, που τώρα βράζει και απαιτεί λύσεις στο θέμα των «γνωστών-αγνώστων», μπορεί με ένα τραγικό συμβάν να γυρίσει «τούμπα». Το δυστύχημα δε είναι πως ο αντιεξουσιαστικός χώρος ψάχνει χρόνια για ένα νέο ήρωα, ενώ στις ομάδες του υπάρχουν πολλά παιδιά που ευχαρίστως θα έβαζαν υποψηφιότητα γι’ αυτόν τον ρόλο.

Η κοινωνία ψάχνει να βρει την ισορροπία ανάμεσα στην ασύδοτη βία και το αμαρτωλό παρελθόν. Αν δεν το κάνει γρήγορα, ο ακροδεξιός λόγος θα αποκτήσει πληθώρα οπαδών, τα ζητήματα θα λύνονται στα χέρια στα πανεπιστήμια και η ελίτ που «δεν θέλει να μπλέξει» θα αδιαφορεί μιας και τα παιδιά της θα σπουδάζουν σε πανεπιστήμια μακρινά και πολιτισμένα.
(ολόκληρο το άρθρο)

Αυτό που συμβαίνει γύρω μας τις τελευταίες μέρες είναι εξωφρενικό. Συνειδητοποιείτε που μπορεί να οδηγήσει;
Κι αν αυτό γίνει θα 'ναι πολύ αργά να βρούμε ποιος φταίει.

Τα ΕΑΑΚ και τα "παιδιά" (που άλλοτε είναι σύντροφοι που κτυπούν την κρατική καταστολή, τις κάμερες ή ό,τι άλλο κι άλλοτε ασφαλίτες καρναβαλιστές) οδηγούν με επιμονή τα πράγματα σε απρόβλεπτες καταστάσεις. Πόσο μακρυά είναι η "συμπλοκή" από την "τραγωδία"; Υπάρχουν φανατισμένοι που θα έκαναν "τα πάντα για τον Αγώνα"; Υπάρχουν "καιόμενοι" ή μη που θα εγκληματούσαν εν βρασμώ/αμυνόμενοι ή όχι;

Προσωπικά αρνούμαι να ρίξω νερό στον ηλίθιο αυτό μύλο.
Τέσσερα χρόνια έχω χάσει ελάχιστες συνελεύσεις κι ήμουν όπου μπορούσα κι όπου θεωρούσα ότι μπορώ ή ήλπιζα να προσφέρω κάτι (εκλογές, ΓΣ/ΔΣ σχολής, τομείς, συνεδριάσεις/συζητήσεις κλπ).
Έχω πει ακριβώς αυτά που πιστεύω για τα ΕΑΑΚ τόσο στο φόρουμ όσο και σε συνελεύσεις επώνυμα και δημοσίως -είναι καθήκον οποιουδήποτε ισχυρίζεται ότι πιστεύει στη δημοκρατία και την ελευθερία να έρθει σε σύγκρουση με όσους τις καταπατούν.
Αρνούμαι όμως να τους κάνω το χατίρι.

Στο δρόμο που επέλεξαν ας πορευθούν μοναχοί τους -κι αν όχι μοναχοί τους, εγώ τουλάχιστον δε θα 'μαι εκεί.
Κι εφόσον ο "κόσμος" τους εξουσιοδοτεί ή έστω δε τους καταδικάζει στην πράξη, ας τους έχει κι ας τους χαίρεται. Κι όχι, η έμπρακτη "καταδίκη" δε είναι απαραίτητα, ούτε σε καμία περίπτωση μπορεί να εξαντληθεί σε ψήφο στη ΔΑΠ. Από μόνο του αυτό προσωπικά δε μου λέει τίποτα.

Ας συνειδητοποιήσει κι ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του -σε αντίθετη περίπτωση είναι άτοπο να διαμαρτύρεται: έχει ακριβώς αυτό που του αξίζει.

Ξεφτίλα κι αηδία

2007-02-28T20:43:00.000+02:00

Δεν έχω κάτι άλλο να πω.

Τοποθέτηση απέναντι στο νέο νόμο

2007-02-25T17:52:00.000+02:00

Παράλληλη δημοσίευση - απάντηση στο forum των ΣΗΜΜΥ (link).

Δε ξέρω αν τo poll είναι μεροληπτικό ή εκπέμπει αρνητισμό -ας εξηγήσουν τι εννοούν όσοι το ισχυρίζονται.
Αλλά η τοποθέτηση απέναντι στο νέο νόμο ο οποίος είναι και ο λόγος όλων αυτών που συμβαίνουν τον τελευταίο χρόνο, είναι σίγουρα ή έστω θα έπρεπε να είναι ανεξάρτητη από το πως αντιμετωπίζει ο καθένας το Χ χρήστη του φόρουμ.

Δεν υπάρχει κάτι πιο σαφές και κατηγορηματικό από το ίδιο το κείμενο. Ας εκφράσει ο καθένας μας τις ενστάσεις του ή τα σημεία συμφωνίας απέναντι σ' αυτό, ειδικά στα επίμαχα σημεία. Όταν αντί γι' αυτό επιστρατεύονται γενικά κι αόριστα καταδίκες ή δίνονται προεκτάσεις κι ερμηνείες κομμένες και ραμμένες στα μέτρα του μόνιμου και αντιπαραγωγικού αρνητισμού των ΕΑΑΚ τότε αναδεικνύεται απουσία επιχειρημάτων και μάλλον ...αντικειμένου του "αγώνα" και των "θυσιών" που μας επιβάλλονται.

Προσωπικά επιμένω πως αυτό που συμβαίνει τους τελευταίους μήνες είναι παραλογισμός. Στο να επεκταθεί αυτός και στο να δωθεί η ευκαιρία σε ορισμένους να αναπτύξουν στις πλάτες των φοιτητών τις μικροπολιτικές-μικροκομματικές ή και προσωπικές επιδιώξεις τους συνέβαλε και η αναβλητικότητα του υπουργείου στο να δημοσιεύσει και να καταθέσει το νόμο.

Ο νόμος θα μπορούσε να είναι καλύτερος, πιο πλούσιος και να αντιμετωπίζει περισσότερα ζητήματα (ένα από αυτά το γεγονός ότι 5ετείς σπουδές σε εγχώρια Πολυτεχνεία δεν αντικατοπτρίζονται σε τίτλους επιπέδου Master).

Όμως ακόμα κι αυτά που περιλαμβάνει όπως βελτίωση της αποτελεσματικότητας της διαδικασίας στις περιπτώσεις που κρίνεται απαραίτητη η άρση του Ασύλου, δυνατότητα συμμετοχής όλων των φοιτητών στις εκλογικές διαδικασίες των οργάνων διοίκησης, ανώτατο όριο στη διάρκεια των σπουδών, θεσμοθέτηση εναλλακτικής για την εξέταση από τριμελή, καθηγητές ως σύμβουλοι, ελευθερία στις σχολές να κρίνουν αν και πως θα εφαρμόσουν υποχρεωτικά-προαπαιτούμενα μαθήματα κλπ. είναι προς την ανανεωτική και μεταρρυθμιστική κατεύθυνση και αναμφισβήτητα βοηθούν στη βελτίωση του πλαισίου λειτουργίας των Πανεπιστημίων. Ακόμα περισσότερο βοηθά η ενίσχυση της αυτοτέλειας με τα αντίστοιχα άρθρα -με την οποία όποιος διαφωνεί ας πει και το γιατί αλλά και το τι προτείνει.

Όσο πολωμένος και να ναι κάποιος δε μπορώ να φανταστώ πως μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτά που περιλαμβάνονται στο νόμο (αυτά που περιλαμβάνονται όμως, όχι οι "μεταφράσεις" τους στα κείμενα των ΕΑΑΚ ή της ΠΚΣ) δε λειτουργούν θετικά στην προσπάθεια αναβάθμισης των δημοσίων πανεπιστημίων. Πραγματικά θα 'θελα κάποιος να κάνει τον κόπο και να επισημάνει τα σημεία στα οποία ο νόμος αυτός "γκρεμίζει την τριτοβάθμια εκπαίδευση" ή στα οποία "ιδιωτικοποιεί την παιδεία".

Το σημείο των συγγραμμάτων που αναφέρθηκε είμαι σίγουρος ότι θα αποτελέσει το κόκκινο πανί -από ανάγκη και ελλείψει άλλων. Όμως είναι σαφές 60 συγγράμματα -όσα και τα μαθήματα. Θεωρείτε ότι δεν υπάρχουν στην εγχώρια βιβλιογραφία (συμπεριλαμβανομένων σαφώς των μεταφράσεων) ικανά συγγράμματα ώστε να καλύψουν την ύλη τόσο των μαθημάτων που αναφέρθηκαν όσο -και κυρίως- μαθημάτων μεγαλύτερων ετών, που είναι και πιο εξειδικευμένου περιεχομένου (ανεξαρτήτως τόμων ή ό,τι άλλο);
Επίσης άλλο σύγγραμα κι άλλο σημειώσεις. Απαγορεύει κανείς σε ένα αυτοδιοικούμενο κι αυτοδιαχειριζόμενο πανεπιστήμιο να διανέμει όσες σημειώσεις θέλει στους φοιτητές του; Ο νόμος καταγράφει την (ελάχιστη) υποχρέωση του κράτους να χρηματοδοτεί τα συγγράμματα που απαιτούνται για την εκπαιδευτική διαδικασία αλλά και επιχειρεί κατά κάποιον τρόπο τον έλεγχο της ποιότητας αυτών με την αναγκαιότητα να "ανταποκρίνονται κατά τρόπο ολοκληρωμένο στο γνωστικό αντικείμενο του κάθε μαθήματος".
Τέλος μη ξεχνάτε ότι τα συγγράμματα είναι πονεμένο ζήτημα (και μέσα στη σχολή μας): παίζονται αρκετά χρήματα ετησίως. Θεωρείτε ότι θα 'πρεπε το όριο να είναι ελεύθερο και να μοιράζει όσα συγγράμματα θέλει ο κάθε καθηγητής; Ή να βαφτίζει ό,τι θέλει ο καθένας ως πανεπιστημιακό σύγγραμμα; Ποιος δηλαδή θεωρείτε ότι τελικά "πληρώνει το λογαριασμό";

Σε κάθε περίπτωση, θεωρείτε ότι αν η πρόθεση και ο στόχος του νόμου είναι να "ιδιωτικοποιηθούν" τα δημόσια πανεπιστήμια αυτό εκφράζεται κι εκδηλώνεται από το συγκεκριμένο άρθρο για τα συγγράμματα;!
Μπορεί κάποιος να αρνηθεί ότι πρέπει να υπάρχει ποσοτικός και ποιοτικός έλεγχος-ρύθμιση των κρατικά επιχορηγούμενων διανεμόμενων συγγραμμάτων (ή και οτιδήποτε "κρατικά επιχορηγούμενου" -εκτός κι αν θεωρείτε ότι το κράτος είναι κάτι διαφορετικό από τους πολίτες του και κάτι σαν μια "ατελή δεξαμενή χρημάτων");

Συμπερασματικά, κατά τη γνώμη μου περισσότερη κριτική θα μπορούσε να κάνει κάποιος για όσα δε περιλαμβάνει ο νόμος ή για το γεγονός ότι σε αρκετά σημεία είναι άτολμος -το γιατί συμβαίνει αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση- παρά γι' αυτά που περιλαμβάνει.

Το πρόβλημα των ελληνικών πανεπιστημίων και της παιδείας στη χώρα μας γενικότερα σίγουρα δε μπορεί να αντιμετωπιστεί (μόνο) μ' αυτό το νόμο. Αλλά νομίζω και με κανένα νόμο από μόνο του: οι νόμοι θέτουν το πλαίσιο. Από 'κει και πέρα εισέρχονται πολλοί και ετερογενείς πολλές φορές παράγοντες -σημαντικός εξ' αυτών είναι η διάθεση όσων συμμετέχουν στη κοινότητα του Πανεπιστημίου, η οποία διάθεση φαίνεται να λείπει από μια (δυναμική) μερίδα της καθώς αυτή απλώς εμμένει να υπερασπίζεται το βόλεμά της (επιστρατεύοντας μονότονα όλα τα διαθέσιμα προσχήματα -γιατί άλλο διαφωνία/διάλογος κι άλλο αρνητισμός/απόρριψη/απουσία προτάσεων).

Είτε κάποιος συμφωνήσει είτε διαφωνήσει τελικά, το να διαβάσει το νόμο ο ΙΔΙΟΣ και να μη μείνει σε οτιδήποτε λέει/ερμηνεύει ο καθένας (προφανώς συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μου) θα ήταν πραγματικά χρήσιμο (κι ευκταίο). Αν είναι να μείνει κάτι από όλο αυτό το σεντόνι, ας είναι αυτό.

Τα συγχαρητήριά μου στην HP

2007-02-24T19:36:00.000+02:00

Είχα ένα (μικρο)πρόβλημα στον ήχο του laptop (ενίοτε κακή ποιότητα, διακοπτόμενος σε κάποιους players κλπ).
Έκανα όλα τα "κλασικά" βήματα (επανεγκαταστάσεις driver, updates, googling, etc.) χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα.
Από περιέργεια περισσότερο, έστειλα email στην HP αναφέροντας το πρόβλημα.
Το απρόσμενο; Μέσα σε λιγότερο από 2 ώρες είχα απάντηση, αναλυτικές οδηγίες και ουσιαστική λύση.

Συγκρινόμενο με το επίπεδο εξυπηρέτησης πελατών εταιριών στην Ελλάδα, με τους χρόνους απόκρισης και την ευστοχία απαντήσεων/υποστήριξης η απόσταση είναι εντυπωσιακή και ταυτόχρονα υπό μια ελληνοκεντρική οπτική, απογοητευτική.

Ευτυχώς που υπάρχουν και οι πολυεθνικές εταιρίες...

Καλό;

2007-02-22T22:18:00.000+02:00

Άρθρο 16
Διάρκεια εξαμήνων - Εξεταστικές Περίοδοι

1. Από το επόμενο ακαδημαϊκό έτος από την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου, κάθε εξάμηνο διαρκεί τουλάχιστον δεκατρείς (13) πλήρεις εβδομάδες διδασκαλίας που καλύπτουν έναν ελάχιστο αριθμό πιστωτικών μονάδων. Εάν δεν συμπληρωθεί ο ελάχιστος αριθμός διδακτικών εβδομάδων και πιστωτικών μονάδων σε κάποιο μάθημα, τότε το μάθημα αυτό θεωρείται ως μη διδαχθέν και δεν επιτρέπεται η εξέταση του. Σε περίπτωση εξέτασης μη διδαχθέντος μαθήματος, κατά την έννοια του προηγούμενου εδαφίου, η εξέταση αυτή είναι άκυρη και ο βαθμός δεν υπολογίζεται για τη λήψη του πτυχίου. Με απόφαση της Συγκλήτου για τα Πανεπιστήμια και της Συνέλευσης για τα Τ.Ε.Ι, μετά από πρόταση της Γενικής Συνέλευσης του Τμήματος επιτρέπεται παράταση της διάρκειας του εξαμήνου μέχρι δύο το πολύ εβδομάδες προκειμένου να συμπληρωθεί ο απαιτούμενος ελάχιστος αριθμός εβδομάδων διδασκαλίας Δεν μπορεί να προβλέπεται στο πρόγραμμα σπουδών μάθημα με λιγότερες των δυο πιστωτικών μονάδων.

13 εβδομάδες μαθημάτων...! Ενδιαφέρον -και δυστυχώς αστείο- φαίνεται...

Διαβάστε το νομοσχέδιο και κρίνετε οι ίδιοι. Μη μένετε (μόνο) σε ερμηνείες.

Επιτέλους...

2007-02-21T00:50:00.000+02:00

Η Κυβέρνηση καθυστερεί. Έχει τη λαϊκή εντολή, έκανε προσπάθειες διαλόγου, οφείλει ΑΜΕΣΑ να προχωρήσει στην κατάθεση και τη ψήφιση του νόμου.
Κι αν τελικά σφάλει ας καταψηφιστεί στις επόμενες εκλογές από τον ελληνικό λαό. Προς το παρόν όμως οφείλει να κυβερνήσει...

...το νομοσχέδιο κατατέθηκε!

Don't be evil

2007-02-19T12:30:00.000+02:00

(graduate from Stanford and:)

Εντυπωσιακά αιρετικό!

2007-02-17T20:19:00.000+02:00

Παρακολουθώ -και συμμετέχω, αλλά κυρίως παρακολουθώ- αυτή τη συζήτηση και το poll στο φόρουμ των ΗΜΜΥ.

Πέρσι το καλοκαίρι αν έλεγες ότι ο φοιτητικός σύλλογος δε δικαιούται να επιβάλλει κατάληψη γιατί μια τέτοια απόφαση ξεπερνά την αρμοδιότητά του και καταπατά δικαιώματα μελών του (και όχι μόνο), σε κοιτούσαν -το λιγότερο- παράξενα σχεδόν οι πάντες (από τέρμα αριστερά ως τέρμα δεξιά -αν έχουν κάποιο αντίκρισμα αυτοί οι μάλλον απαρχαιωμένοι όροι).

Αντίκριζες ένα "τι λέει αυτός ρε" βλέμμα ακόμα κι αν οι ουσιαστικές απαντήσεις μάλλον ήταν ισχνές. Δε ξέρω αν το poll είναι αντιπροσωπευτικό αλλά αρκούν οι απόλυτες τιμές και οι τοποθετήσεις για να με εντυπωσιάσουν.

21 άτομα -μια μικρή αίρεση- είναι πραγματικά πάρα πολλά για να υποστηρίζουν κάτι τόσο "εξωφρενικό" στους ΗΜΜΥ του ΕΜΠ...!

Στη φοιτητική πραγματικότητα της Ελλάδας, κάτι προφανές και αυτονόητο για σχεδόν όλο τον υπόλοιπο δημοκρατικό κόσμο γίνεται "εξωφρενικό", "απαράδεκτο", "προβοκατόρικο", "διασπαστικό", "εντεταλμένο", ..., και οτιδήποτε άλλο χρειαστεί ώστε να στομωθεί η αμυχή που ανοίγει η απουσία ουσιαστική απάντησης.

Μπράβο κύριε Παπανδρέου

2007-02-15T00:32:00.000+02:00

Εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ ο Κίμων Κουλούρης

Κάποια στιγμή η αντίληψη της πολιτικής στη χώρα μας πρέπει να προχωρήσει.

Εντάξει, ο Κίμων Κουλούρης είναι το πρόβλημα;
Ας πούμε ότι αντιπροσωπεύει ένα από τα προβλήματα...

Ομολογουμένως αποτελεσματικές οι "κινητοποιήσεις" για την Παιδεία

2007-02-10T19:40:00.000+02:00

Αλλά για ποιον είναι το θέμα.

Η Ν.Δ. πάντως και ειδικά ο Κώστας Καραμανλής το τελευταίο που παθαίνουν είναι να πλήττονται από αυτό τον αυτοκαταστροφικό παραλογισμό. (link)

Το αδιέξοδο των Πανεπιστημίων σήμερα

2007-02-04T17:52:00.000+02:00

Δύο παραπομπές στην εφημερίδα Καθημερινή και δύο σχόλια:

1. "Ασύδοτη βία και αμαρτωλό παρελθόν" του Αλέξη Παπαχελά (link).
Ζώντας το ΕΜΠ εκ των έσω τα τελευταία 4.5 χρόνια και έχοντας στο ενεργητικό μου υπερβολικά πολλές "ώρες συνέλευσης" (κατά το "ώρες πτήσης") θεωρώ ότι το παραπάνω άρθρο περιγράφει την κατάσταση της βίας και της καταχρηστικής (ασυ)λογικής στα πανεπιστήμια με εντυπωσιακή ευστοχία.

2. "Υπό κατάληψη... το μέλλον των ΑΕΙ" του Αποστολου Λακασα (link)
Μετά από δεκάδες ημέρες κατάληψης είναι αργά να μιλάμε για συναίνεση και διάλογο. Όσοι ήταν σε θέση να αντιληφθούν την αξία του διαλόγου και της σύνθεσης στην κατάστρωση εθνικής στρατηγικής για την Παιδεία το κάνανε. Η αναβλητικότητα δε προσθέτει τίποτα αντιθέτως διαιωνίζει μια στρεβλωμένη και καχεκτική πραγματικότητα.
Δε ξέρω τι έχει να προσφέρει η πρόταση των πρυτάνεων των Πανεπιστημίων Αθηνών, Θεσσαλονίκης, Πατρών και του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου: ποιο θα είναι το κέρδος για το Πανεπιστήμιο και τους φοιτητές με το να μετατεθεί και ανανεωθεί ο εγκλωβισμός τους μερικούς μήνες αργότερα;

Η Κυβέρνηση καθυστερεί. Έχει τη λαϊκή εντολή, έκανε προσπάθειες διαλόγου, οφείλει ΑΜΕΣΑ να προχωρήσει στην κατάθεση και την ψήφιση του νόμου.
Κι αν τελικά σφάλει ας καταψηφιστεί στις επόμενες εκλογές από τον ελληνικό λαό. Προς το παρόν όμως οφείλει να κυβερνήσει...

"Έξω οι επιχειρήσεις από τα Πανεπιστήμια"

2007-02-03T12:10:00.000+02:00

Χτίσανε πριν μερικές μέρες μια πόρτα στο ΕΜΠ και διαλαλούσαν μεταξύ άλλων το παραπάνω σύνθημα.

Εδώ με ότι διαφωνούμε το χτίζουμε. Είναι η δημοκρατία των τούβλων...

ΟΚ. Απορώ όμως γιατί μας κάνει τόσο εντύπωση και όταν μένουν έξω οι απόφοιτοι από τις επιχειρήσεις...

Το ακόμη πιο ωραίο είναι αυτό που διάβασα σε κάποια πλαίσια: "ΟΧΙ στην επιχειρηματικότητα". Πραγματικά πάμε μπροστά...
Δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε ως χώρα σκεπτόμενοι ακριβώς μ' αυτόν το τρόπο.

"Εμπρός μέχρι την τελική νίκη."
Λένε κάποιοι καταληψίες... Κι όταν ρωτάς τι εννοούν σε κοιτάνε περίεργα.
"Τον κομμουνισμό φυσικά!"

Κι (οτ)αν τελικά δε γίνει η "επανάσταση", όταν ο "αγώνας για τελική νίκη" γίνει "νεανική παρόρμηση" και "γλυκεία ανάμνηση", τότε με ένα ισχυρό πτυχίο των 8 εβδομάδων κατάληψης ανά εξάμηνο αναζητούν εσπευσμένα "μια θεσούλα".
Το τραγελαφικό είναι ότι πολλοί από αυτούς θα καταφέρουν τελικά να την καταλάβουν.

Κλειστή σχολή, κλειστά μυαλά: σκόρπιες σκέψεις

2007-01-29T22:05:00.000+02:00

Σήμερα αποφασίστηκε κατάληψη. Για ακόμη μια εβδομάδα η σχολή θα ερημώσει: 4η εβδομάδα κλειστή.

Γιατί; Για να μην αρθεί η συνταγματική απαγόρευση ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων στη χώρα μας.

Παρακολουθώντας μια γενική συνέλευση του φοιτητικού συλλόγου έρχεσαι σε επαφή με μια αναμφισβήτητα "αξιοπερίεργη" πραγματικότητα.

Πριν από το ύφος, τη φρασεολογία και οτιδήποτε άλλο: τα επιχειρήματα.
Συλλογισμοί εκτός πραγματικότητας, αναφορές γενικές, αόριστες κι άρα άχρηστες.
Ελάχιστη γνώση (στενή όσο στρατευμένα "στοιχεία" κι "αποδείξεις") κι ακόμη λιγότερη διάθεση διερεύνησης από το ακροατήριο.

Υπάρχουν φοιτητές που ψηφίζουν κάτι για το οποίο η προσωπική τους ενασχόληση εξαντλείται στο να παρίστανται μάλλον αμέτοχοι στη συνέλευση ή στην καλύτερη περίπτωση να διαβάζουν τα "πλαίσια" των παρατάξεων.

Το καλοκαίρι κάναμε δύο μήνες κατάληψη, "πείσαμε τον εαυτό μας" ότι το εξάμηνο έγινε (δανείζομαι τη φράση) και τώρα χωρίς κανένα άγχος για το τρέχον -καθώς στα μυαλά όλων η απόφαση του καλοκαιριού αποτελεί κάτι σαν δεδικασμένο- συνεχίζουμε τον "αγώνα".
Δύο μήνες κατάληψη κι όμως μια ώρα για να διαβάσουμε το "Πόρισμα" δε δώσαμε ποτέ...
Κι αν δώσαμε, είμαστε ελάχιστοι.

Τώρα η θεματολογία επεκτάθηκε.

Η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων... Πιο σωστά, η άρση της απαγόρευσης ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων είναι ένα θέμα στο οποίο πολλοί φοιτητές των ελληνικών πανεπιστημίων αντιδρούμε. Πρώτα από ένστιχτο: κάποιο σαν αυτό της αυτοσυντήρησης.
Έπειτα μας ξενίζει να έχουν κάποιοι άλλοι την ευκαιρία που εμείς κοπιάσαμε να αποκτήσουμε (κι ας την κακοποιούμε). Είναι και ο ανταγωνισμός στη μέση: δε πρέπει να ξεχωρίζει ο καλύτερος αλλά εκείνος που προέρχεται από κρατικό πανεπιστήμιο.
Η "συντεχνιακή αντίληψη" είναι εύκολη κι ανέξοδη. Πιάνει στον κόσμο: τρομοκρατεί, βολεύει και πείθει.
Αλλά είναι κι αδόκιμη... Κάποιοι ήδη με καταριούνται που ισχυρίζομαι ότι αρκετοί σκεφτόμαστε με τον τρόπο που περιγράφω παραπάνω. Αλλά δεν ισχύει;

Κι έτσι, ως αδόκιμη απαιτεί ένα καλό προσωπείο: "η άρση της απαγόρευσης ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα θα ιδιωτικοποιήσει τη δημόσια παιδεία".
Αν ρωτήσεις από που προκύπτει αυτό θα παρεξηγηθείς.
"Μα είναι αυτονόητο. Είσαι κυβερνητικό φερέφωνο γι' αυτό το λες."

Εγώ λέω ότι είναι ασύνδετα: στο χέρι μας είναι ώστε η δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση να παρέχεται δωρεάν -όσο δωρεάν μπορεί να είναι κάτι για το οποίο φορολογούμαστε.
Το αστείο -κι ενίοτε επικίνδυνο- είναι ότι το ζήτημα κατάργησης ή μείωσης των παροχών από το κράτος τίθεται κατά κανόνα από τους "αγωνιζόμενους φοιτητές", στην ανάγκη τους να πειθαναγκάσουν.

Αλλά ας πούμε ότι εμείς είμαστε φοιτητές: δικαιούμαστε να παθιαζόμαστε ή και να σφάλουμε.

Η υπόλοιπη όμως κοινότητα του πανεπιστημίου υποκύπτει μάλλον αβίαστα στις καταχρήσεις -ανίκανη να εναντιωθεί στα συμπλέγματα που κυοφορούν τα συνδικαλιστικά της απολιθώματα.
Αν και, για λόγους πληρότητας, υπάρχουν "παραφωνίες" -δειλές κι αβέβαιες, αλλά υπάρχουν.

Αιγάλεω - ΑΕΛ: 1 - 2

2007-01-27T23:16:00.000+02:00

Έδειξε χαρακτήρα, πίστεψε στις δυνάμεις της, πάλεψε μέχρι το τέλος και τα κατάφερε.

Μεγάλη νίκη: τεράστιο το αντίκτυπό της (βαθμολογικό και ψυχολογικό).

Μεγάλη η τύχη για όποιον είχε την ευκαιρία να βρεθεί εκεί.

Πάμε ρε ΑΕΛΑΡΑ!

Εδώ υπάρχουν τα goals του αγώνα.

Θωμά Ψυχάρα, Για Πάντα ΑΕΛΑΡΑ!

2007-01-23T20:44:00.000+02:00

Αυτό κι ένα ακόμη σύνθημα μου 'ρχονται στο μυαλό αυτή τη στιγμή για το Θωμά Κυπαρίσση.

Το κείμενο στο site της ομάδας τα λέει όλα.

Μακάρι η ΑΕΛ να έχει πάντοτε την τύχη να 'χει στο δυναμικό της παίχτες σαν το Θωμά.

Πάμε Αιγάλεω;